บทที่ 1 ชีวิตในกรง

เสียงคีย์บอร์ดที่เคยพิมพ์รัวเร็วอย่างสม่ำเสมอหยุดชะงักลง อิงดาวหลับตาลงช้าๆ พลางนวดขมับที่เต้นตุบ

นัยน์ตาคู่สวยมองตัวเลขเจ็ดหลักในใบแจ้งหนี้ค่ารักษาพยาบาลบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ มันคือค่าผ่าตัดรอบที่สามของแม่ที่เธอต้องหามาจ่ายภายในสัปดาห์นี้

"เข้ามานี่หน่อย ตอนนี้เลย!” เสียงสั่งผ่านเครื่องอินเตอร์คอมทำลายความเงียบขึ้นมา

"ค่ะบอส"

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นเลขาฯ มืออาชีพ รวบรวมสมาธิแล้วลุกขึ้นยืน

บานประตูไม้สีเข้มของห้องทำงานประธานกรรมการบริหารเปิดออก ความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้า

เข็มทิศนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาจ้องมองเธออย่างประเมิน เขาเป็นเจ้านายที่เก่งกาจ ไร้ที่ติ และมองทุกอย่างบนโลกใบนี้เป็นเพียงตัวเลขและผลกำไร

"วันนี้คุณทำงานพลาดไปสองจุด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีที่เธอยืนหยุดอยู่หน้าโต๊ะ

"ขอโทษค่ะบอส ดาวจะนำไปแก้ไขทันที"

"พิมพ์อีเมลตกหล่น และจัดตารางนัดซ้อนกัน มันไม่ใช่วิสัยของอิงดาวที่ผมรู้จัก" เข็มทิศเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง

"เกิดอะไรขึ้น"

"ไม่มีอะไรค่ะ ดาวแค่พักผ่อนน้อยไปหน่อย"

"ผมไม่ชอบคนโกหก คุณน่าจะรู้ดี"

"ดาวจัดการได้ค่ะ ขอเวลาแค่..."

"ค่าผ่าตัดแม่คุณ สองล้านห้าแสนบาท"

ชายหนุ่มพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันทำให้อิงดาวชาวาบไปทั้งตัว

"บอสทราบได้ยังไงคะ"

"ไม่มีเรื่องไหนในบริษัทที่ผมไม่รู้…แม้กระทั่งเรื่องของคุณ" เข็มทิศประสานมือไว้บนตัก

"คุณกำลังจะล้มละลาย อิงดาว ลำพังเงินเดือนเลขาฯ ต่อให้สูงแค่ไหนก็ถมรอยรั่วนี้ไม่เต็มหรอก"

"ดาวกำลังทำเรื่องกู้ธนาคารค่ะ ถ้าผ่าน..."

"ธนาคารไม่อนุมัติหรอก คุณมีหนี้บัตรเครดิตที่รูดไปจ่ายค่ายาเมื่อเดือนก่อนจนเต็มวงเงินแล้ว"

อิงดาวเม้มริมฝีปากแน่น มือบางกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอเกลียดที่เขารู้ทันไปเสียทุกเรื่อง และเกลียดความจริงที่ว่าเธอจนตรอกแล้วจริงๆ

"บอสต้องการจะพูดอะไรกันแน่คะ ถ้าจะตำหนิเรื่องงาน ดาวขอน้อมรับความผิด แต่เรื่องส่วนตัว..."

"ผมมีข้อเสนอ"

เข็มทิศขัดขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงความกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้น

"ข้อเสนออะไรคะ"

"ผมจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่คุณทั้งหมด ตลอดการรักษา จนกว่าจะหายขาด หรือจนกว่า..."

