บทที่ 102 ยาใจสำคัญกว่ายาใดๆ ทั้งปวง

เช้าวันต่อมารถพยาบาลฉุกเฉินระดับวีไอพีเคลื่อนตัวออกจากบ้านสวนไม้สักมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในตัวเมืองเชียงใหม่ ธีรชลนอนอยู่บนเตียงปรับระดับ สายตาของเขามองลอดหน้าต่างรถออกไป เห็นยอดดอยสุเทพที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางม่านหมอกจางๆ 

ทว่าในใจของเขากลับไม่ได้ว้าวุ่นเหมือนการเดินทางครั้งก่อนๆ มือหนาลูบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