Rozdział 178 Dante

Nie podobało mi się, jak patrzyła na pokój.

Nie na nas.

Przez nas.

Miała rozszerzone źrenice — rozbiegane i jednocześnie aż nazbyt skupione, jakby śledziła coś, czego żadne z nas nie było w stanie dostrzec. A sądząc po tym, jak co chwila urywał jej się oddech, nie było to nic przyjemnego.

Zacisn...