บทที่ 33 เพื่อความปลอดภัย

ใบบัวทอดสายตามองใบหน้าเคร่งขรึมของหมอหนุ่มอยู่นาน ความรู้สึกหลายอย่างตีกันยุ่งอยู่ในหัว ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นมาเบา ๆ "แล้ว... ฉันต้องอยู่ที่โรงพยาบาลนี้อีกนานไหมคะ"

เตมินทร์ส่ายหน้าทันที "ไม่ได้แล้ว"

คำตอบห้วนสั้นของเขาทำให้ทั้งใบบัวและลุงเกรียงหันไปมองเป็นตาเดียว หมอหนุ่มไม่รอช้า เขาเอื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