บทที่ 101 สถานะที่ไม่มีชื่อเรียก

เสียงไกวเปลไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้องโถงกว้าง ธีรชลในชุดลำลองเนื้อนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็น มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปดึงเชือกที่ผูกโยงกับเปลเด็กเอาไว้อย่างตั้งอกตั้งใจ สายตาของเขาจดจ้องไปยังร่างเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่ด้านในด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและหวงแหน

นับจากวันที่เอื้องดาวอนุญาตให...