บทที่ 3 คืนที่ไม่อยากจดจำ

ตอนที่ 3.คืนที่ไม่อยากจดจำ               

"ฉันว่าฉันควรกลับบ้าน" ลลินพูดเป็นรอบที่สามหลังจากรถของมินตราเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าอาคารหรูใจกลางเมืองแสงไฟหลากสีสาดส่องออกมาจากด้านในเสียงดนตรีดังลอดออกมาจากประตูทางเข้า บรรยากาศคึกคักจนเธอเริ่มลังเล

"กลับบ้านไปนอนร้องไห้?" มินตราหันมามอง

"เลือกเอา" ลลินเม้มปาก

"หรือจะเข้าไปข้างใน ดื่มอะไรสักแก้ว แล้วด่าผู้ชายเฮงซวยคนนั้นให้สะใจ"

"ฉันไม่ได้เป็นคนชอบดื่ม"

"คืนนี้เป็น แล้วเดี๋ยวจะโทรตามข้าวหอมมาด้วย !!"

มินตราตอบหน้าตาเฉยก่อนคว้าข้อมือเพื่อนลากลงจากรถ

"มิน!"

"ไม่ต้องเถียง" หญิงสาวถอนหายใจยาวสุดท้ายก็ยอมเดินตามเข้าไป

ภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คนแสงไฟสลัว เสียงเพลงดังคลออยู่ตลอดเวลา มินตราพาลลินไปนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งก่อนโบกมือเรียกพนักงาน

"เอาค็อกเทลหวาน ๆ ให้เพื่อนฉัน"

"ฉันไม่ดื่ม"

"วันนี้ดื่ม"

"มิน..."

"ดื่ม" มินตราพูดก่อนกดโทรศัพท์เพื่อส่งข้อความหาข้าวหอมเพื่อนอีกคนในกลุ่ม ลลินมองหน้าเพื่อน ก่อนยอมแพ้ไม่กี่นาทีต่อมาเครื่องดื่มสีสวยก็ถูกวางลงตรงหน้าเธอลองจิบเล็กน้อยรสชาติหวานกว่าที่คิด

"เป็นไง"

"ก็..." ลลินยกแก้วขึ้นอีกครั้ง

"อร่อย"

มินตราหัวเราะ "นั่นแหละบอกแล้วว่ามันอร่อย มันไม่ได้ยากกว่าที่คิด เอ๊าดื่มฉลองความโสด" สองสาวชูแก้วขึ้นและชนแก้วกัน

อีกด้านหนึ่งของร้าน ชายหนุ่มสามคนกำลังนั่งอยู่ในโซน VIP

"คืนนี้มึงดูอารมณ์ไม่ดี"

ธามเอ่ยขึ้น พลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ คิรากรนั่งพิงโซฟา

ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเฉยตามปกติ

"กูก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว"

"โกหก" ภูผาสวนทันที

"คนอารมณ์ดีจะไม่ทำหน้าราวกับพร้อมไล่พนักงานทั้งบริษัท"

คิรากรปรายตามองเพื่อน "ถ้าว่างมากก็กลับบ้าน"

"เห็นไหม" ภูผาหันไปสะกิดธาม

"ปากหมาตามเดิม" ธามส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง

"คนนั้นร้องไห้เหรอ"

ทั้งสามมองตามหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะด้านล่างแม้จะพยายามยิ้มคุยกับเพื่อน แต่ดวงตากลับแดงก่ำคิรากรมองเพียงครู่เดียว ก่อนจะละสายตาไม่ได้สนใจมากนัก

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงลลินเริ่มรู้สึกมึนแก้วแรกตามด้วยแก้วที่สองและแก้วที่สามทำให้โลกเริ่มหมุนช้าลง

"ฉันเก่งไหม" เธอหันไปถามมินตรา

"เรื่องอะไร"

"ที่ไม่ร้องไห้แล้ว"

เพื่อนสาวหัวเราะ "เมาแล้วแน่ ๆ"

ลลินย่นจมูกก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ภาพของนรินทร์ยังอยู่ในหน้าจอ หัวใจที่พยายามเข้มแข็งมาตลอดทั้งคืนเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง

"ฉันไม่เข้าใจ" เธอพึมพำ

"อะไร"

"ฉันรักเขามาก" น้ำเสียงนั้นทำให้มินตราเงียบไป

"ฉันทำทุกอย่าง"

"ลิน..."

