บทที่ 74 รอได้เสมอ

กล่องเหล็กของแม่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนของเตมินทร์มาตั้งแต่วันที่ใบบัวย้ายเข้ามาอยู่

มันเป็นกล่องสังกะสีสีเขียวขี้ม้าเก่า ๆ ขนาดเท่ากล่องรองเท้า ฝาบุบไปข้างหนึ่ง สีลอกร่อนตามขอบ มุมหนึ่งมีสนิมเกาะ ภายในมีรูปถ่ายซีดจางไม่กี่ใบ นามบัตรสีครีมของตุลยา สมุดบัญชีเงินฝากเล่มเก่า และกำไลเงินเด็กท...