บทที่ 8 ไม่ใช่คอนโดของเธอ

ตอนที่ 8. ไม่ใช่คอนโดของเธอ

เสียงดนตรีภายในห้องจัดเลี้ยงเริ่มเปลี่ยนจากเพลงบรรเลงเป็นจังหวะสนุกสนาน บรรยากาศที่เคยเป็นทางการค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เสียงหัวเราะ เสียงชนแก้ว และบทสนทนาดังสลับกันไปทั่วทั้งห้อง ลลินนั่งอยู่ท่ามกลางเพื่อนร่วมงานใหม่แม้จะยังไม่คุ้นเคยกับทุกคน แต่บรรยากาศเป็นกันเองจนเธอเริ่มยิ้มและหัวเราะได้มากกว่าตอนแรก

"คุณลลิน ดื่มอีกแก้วสิครับ"

"ใช่ครับ วันนี้ประธานเป็นเจ้ามือทั้งที"

"แก้วเดียวเอง"

หญิงสาวยิ้มเก้อ ก่อนส่ายหน้า "ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันคออ่อน"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ"

"ไวน์เอง"

"แอลกอฮอล์นิดเดียว" หลายคนช่วยกันคะยั้นคะยอ

แม้ข้าวหอมจะพยายามช่วยปฏิเสธแทน แต่สุดท้ายลลินก็ยอมรับแก้วไวน์มา

"งั้น...แก้วเดียวนะคะ"

เสียงเฮดังขึ้นทันที ลลินยกแก้วขึ้นจิบเพียงนิดเดียวก่อนจะถูกชวนชนแก้วอีกครั้ง

จากหนึ่งแก้ว...กลายเป็นสอง

สอง...กลายเป็นสาม ผ่านไปเกือบชั่วโมงใบหน้าขาวเนียนเริ่มแดงระเรื่อ ดวงตาคู่สวยฉ่ำวาวกว่าปกติเสียงหัวเราะของเธอดังขึ้นง่ายกว่าทุกครั้ง ข้าวหอมหันมามองเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

"ลลิน..."

"หืม..."

"พอแล้วไหม"

หญิงสาวยิ้มหวานก่อนพยักหน้าช้า ๆ

"ฉัน...ไม่ได้เมานะ"

พูดจบก็เกือบทำแก้วน้ำหกใส่ตัวเอง ข้าวหอมรีบรับไว้ทัน

"ยังบอกว่าไม่เมาอีก"

อีกฟากหนึ่งของโต๊ะ ศิรากรวางแก้วน้ำลงสายตาคมมองภาพตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร เขาเคยเห็นภาพนี้มาแล้วครั้งหนึ่งและรู้ดีว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร

"ภูผา"

"หือ"

"เอาไวน์ออก" ภูผาเลิกคิ้ว

"หวงเลขาเหรอ" ศิรากรปรายตามองเพื่อนเพียงแวบเดียว

ภูผาก็ยกมือขึ้นทันที "โอเค ๆ ไม่แซว" จากนั้นจึงหันไปบอกพนักงานเสิร์ฟให้เปลี่ยนเป็นน้ำผลไม้แทน

ลลินไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำเพราะตอนนี้เธอกำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างคนเริ่มหมดแรง เวลาล่วงเลยจนเกือบสี่ทุ่มงานเลี้ยงก็ใกล้เลิก

พนักงานทยอยลุกขึ้นกล่าวลาพี่อร ก่อนแยกย้ายกันกลับบางคนเรียกรถ บางคนกลับกับเพื่อน บางคนมีครอบครัวมารับ

ศิรากรลุกขึ้นจากโต๊ะ

"วันนี้ทุกคนเหนื่อยแล้ว" เสียงของเขาทำให้ทั้งห้องเงียบลง

"กลับบ้านดี ๆ"

"ครับท่านประธาน"

"ค่ะ"

ผู้คนทยอยเดินออกจากร้านเหลือเพียงไม่กี่คน รวมถึงลลินที่กำลังนั่งกอดกระเป๋า พยายามลืมตาเต็มที่ข้าวหอมเดินเข้ามาแตะไหล่เธอเบา ๆ

"ลลิน"

"อื้อ..."

