Rozdział 190 Serafina

Pustowiązałek przyglądał mi się długą chwilę, po czym uniósł dłoń i wskazał najbliższą nić wijącą się między dwoma drzewami.

Pulsowała cicho życiem.

Piękna.

Stała.

A mniej więcej w połowie długości trzymała się jej zgnilizna jak choroba.

Czarno-szary rozrost oplatał nić mokrymi, rozgałęziającym...