Rozdział 184 Serafina

– Od razu wiedziałem, co się stało – powiedział, wciąż patrząc na mnie. – Coś pradawnego się obudziło.

Pauza, a potem jego wargi uniosły się odrobinę. Nie był to uśmiech. Nie do końca. Coś bardziej… świadomego.

– A ty – powiedział cicho – byłaś w samym centrum.

Zaschło mi w gardle.

Głos Dantego ...