"แล้วทำไมมันถึงไม่พอ" คำถามนั้นไม่มีใครตอบได้มินตราเพียงจับมือเพื่อนไว้เบา ๆ

“ช่างเถอะฉันไปห้องน้ำแปบ แกอยู่นี่รอข้าวหอมก็แล้วกัน” ว่าแล้วลลินก็ขอตัวไปห้องน้ำ แต่ระหว่างเดินกลับความมึนงงก็ทำให้เธอชนเข้ากับใครบางคน

"ขอโทษค่ะ" เธอรีบกล่าว

"ไม่เป็นไรครับ"

ชายหนุ่มแปลกหน้ายิ้มให้ สายตากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าจนลลินรู้สึกอึดอัด

"มาคนเดียวเหรอ"

"มากับเพื่อนค่ะ" เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะพยายามเดินหนีแต่เขากลับขยับมาขวาง

"ดื่มด้วยกันสักแก้วไหม"

"ไม่ดีกว่าค่ะ"

"อย่ารีบปฏิเสธสิ" ลลินเริ่มไม่สบายใจ

จังหวะนั้นเองเสียงทุ้มเย็น ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง

"เธอบอกว่าไม่"

ทุกคนชะงัก ชายแปลกหน้าหันไปมองก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนทันทีเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นสูงกว่าและมีอำนาจกดดันอย่างประหลาดคิรากรยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ดวงตาเย็นเฉียบ

"เข้าใจคำว่าไม่ไหม" ชายคนนั้นสบถเบา ๆ ก่อนเดินจากไปอย่างเสียไม่ได้ ลลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ขอบคุณค่ะ"

คิรากรมองเธอ ไม่ได้ตอบอะไรเพียงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกำลังจะเดินกลับ แต่เสียงของเธอดังขึ้นอีกครั้ง

"เดี๋ยวก่อนค่ะ" เขาหยุดฝีเท้า "มีอะไร"

ลลินเงยหน้ามองแสงไฟสลัวสะท้อนดวงตาคู่สวยที่ยังมีคราบน้ำตาอยู่จาง ๆ

"คุณเคยถูกทิ้งไหม"

คิรากรเลิกคิ้วไม่คิดว่าจะถูกถามแบบนี้ ส่วนลลินก็เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

"ขอโทษค่ะ ฉันเมาแล้ว"

หญิงสาวรีบก้มหน้า ก่อนหมุนตัวจะเดินหนีแต่ยังไม่ทันก้าวเสียงทุ้มก็ดังขึ้น

"เคย"

ลลินหันกลับมาอย่างประหลาดใจ คิรากรมองเธอนิ่ง

"แต่ฉันไม่เคยเสียใจ"

คำตอบนั้นทำให้เธอหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะครั้งแรกของทั้งคืน

"คุณใจร้ายจัง"

"หลายคนก็พูดแบบนั้น"

"งั้นคงจริง"

มุมปากของคิรากรกระตุกเล็กน้อย เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาดทั้งที่กำลังคุยกับคนแปลกหน้า

บนชั้นสองของร้านธามมองภาพนั้นด้วยความแปลกใจ

"กูตาฝาดหรือเปล่า" ภูผาพยักหน้าเห็นด้วย

"ไม่เคยเห็นคิรากรยืนคุยกับผู้หญิงนานขนาดนี้"

ทั้งสองหันมองหน้ากัน ก่อนพร้อมใจกันยิ้มเจ้าเล่ห์ ดูเหมือนคืนนี้จะเริ่มน่าสนใจขึ้นแล้ว

ลลินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง และในจังหวะนั้นเองสายตาของเธอก็สบเข้ากับดวงตาคมเข้มของชายแปลกหน้าโลกทั้งใบเหมือนเงียบลงชั่วขณะ ทุกอย่างเลือนหายไปหมดเหลือเพียงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังมองเธออยู่

“ขอบคุณนะคะ แต่ขอตัวก่อนออกมานานเดี๋ยวเพื่อนเป็นห่วงค่ะ”

ลลินกำลังจะเดินไปจู่ ๆ เธอก็เซอาจจะเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เพิ่งออกฤทธิ์ทำให้เธอเสียอาการ ทำให้ศิรากรพยุงเธอเอาไว้ “คุณเมามากแล้วเดี๋ยวผมพาคุณไปพัก”