บทที่ 6 งานเลี้ยง

ตอนที่ 6. งานเลี้ยง

หลังเลิกงาน...

ภัตตาคารอาหารไทยชื่อดังถูกจองไว้ทั้งโซนสำหรับพนักงานระดับผู้บริหารของ K Group ค่ำคืนนี้เป็นงานเลี้ยงเล็ก ๆ เพื่อส่งท้าย "พี่อร" เลขานุการคนเก่าที่กำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับครอบครัว พร้อมกับต้อนรับเลขาคนใหม่อย่างลลิน

"ลลิน ทางนี้!" ข้าวหอมโบกมือเรียกเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามา

ลลินยิ้ม ก่อนเดินไปนั่งข้างเพื่อนร่วมงานใหม่ที่เพิ่งสนิทกันในวันนี้

"ไม่ต้องเกร็งนะ เดี๋ยวทุกคนก็คุยด้วยเอง"

"ฉันยังจำชื่อทุกคนไม่ได้เลย"

"อีกไม่กี่วันก็จำได้" สองสาวคุยกันเบา ๆ

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นบริเวณหน้าร้าน

"ท่านประธานมาแล้ว" ทุกคนลุกขึ้นยืนแทบจะพร้อมกันลลินรีบหันตามไปมอง

ศิรากรเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่น่าเกรงขามเป็นอย่างมาก ภายนอกเขาดูเงียบขรึมทำเอาพนักงานทุกคนต่างก็เกิดอาการเกร็งกันในทันที

สูทสีดำเข้ารูปขับให้รูปร่างสูงโปร่งยิ่งดูสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งเช่นเคยเพียงแค่เขาเดินเข้ามา บรรยากาศทั้งร้านก็เงียบลงโดยอัตโนมัติ

"นั่งกันตามสบาย" เสียงทุ้มเอ่ยสั้น ๆ ทุกคนจึงค่อยกลับไปนั่ง

ศิรากรเลือกนั่งหัวโต๊ะตามตำแหน่ง ส่วนลลิน...ดันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาพอดี

"..."

หญิงสาวก้มหน้าทันที พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

'อย่ามองมา...'

'อย่ามองมานะ...' แต่เหมือนคำภาวนาจะไม่เป็นผลเพราะทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น สายตาคมเข้มของคิรากรก็สบเข้ากับเธอพอดีหัวใจของลลินเต้นผิดจังหวะ

ทว่าอีกฝ่ายกลับละสายตาไปอย่างเฉยเมย ราวกับเธอเป็นเพียงพนักงานคนหนึ่งเท่านั้น ลลินแอบถอนหายใจ

'ดี...เขาคงจำเราไม่ได้จริง ๆ'

"ก่อนอื่น ผมขอขอบคุณคุณอรที่ทำงานกับบริษัทมาตลอดสิบสองปี"

ศิรากรลุกขึ้นกล่าวสั้น ๆ

"คุณเป็นเลขานุการที่ดี และเป็นส่วนสำคัญของบริษัทเสมอ"

ทุกคนปรบมือ พี่อรยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้ม "ขอบคุณค่ะท่านประธาน"

"และ..." ศิรากรเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนสายตาจะมาหยุดที่ลลิน

"ยินดีต้อนรับเลขานุการคนใหม่"

ลลินรีบลุกขึ้นยืน "ฝากตัวด้วยนะคะ" ทุกคนปรบมืออีกครั้งบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงไม่นานอาหารก็ทยอยถูกเสิร์ฟเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ

"คุณลลิน ดื่มไหม" ผู้จัดการฝ่ายการตลาดยื่นแก้วไวน์มาให้

ลลินรีบโบกมือ "ไม่ดีกว่าค่ะ"

"นิดเดียวเอง"

"คือ..." เธอยิ้มเจื่อน

"ฉันแพ้แอลกอฮอล์ค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้ข้าวหอมหัวเราะเบา ๆ

"เห็นด้วยค่ะ อย่าให้เธอดื่มเลย"

"ทำไมล่ะ"

ข้าวหอมกำลังจะตอบ แต่เสียงทุ้มจากหัวโต๊ะก็ดังขึ้นเสียก่อน

"ถ้าเธอบอกว่าไม่ ก็คือไม่"

ทั้งโต๊ะเงียบลงทันที ผู้จัดการคนนั้นรีบวางแก้ว

"ขอโทษครับ"

ลลินเงยหน้ามองศิรากรอย่างตกใจเขายังคงตักอาหารต่ออย่างสงบเหมือนไม่ได้พูดอะไรสำคัญ แต่กลับทำให้ไม่มีใครกล้าชวนเธอดื่มอีก

หญิงสาวแอบขมวดคิ้ว 'หรือเขาแค่ไม่อยากให้ลูกน้องเสียภาพลักษณ์' เธอพยายามหาเหตุผลให้ตัวเองโดยไม่รู้เลยว่า...เหตุผลที่แท้จริงคือ...ศิรากรไม่อยากเห็นเธอเมาอีกเป็นครั้งที่สอง

หลังอาหารผ่านไปได้สักพัก บรรยากาศเริ่มครึกครื้นพนักงานหลายคนเริ่มกล้าหยอกล้อประธานบริษัทมากขึ้น

"ท่านประธานครับ" ชายคนหนึ่งยกแก้วขึ้น

"ได้ข่าวว่าวันนี้ท่านเป็นเจ้ามือทั้งหมด"

"ครับ" ศิรากรตอบสั้น ๆ

"งั้นผมไม่เกรงใจนะครับ" เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งโต๊ะ

ภูผาที่นั่งอยู่ไม่ไกลหันไปสะกิดธามเบา ๆ "วันนี้ไอ้ศิราดูอารมณ์ดีผิดปกติ"

ธามยกยิ้มมุมปาก "อืม หรือเพราะเลขาคนใหม่"

ศิรากรวางช้อนลงช้า ๆ ก่อนปรายตามองเพื่อน "กินข้าว"

ภูผาหัวเราะทันที "โอเค ๆ ไม่แซวแล้ว"

แต่ยิ่งเห็นปฏิกิริยาของเพื่อน ทั้งธามและภูผาก็ยิ่งมั่นใจ

ผู้หญิงคนนั้น...ไม่ใช่เลขาธรรมดาแน่นอนส่วนลลินที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ กลับไม่รู้เลยว่า นับตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในร้านดวงตาคมคู่นั้น...แทบไม่เคยละไปจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว.

“ข้าวหอมแล้วผู้ชายสองคนนั้นใคร ?” ลลินกระซิบถามข้าวหอมในทันทีด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก ก่อนที่ข้าวหอมจะตอบออกมา

“คุณภูผาเจ้าของบริษัทไอที ส่วนนั่นคุณธาม รองประธานบริษัทเรานี่แหละ และเป้นเพื่อนสนิทของท่านประธาน”

“อ่อ.” ลลินพยักหน้าอย่างเข้าใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะก้มหน้าตักอาหารใส่จานช้า ๆ