บทที่ 11 เด็กขัดดอก
เด็กขัดดอก
ไม่นาน ป้าสายก็ยกถาดของหวานออกมาจากตัวบ้าน โดยมีมุกดาเดินตามหลัง หญิงสาวประคองถ้วยขนมไว้ในมือ
ดารินทร์เหลือบมองเพียงนิด ก่อนหันกลับไปสนทนากับริต้าต่อ ส่วนริต้าหันมองมุกดาแวบหนึ่ง เพราะเพิ่งสังเกตเห็นหญิงสาวชัด ๆ เป็นครั้งแรก
ในขณะที่อัครินทร์กลับมองไปยังร่างบาง มุกดาเงยหน้าขึ้นพอดี ดวงตาของทั้งคู่สบกันครู่หนึ่ง ก่อนหญิงสาวจะรีบหลุบตาลง แล้วก้าวเข้าไปวางถ้วยของหวานให้บนโต๊ะ
ปลายนิ้วที่ประคองถ้วยสั่นไหวเล็กน้อย แต่เธอยังคงวางทุกอย่างได้อย่างเรียบร้อย
อัครินทร์ละสายตาจากถ้วยกาแฟ สีหน้ายังคงเรียบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างรบกวนขึ้นมาอีกครั้ง
มุกดาค่อย ๆ วางของหวานให้ทุกคนจนครบตามหน้าที่
ดารินทร์เหลือบมองเด็กในปกครองของลูกชาย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“มัวชักช้ารำไรอะไร... วางเสร็จแล้วก็ไปสิ”
ป้าสายได้แต่เม้มริมฝีปาก แม้จะไม่สบายใจกับน้ำเสียงของนายหญิง แต่ก็ไม่อาจพูดอะไรได้
“ค่ะ” มุกดารับคำเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออกจากศาลา
“เดี๋ยวก่อนค่ะ”
เสียงของริต้าทำให้ทุกคนหันไปมอง
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนหันมองมุกดาอย่างพินิจ “เธอคนนี้...” ริต้าเว้นจังหวะเล็กน้อย “...เป็นคนใช้ด้วยเหรอคะ”
คำถามนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงในทันที
มุกดาชะงักเท้า ปลายนิ้วที่จับถาดค่อย ๆ กำแน่นขึ้น ขณะที่ป้าสายหันมองอัครินทร์อย่างลังเล ราวกับอยากช่วยตอบแทนเด็กสาว แต่ก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ควรเป็นคนให้คำตอบ
ดารินทร์เม้มปาก สายตาเหลือบไปมองลูกชายอย่างรวดเร็ว อัครินทร์เองก็ชะงักไปเหมือนกัน มันเป็นคำถามธรรมดา แต่กลับตอบยากกว่าที่คิด
จะบอกว่าเป็นเด็กในปกครอง... ก็ต้องอธิบายยาว แต่จะบอกว่าเป็นคนใช้มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด...
ความเงียบเนิ่นนานจนอึดอัด ริต้ามองหน้าทุกคนอย่างสงสัย “เอ่อ... ริต้าถามอะไรไม่เหมาะหรือเปล่าคะ”
ดารินทร์กำลังจะพูด แต่อัครินทร์กลับพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
“เธออยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็ก จะว่าคนใช้ก็ไม่ได้ เพราะผมเลี้ยงเธอเหมือนคนในครอบครัวมาตลอดครับ”
คำตอบที่ดูให้ค่าเด็กในปกครองของลูกชาย ทำให้ดารินทร์เก็บความขุ่นข้องในใจเอาไว้
“เด็กยากจน... พี่อัคเลยเก็บเอามาอุปการะ แล้วให้ทำงานบ้านไปด้วย” นางรีบแก้ต่าง
“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ” ริต้ายิ้มรับ แล้วหันกลับไปสนใจของหวานตรงหน้า
ป้าสายเหลือบมองมุกดาอย่างเป็นห่วง ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ไปเถอะมุก” จากนั้นก็พากันเดินออกจากศาลา
ไม่มีใครเรียกเธอไว้ เพราะหน้าที่ของเธอเสร็จสิ้นแล้ว
มุกดาก้าวตามป้าสายออกจากศาลาอย่างเงียบ ๆ ลมยามบ่ายพัดผ่านแผ่วเบา แต่กลับไม่อาจคลายความอึดอัดที่กดทับอยู่ในอกได้
เธอพยายามเตือนตัวเองว่า... คำตอบของอัครินทร์ไม่ได้ผิด เขาเพียงบอกความจริงในฐานะที่เธอเป็น
ขณะเดียวกันอัครินทร์กลับมองแผ่นหลังบางที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปด้วยใจไม่สงบนัก
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เหตุใดภาพของมุกดา จึงยังติดอยู่ในความคิด แม้เจ้าตัวจะเดินจากไปแล้วก็ตาม...
