Rozdział 37 Dante

Słowa Luciana wisiały w powietrzu jak dym.

Nie tylko o klubie.

Oczywiście, że nie było.

Nic tak skoordynowanego, tak celowego, tak osobistego nigdy nie było.

Nie w naszym świecie.

Studiowałem Serafinę po drugiej stronie stołu.

Sposób, w jaki siedziała idealnie nieruchomo, oczy zamknięte na odw...