Rozdział 216 Serafina

Przez długi czas… żadne z nas się nie odezwało.

Strumień kontynuował swoją cichą wędrówkę przez podziemny ogród, niosąc białe płatki coraz dalej i dalej, aż znikały pod prastarymi korzeniami.

Cisza między nami nie była niezręczna. To była żałoba. Nie po tym, co się wydarzyło. Po tym, co nigdy nie ...