เขาเว้นจังหวะมองใบหน้าซีดเผือดของเธอ

"และผมจะให้เงินเดือนคุณเพิ่มอีกสามเท่า ให้สวัสดิการทุกอย่างเทียบเท่าผู้บริหารระดับสูง"

"แลกกับอะไรคะ บอสน่าจะรู้ว่าดาวไม่มีอะไรไปค้ำประกันเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้น"

"แลกกับการที่คุณมาเป็นผู้หญิงของผม"

ความเงียบโรยตัวลงมาทันที อิงดาวรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง สันกรามของเธอขบแน่น

"ดาวเป็นเลขาฯ ค่ะ ไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการ"

"ผมไม่ได้บอกว่าคุณเป็นแบบนั้น"

เข็มทิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

"ผมแค่ต้องการคนดูแลส่วนตัว คนที่รู้ใจ จัดการทุกอย่างให้ผมได้โดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยปาก และที่สำคัญ...ต้องเป็นคนที่ผมไว้ใจ"

"บอสหาคนอื่นที่พร้อมจะทำหน้าที่นั้นได้ไม่ยากหรอกค่ะ ผู้หญิงสวยๆ มากมายพร้อมจะพลีกายให้บอส ขอแค่บอสกระดิกนิ้ว"

"แต่ผมเลือกคุณ" เขาโน้มหน้าลงมาใกล้

"ผมไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบผู้หญิงที่เรียกร้องอะไรเกินตัว คุณรู้กฎของผมดี อิงดาว คุณจัดการชีวิตผมได้สมบูรณ์แบบที่สุดในเวลางาน แล้วทำไมคุณจะไม่ทำมันต่อในเวลาหลังเลิกงาน"

"มันไม่เหมือนกันค่ะ หน้าที่บนเตียงไม่ใช่สิ่งที่ดาวถนัด" เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง

"เรียนรู้ได้หนิ คุณเป็นคนหัวไวอยู่แล้ว"

ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก แต่มันไปไม่ถึงดวงตา

"มันก็แค่ธุรกิจ ผมให้เงินและชีวิตใหม่กับแม่ของคุณ ส่วนคุณ...ให้ร่างกายและเวลาของคุณกับผม"

"คุณมันเห็นแก่ตัว มองทุกอย่างเป็นเรื่องซื้อขายไปหมด!"

"ใช่ และตอนนี้ผมกำลังเป็นผู้ซื้อที่มีอำนาจต่อรองสูงที่สุด" เข็มทิศจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธอ

อิงดาวมองหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลาย ภาพใบหน้าของแม่ที่นอนหายใจรวยรินอยู่ในห้องไอซียูซ้อนทับขึ้นมา

หากเธอปฏิเสธ แม่ก็คงไม่มีชีวิตรอดผ่านสัปดาห์นี้ ศักดิ์ศรีที่เธอหวงแหน ไม่อาจต่อลมหายใจให้บุพการีได้

"ผมไม่ชอบบังคับใคร ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ"

เข็มทิศหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดลิ้นชัก หยิบแฟ้มเอกสารปกดำเล่มหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มดันแฟ้มนั้นเลื่อนไปตรงหน้าเธอ

"อ่านซะ ถ้าตกลงก็เซ็นชื่อ"

แฟ้มเอกสารปกดำตรงหน้าดูราวกับหลุมพรางที่พร้อมจะสูบกลืนชีวิตของเธอ อิงดาวเอื้อมมือที่สั่นเทาไปเปิดมันออก เสียงกระดาษพลิกดังสะท้อนความเงียบในห้องทำงานกว้าง

ดวงตาคู่สวยกวาดมองตัวอักษรทุกบรรทัดด้วยสัญชาตญาณของเลขาฯ มืออาชีพ แม้ว่าหัวใจของเธอจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอกก็ตาม

"สัญญาฉบับนี้...ไม่มีกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดเหรอคะ" เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ

"จนกว่าผมจะเบื่อ หรือจนกว่าคุณจะทำผิดกฎ" เข็มทิศตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ถ้าหากวันหนึ่งดาวอยากขอยกเลิกสัญญานี้เองล่ะคะ"

"คุณมีสิทธิ์ทำได้" ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้

"แต่คุณต้องชดใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ผมจ่ายไปทั้งหมด...พร้อมดอกเบี้ยตามอัตราสูงสุดของกฎหมาย"

อิงดาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"ผู้รับจ้างต้องย้ายเข้าไปพักอาศัยที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของผู้ว่าจ้าง ดาวต้องย้ายเข้าไปเมื่อไหร่คะ"

"คืนนี้"