บทที่ 3 ไข่มุกอันดามัน
ตอนที่ 3 ไข่มุกอันดามัน
ผมเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งยังตำแหน่งคนขับรถตามปกติก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ขับออกมาโดยมีสายตาของกลุ่มคนไม่คุ้นหน้ายืนมองตามท้ายรถของผมจนภาพทุกอย่างหายลับไปจากกระจกส่องหลังและกระจกมองข้าง
“ใครวะมึงหล่อฉิบหาย” ไอ้บอสหันหลังกลับไปมองด้านหลังเมื่อผมขับรถห่างออกมาพ้นระยะ
“ไม่รู้ดิ ไม่รู้จัก”
“มึงไม่รู้จัก แล้วมึงไปดูดปากกับเขาทำไม”
“ก็แค่ยั่วๆ ป่าววะ”
“แหม...เสน่ห์แรงจริงนะเพื่อนกูเนี่ย
“หยุดเสือกเรื่องกูได้แล้ว ว่าแต่มึงเถอะคืนนี้โอเคใช่มั้ย” ผมหันไปถามคนที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นอยู่ด้านข้างแล้วก็พอเดาออกว่าคืนนี้ลูกค้าพิเศษของไอ้บอสคงดีไม่ใช่น้อย
“ดีสัดๆ ไม่ได้เจอลูกค้าแบบนี้นานแล้วว่ะ” ไอ้บอสตอบผมพร้อมกับเอนเบาะลงไปนอนยิ้มชวนฝัน
“ขนาดนั้นเชียว”
“อืม...”
"ยังไงวะแบบหล่อ ล่ำ หรรมใหญ่งี้เหรอ" ผมหัวเราะแล้วหันไปถามเจ้าของดวงตาเพ้อฝัน
"หล่อ ล่ำ หรรมใหญ่ ไข่อร่อย ซอยเก่ง เอวดีอีกต่างหาก"
"พูดซะกูอยากเห็นหน้าเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ผมหัวเราะแล้วหันหน้ากลับไปมองถนนในช่วงเวลาตีสามซึ่งร้างราจากผู้คน
“มึง...คืนนี้มึงจะออกไปไหนปะ” ไอ้บอสถามขึ้นมาขณะที่เราสองคนออกกำลังกายอยู่ภายในยิมของคอนโดที่พัก
“ทำไม มึงมีลูกค้าเหรอ”
“คือว่า...ลูกค้าคนเมื่อคืนเขา...ชวนกูไปปาร์ตี้ว่ะ”
“ปาร์ตี้อะไรวะ” ผมรีบหันไปมองหน้าเพื่อนทันที เพราะปกติจบงานก็คือจบ ถึงแม้จะเป็นลูกค้าหล่อรวยมาจากไหนมันก็หาได้อยากที่จะนัด “กินซ้ำ” เด็กขายบริการอย่างพวกเรา ยิ่งพวกคนรวยมีเงินถุงเงินถังพวกนั้นตัวเลือกยิ่งมีมาก
“เห็นว่าฉลองความสำเร็จอะไรสักอย่าง กูไปนะมึง...” ไอ้บอสยื่นแขนเปียกเหงื่อมาสะกิดเอวผม
“มึงแน่ใจนะว่าเขาไว้ใจได้”
“เออ ไม่มีอะไรหรอก เขาก็ดูเป็นคนดีออกมึง”
“ไอ้เหี้ยบอส นี่มึงกำลังแหกกฎ นั่นลูกค้ามึงจะไปจริงจังกับเขาทำไมเขาเอาสองสามทีพอเขากลับคนอย่างพวกเราก็หมดความหมายแล้ว” ผมกดหยุดลู่วิ่งแบบสายพานแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนทันที แววตาชวนฝันของไอ้บอสดับวูบลงเมื่อหันมาสบตากับผมเข้า
“โห มันไม่มีอะไรหรอกมึง ก็แค่ถูกใจกันเท่านั้นเอง น่านะ...คืนนี้ก็ไปนะ” ไอ้บอสยิ้มแห้งๆ ตอบกลับมา ไอ้บอสต่างจากผมตรงที่มันไม่ค่อยซีเรียสเรื่องการรับงานซ้ำ เพราะมันเอาความชอบส่วนตัวเป็นหลัก ซึ่งต่างจากผม
“อยู่บนเตียงอะไรมันก็ดูดีไปหมดแหละ มึงอย่าเผลอไปติดใจเขาเข้าก็แล้วกัน”
“เออน่า...ว่าแต่คืนนี้มึงไม่ต้องรอรับกูก็ได้นะ กูว่าจะค้างอะ มึงให้กูช่วยหาลูกค้าคืนนี้มั้ย”
“นี่มึงเอาจริงดิ รับลูกค้าซ้ำแถมยังค้างคืน ทำไมวะแม่งดีขนาดนั้นเชียว”
“แฮ่...กูชอบว่ะ” ไอ้บอสหันมายิ้มให้ผมอีกรอบ
“แล้วแต่มึง ตูดมึง...แต่ก็ระวังด้วยแล้วกัน”
"แล้วตกลงมึงจะให้กูรับนัดลูกค้าให้มึงมั้ย" ไอ้บอสถามย้ำกับผมอีกรอบ
"ไม่ต้องอ่ะ กูไม่ค่อยอยากเท่าไหร่พักหน่อยก็ดี"
คืนนี้ผมขับรถไปส่งไอ้บอสยังโรงแรมซึ่งมันบอกว่าเป็นจุดนัดหมายตามปกติก่อนที่จะโดนมันโบกมือไล่ให้กลับไปนอนเพราะคืนนี้มันต้องการนอนค้างคืนกับลูกค้าคนพิเศษ ผมยกนาฬิกาข้อมือมาดูเห็นว่าเพิ่งจะสี่ทุ่มจึงตัดสินใจแวะเข้าไปหาอะไรดื่มเพื่อช่วยกล่อมตัวเองก่อนจะกลับไปนอน
“เจอกันอีกแล้วนะ” เสียงทุ้มเอ่ยทักผมพร้อมกับเก้าอี้ด้านข้างซึ่งว่างอยู่มีร่างของชายหนุ่มวัยเกือบจะกลางคนหย่อนตัวลงมานั่ง
“บังเอิญหรือว่าตั้งใจ...อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง คุณให้คนตามผม” ผมไม่ได้หันไปมองหน้าคู่สนทนาแต่กระดิกนิ้วเรียกหาเหล้าแก้วถัดไปจากบาร์เทนเดอร์แทน
“ฉันบอกแล้วว่าฉันอยากได้เธอ”
“ทำไม กลัวเงินในบัญชีเหลือเหรอ”
“กำลังหาคนช่วยใช้พอดี สนใจมั้ยล่ะ”
“ผมชอบนิสัยอวดรวยของคุณนะ...” ผมล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาพร้อมกับเข้าแอปพลิเคชั่นบัญชีธนาคารส่วนตัวแล้วกดจำนวนเงินซึ่งคิดว่ามันมากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายลุกเดินหนีไป ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย
“..............”
