Rozdział 109 Nikt nie jest wolny

Pozwoliłam ogniowi opaść.

Nie zgasnąć — nigdy zgasnąć — tylko zwinąć się do środka, uwięziony za moimi żebrami jak żywe stworzenie z uniesioną głową, czujne, obserwujące.

W Sali Rady po klękaniu zaległa cisza. Zbyt głęboka. Taka, która istnieje tylko wtedy, gdy wszyscy w pomieszczeniu wiedzą, że w...