บทที่ 7 อำนาจ
ตอนที่ 7. อำนาจ
เสียงหัวเราะภายในห้องอาหารดังขึ้นเป็นระยะ หลังจากอาหารจานหลักถูกเสิร์ฟ บรรยากาศก็เริ่มผ่อนคลายลงพนักงานหลายคนเริ่มลุกเดินชนแก้วกันข้ามโต๊ะ รวมถึงผู้จัดการฝ่ายขายหนุ่มหน้าตาดีที่ชื่อ "วิน"
"คุณลลินครับ" ชายหนุ่มยกแก้วน้ำผลไม้เข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร
"วันแรกเหนื่อยไหมครับ" ชายหนุ่มยิ้มกริ่มแก้มแทบปริ
"นิดหน่อยค่ะ" ลลินเองก็ตอบตามมารยาท
"ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจถามผมได้นะ ผมอยู่ชั้นยี่สิบสี่"
"ขอบคุณค่ะ"
"จริง ๆ ผมว่าจะชวนคุณไปกินข้าวกลางวันสักวัน..."
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงทุ้มเรียบก็ดังขึ้นจากหัวโต๊ะ
"วิน" ชายหนุ่มสะดุ้ง
"ครับ...ท่านประธาน"
"รายงานของลูกค้าฝั่งสิงคโปร์เสร็จหรือยัง"
"เอ่อ...กำลังจะเสร็จครับ"
"กำลัง...แปลว่ายังไม่เสร็จ"
"ถ้าว่างมาก" ศิรากรวางช้อนลงอย่างแผ่วเบา
"ผมมีงานเพิ่มให้"
วินรีบกลับไปนั่งที่เดิมแทบจะทันที ลลินกะพริบตาปริบ ๆ
"ดุจัง..." เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที คราวนี้เป็นฝ่ายไอที
"คุณลลินครับ"
"คะ"
"เดี๋ยวผมแอดไลน์บริษัทให้ เผื่อมีปัญหาเรื่องคอม"
"ได้ค่ะ"
"แล้วถ้าวันไหน..."
"ธีร์" เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คนถูกเรียกตัวแข็ง
"ครับ"
"เซิร์ฟเวอร์ที่ล่มเมื่อเช้า”
“เรียบร้อยแล้วครับ"
"งั้นกลับไปตรวจซ้ำเดี๋ยวนี้"
"ครับ..." เจ้าตัวรีบลุกแทบไม่ทัน ทั้งโต๊ะเริ่มเงียบอย่างประหลาด
ข้าวหอมค่อย ๆ โน้มตัวมากระซิบ
"แก" ข้าวหอมกระซิบเสียงเบา
"หือ" ลลินตอบรับก่อนเอียงตัวมาหาข้าวหอม
"ฉันคิดไปเองหรือเปล่า"
"เรื่องอะไร" คราวนี้ลลินหันมาถามด้วยความสงสัย
"ประธานเหมือนไม่อยากให้ใครคุยกับแกเลย"
ลลินรีบส่ายหน้า "ไม่มีทาง"
"จริงเหรอ"
"ก็คงบังเอิญ" ข้าวหอมทำหน้า "เหรอ" แต่ก็ไม่ได้พูดต่อ
ฝั่งผู้บริหาร
ภูผาเหลือบมองเหตุการณ์ทั้งหมด ก่อนหันไปสะกิดธาม
"เห็นเหมือนกูไหม"
"เห็น" ธามตอบช้า ๆ ด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง
"ไอ้ศิรากันผู้ชายทั้งบริษัทเลยนี่หว่า" ภูผาพูดและจ้องมองเพื่อนอย่างไม่วางตา
ธามยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม "อืมนี่มันหวงชัด ๆ"
"ยัง?" ภูผาถึงกับหันมาถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก
"มันยังไม่รู้ตัว" ธามหัวเราะในลำคอ
"งั้นเดี๋ยวกูช่วย" พูดจบก็ลุกขึ้นทันที
ธามถอนหายใจ "อย่าหาเรื่อง"
"ไม่หรอก" ภูผาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างลลิน พร้อมส่งยิ้มละมุนที่ใช้จีบสาวเป็นประจำ
"คุณลลินครับ" หญิงสาวรีบลุกขึ้นเล็กน้อย
"คะ"
"ผมชื่อภูผา เป็นเพื่อนสนิทประธาน ของคุณ"
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" ลลินพยักหน้าให้อย่างมีมารยาท
"เหมือนกันครับ" ภูผายิ้มกว้างกว่าเดิม
"ถ้าวันไหนประธานดุเกินไป มาฟ้องผมได้นะ"
"เอ่อ..."
"ผมใจดี หรือไม่ก็ไปให้ไอ้ธามคนนั้น รองประธานให้มันจัดการได้ครับ"
"จริงเหรอคะ" ลลินรีบถามในทันที เพราะเห็นว่าภูผาน่าจะใจดีกว่าประธานของเธอเป็นไหน ๆ
"จริงสิ" ยังไม่ทันที่ภูผาจะพูดต่อ เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนดังครืดทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ศิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนเดินตรงมาหยุดข้างโต๊ะของลลิน
"ภูผา" เจ้าตัวยิ้มกริ่มก่อนหันไปมองตามเสียงเรียก
"ว่าไง"
"เลิกสร้างภาพ"
"นายไม่ได้ใจดี" เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะภูผาหัวเราะตาม
"โธ่" รู้ทันซะแล้ว ขายหน้าชะมัด มึงนี่ไม่ไว้หน้ากูเลย
"แล้วก็..." ศิรากรหันมามองลลิน
"คุณเลขา"
"คะ"
"พรุ่งนี้เข้าประชุมกับผมเจ็ดโมงตรง"
"เจ็ดโมง?" ลลินร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
"มีปัญหา?"
"เปล่าค่ะ" เธอรีบตอบไปในทันที ทั้งที่ความจริงในช่วงเวลานั้นเธอคงเพิ่งจะอาบน้ำแต่งตัวยังไม่ทันเสร็จด้วยซ้ำ และเหมือนว่าศิรากรจะอ่านใจเธอออก ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมา
"ดี คนที่ทำหน้าที่เลขาต้องพร้อมทำงานตลอด 24 ชม." เขาพูดจบก็เดินกลับไปนั่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ภูผามองตามแล้วหัวเราะลั่น
"ไอ้ศิรา..." เขาหันไปมองธามก่อนหันมาหาธามอีกครั้ง
"พนันไหม" ธามเลิกคิ้ว "อะไร"
"อีกไม่เกินสามเดือน" ภูผายิ้มอย่างคนดูละครสนุก
"มันคลั่งผู้หญิงคนนี้แน่" ธามมองเพื่อนที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่หัวโต๊ะ ก่อนยกมุมปากขึ้นนิด ๆ " กูว่า...เร็วกว่านั้น"