ไม่มีคำถามหรือประโยคต่อรอง โทรศัพท์มือถืออีกเครื่องถูกหยิบยกขึ้นมาพร้อมกับสแกนตรงจากมือถือของผมหลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเสียงเตือนยอดเงินจำนวนสามแสนบาทก็วิ่งเข้ามาในบัญชีของผมทันที ผมก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วช้อนเปลือกตาขึ้นไปมองพอหนุ่มใจป๋าอีกครั้ง เอาวะ...ในเมื่อมันไม่เกี่ยงค่าตัวที่ผมเรียก ถ้าอย่างนั้นก็แค่ทำให้เสร็จๆ ไป
“ขอบคุณสำหรับค่าขนม...ปริ้นต์ยินดีให้บริการครับ”
ผมใช้ปลายเท้าเขี่ยหมุนเก้าอี้ตัวข้างๆ ให้หมุนหันกลับมาหาก่อนจะยกขาข้างหนึ่งขึ้นไปเกี่ยวเอวของลูกค้าพิเศษซึ่งยอมจ่ายค่าตัวผมสูงถึงสามแสนบาทในคืนนี้
“ตรงนี้เหรอ?”
“สำหรับผม...ที่ไหนก็ได้”
ผมยกก้นตัวเองขึ้นจากเบาะแล้วย้ายเอาตัวเองขึ้นไปนั่งบนตักกว้าง แขนสองข้างคล้องลงบนไหล่หนา ปรายหางตารับรู้ถึงคนใส่สูทผูกไทสามสี่คนขยับเข้ามายืนขวางเป็นกำแพงสายตาราวกับกลัวว่าภาพการให้บริการลูกค้าของผมในคืนนี้จะมีคนอื่นในผับเห็น ยกเว้นบาร์เทนเดอร์หนุ่มซึ่งคุ้นเคยกับผมดี
“คุณอยากได้แบบไหนล่ะ” ผมก้มลงไปจูบปลายจมูกโด่งพร้อมกับแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากหนา กลิ่นบุหรี่ฉุนกรุ่นมากับลมหายใจอุ่นๆ ปลุกเร้าอารมณ์อยากในตัวของผมให้คุโชน
“ฉันได้ทุกแบบ...มีไม้เด็ดอะไร จัดมาได้เลย” เจ้าของดวงตาเจ้าเล่ห์ยิ้มมุมปากพร้อมกับประกบปากขึ้นมาดึงผมให้จมลงไปหา จูบร้อนจากริมฝีปากนุ่มทำเอาลิ้นผมชาทีเดียว
ผมเสิร์ฟออเดิร์ฟด้วยจูบเร่าร้อนเรียกแขกจนลูกค้าซึ่งผมรู้แค่ยอดเงินที่เขาจ่าย แต่ไม่เคยสนใจอยากถามไถ่ชื่อเสียงเรียงนามเพราะมันไม่เคยสำคัญสำหรับผม เพราะก็อยากที่บอกพอพรุ่งนี้เช้าเขาจะกลายเป็นแค่อดีต ดังนั้นเจ้าของเงินสามแสนนี้จะเป็นใครมาจากไหน...ผมไม่สน
“ฉันชักอยากลองของดีเมืองภูเก็ตซะแล้ว” กลีบปากนุ่มเลื่อนละผละออกจากริมฝีปากผมเม้มลงตรงซอกคอหนักๆ อาการเสียวแปลบแล่นจากก้านคอลงมายังปลายยอดอกพุ่งต่ำลงไปจนถึงสะดือดึงท่อนเอ็นลำยาวของผมให้ตื่นขึ้นมาทันที
"ไข่มุกอันดามัน สวรรค์เมืองใต้ หาดทรายสีทอง สองวีรสตรี บารมีหลวงพ่อแช่ม....และ..แจ่มสุดก็ไอ้ปริ้นต์คนนี้แหละ”