"ไหวไหม"

หญิงสาวพยักหน้า แต่พอลุกขึ้นก็เซไปข้างหน้าโชคดีที่มีมือใหญ่เอื้อมมาประคองไว้ทัน"ระวัง" เสียงทุ้มดังเหนือศีรษะ ลลินเงยหน้าขึ้น ภาพตรงหน้าพร่าเล็กน้อย

"ท่าน...ประธาน" ศิรากรปล่อยมือ เมื่อเห็นว่าเธอยืนได้แล้ว ข้าวหอมหันมามองอย่างลำบากใจ

"คือ...ฉันเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากที่บ้าน คุณแม่เข้าโรงพยาบาล ต้องรีบไป"

"ไม่เป็นไร" ศิรากรตอบเรียบ ๆ "ผมจัดการเอง"

"แต่..." ข้าวหอมร้องออกมาด้วยความเกรงใจเป็นอย่างมาก

"กลับไปเถอะ" ข้าวหอมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือไหว้

"ฝากลลินด้วยนะคะ"

"อืม"

ไม่นานนัก ทุกคนก็แยกย้ายกันจนหมด เหลือเพียงศิรากรกับหญิงสาว ลลินยืนก้มหน้า มือกำสายกระเป๋าแน่น

"ฉัน..." เธอพึมพำเบา ๆ

"กลับบ้าน..."

"คุณจำที่อยู่ตัวเองได้ไหม"

ลลินนิ่งไป ก่อนขมวดคิ้วเหมือนกำลังพยายามนึกผ่านไปหลายวินาที เธอกลับตอบไม่ได้ ศิรากรถอนหายใจเบา ๆ

"ขึ้นรถ"

ระหว่างทาง หญิงสาวหลับสนิทตั้งแต่รถเคลื่อนออกจากร้านศีรษะค่อย ๆ เอนพิงกระจก ศิรากรเหลือบมองเป็นระยะก่อนลดความเร็วลงเล็กน้อยเมื่อรถผ่านช่วงถนนขรุขระ เกือบสี่สิบนาทีต่อมา รถหรูแล่นเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดแห่งหนึ่งศิรากรดับเครื่องยนต์ ก่อนมองหญิงสาวที่ยังหลับไม่รู้เรื่อง

เขาหยิบโทรศัพท์ของลลินขึ้นมา พยายามค้นหารายชื่อคนใกล้ชิดหรือที่อยู่ แต่โทรศัพท์ถูกตั้งระบบล็อก แบบสแกนม่านตาไว้ชายหนุ่มจึงตัดสินใจพาเธอขึ้นไปพักที่ห้องของเขาชั่วคราว โดยตั้งใจว่าพอเช้าเธอสร่างแล้วค่อยให้กลับ

กลางดึกความเงียบปกคลุมทั่วห้องลลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียแสงไฟหัวเตียงสลัว ๆ ทำให้เธอหรี่ตา

"อื้อ..." เธอยกมือกุมศีรษะ ยังคงปวดหนึบจากฤทธิ์แอลกอฮอล์หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งก่อนกวาดสายตามองไปรอบห้อง ผนังสีเทา เฟอร์นิเจอร์โทนเข้ม ชั้นหนังสือขนาดใหญ่ทุกอย่างดูเรียบหรู...แต่ไม่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย

ลลินชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที "เดี๋ยวนะ..." เธอรีบหันมองไปรอบๆ อีกครั้ง “นี่... ไม่ใช่คอนโดของเธอ...!”

ลลินตกใจ รีบเปิดประตูห้องนอนออกมาพบว่าคอนโดกว้างมากไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ ศิรากรนั่งทำงานอยู่หน้าโน้ตบุ๊กใส่เพียงเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวดูผ่อนคลายกว่าที่บริษัทเขาเงยหน้ามามอง

"ตื่นแล้ว?"

ลลินหน้าซีด "ฉัน...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

ศิรากรปิดโน้ตบุ๊ก "เมื่อคืนคุณเมาผมถามที่อยู่ คุณตอบไม่ได้

ผมปลุกก็ไม่ตื่น โทรศัพท์คุณก็ปลดล็อกไม่ได้" เขาพูดเรียบ ๆ

           "ผมเลยพามาที่นี่"

ลลินก้มมองเสื้อผ้าตัวเองยังเป็นชุดเดิม รองเท้าวางอยู่ข้างเตียง

กระเป๋าอยู่ครบ เธอแอบถอนหายใจ ศิรากรเห็นทุกอย่าง

เลยพูดดักไว้ "ผมไม่ใช่ผู้ชายที่ฉวยโอกาส"

ลลินรีบโบกมือ "ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่ได้หมายความว่า..."

"แต่ครั้งหน้า" เขาพูดแทรก "อย่าดื่มจนไม่รู้เรื่อง"

ลลินหน้าแดงทันทีเพราะประโยคนี้เหมือนกำลังพูดถึง "ครั้งแรก" ไปด้วยจากนั้น...ศิรากรเดินไปหยิบแก้วน้ำกับยาแก้ปวดมาให้

"กิน"

ลลินรับมา "ขอบคุณค่ะ"

"ครัวอยู่ตรงนั้นถ้าหิวก็หาอะไรกินตู้เย็นมีของแช่อยู่ อยากทำอะไรก็ทำได้เลยตามสบาย"