หลังเดินออกจากศาลาไปแล้ว ก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ของดารินทร์กับริต้าลอยมาตามสายลม แต่เธอเลือกก้มหน้าก้าวเดินต่อไปยังตัวบ้าน ราวกับยิ่งเดินเร็วเท่าไร ก็ยิ่งหนีความอึดอัดในใจได้มากเท่านั้น
ป้าสายเอื้อมมือแตะแขนเบา ๆ “มุก...”
หญิงสาวชะงักเท้า ก่อนหันมายิ้มบาง ๆ “คะป้า”
“ไม่เป็นอะไรนะ”
“ค่ะ”
คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้ป้าสายถอนหายใจเบา ๆ
อยู่ด้วยกันมาสิบปี มีหรือที่นางจะดูไม่ออกว่าเด็กคนนี้กำลังฝืนยิ้ม
ทั้งคู่เดินเข้ามาในครัว เงียบ ๆ
ป้าสายเหลือบมองหญิงสาวเป็นระยะ ตั้งแต่มุกดากลับเข้ามา เธอแทบไม่พูดอะไรเลย
“เมื่อกี้...” นางเอ่ยขึ้นเบา ๆ “...อย่าเอาคำพูดใครมาเก็บใส่ใจนัก”
มือของมุกดาชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจับนูนจับนี้ไป
“มุกไม่ได้คิดอะไรค่ะ”
“โกหกป้าไม่เป็นหรอก”
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนฝืนยิ้ม “ก็มุกเป็นแบบนี้อยู่แล้วนี่คะ”
ประโยคนั้นทำให้ป้าสายเงียบไป
ใช่... มุกดาอยู่ในบ้านหลังนี้มานาน แต่ไม่เคยมีฐานะที่ชัดเจน ไม่ใช่ลูกหลานและไม่ใช่คนใช้เสียทั้งหมด แต่ก็ไม่มีใครเรียกเธอว่าเป็นคนในครอบครัวเช่นกัน
ป้าสายเอื้อมมือแตะไหล่บางเบา ๆ “ป้ารู้ว่าเหนื่อย”
มุกดาส่ายหน้า “ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ”
เธอวางถ้วยใบสุดท้ายลงบนชั้น ก่อนสูดลมหายใจลึก
“มุกชินแล้ว”
คำว่า ชินแล้ว ยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกหนักใจ เพราะไม่มีใครควรชินกับการถูกมองข้าม
เมื่อช่วยกันจัดครัวจนเรียบร้อย ก่อนถึงเวลากินข้าวของคนงานในบ้าน
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะไม้ตัวเดิม มุกดาตักข้าวใส่จานเพียงเล็กน้อย ก่อนใช้ช้อนเขี่ยไปมาอย่างไร้อารมณ์
ป้าสายที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนถามขึ้นอีกครั้ง
“กินแค่นั้นจะอิ่มเหรอ”
“เดี๋ยวค่อยกินเพิ่มค่ะ”
แต่ผ่านไปพักใหญ่ ข้าวในจานแทบไม่พร่องลงเลย สุดท้ายป้าสายก็ไม่ซักต่อ
นางรู้ดีว่า บางครั้งความเสียใจ ก็ทำให้อาหารทุกอย่างไร้รสชาติ มุกดาวางช้อนลง ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น
“ป้าคะ”
“ว่าไง”
“...วันนี้มุกจะออกไปซื้อของ ป้าอยากได้อะไรไหมคะ”
ป้าสายเงยหน้ามอง “ไปกับใครเหรอ”
“เพื่อนมารับค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ
ป้าสายพยักหน้าช้า ๆ
“ไงก็รีบไปรีบกลับนะ”
“หากคุณดารินทร์ถามหาหนู รบกวนป้าช่วยบอกท่านด้วยนะคะ”
ป้าสายมองหญิงสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ หากแกถามป้าก็จะบอกให้”
“ขอบคุณค่ะ”
หลังเก็บโต๊ะอาหารเรียบร้อย มุกดาจึงกลับขึ้นห้อง อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุด กระโปรงพลีตสั้นสีครีมกับเสื้อสีขาวแขนพอง ผมยาวปล่อยสยายตามธรรมชาติ เธอมองเงาสะท้อนในกระจกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กแล้วเดินออกจากห้อง...
