บทที่ 10 10 สัญชาตญาณนักล่า

ความเงียบสงัดปกคลุมห้องนอนกว้าง จันทร์เจ้าในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของคามินนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยฤทธิ์ยาแก้ปวดที่เพิ่งกินไปหลังมื้อเย็น

เธอหลับลึก... แต่สัญชาตญาณนักฆ่าในสายเลือดนั้นไม่เคยหลับ

แอ๊ด...

เวลาตี 2 ประตูห้องถูกแง้มออกอย่างแผ่วเบา คามินเพิ่งลากสังขารกลับมาจากตรวจงานที่คาสิโน เขาย่องเข้ามาในความมืด ถอดสูทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดเพื่อระบายความอึดอัด ก่อนจะค่อยๆ สอดตัวขึ้นไปบนเตียงกว้าง เบียดกายเข้าหาความอบอุ่นจากร่างบางที่ครองพื้นที่ไปกว่าครึ่ง

เขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง ซุกหน้าลงกับกลุ่มผมหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายสาวเพื่อล้างความเครียดสะสมมาทั้งวัน

"อื้มมม... หอม..."

ฟึ่บ!

สัมผัสคุกคามจากด้านหลังกระตุกสวิตช์ป้องกันตัวของจันทร์เจ้าให้ทำงานทันที!

ไวเท่าความคิด ร่างบางพลิกตัวกลับด้วยความเร็วระดับปีศาจ มือคว้าปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้หมอนตามความเคยชิน

แกร๊ก!

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบแนบสนิทกลางหน้าผากกว้างของคามิน นิ้วชี้เกี่ยวไกปืนเตรียมลั่นไกสังหาร!

ดวงตากลมโตเบิกโพลงในความมืด ไร้ความงัวเงีย ไร้ความตื่นกลัว มีเพียงแววตาว่างเปล่าและอำมหิตของเครื่องจักรสังหารที่จ้องมองศัตรู

คามินตัวแข็งทื่อ ไม่ขยับหนี ไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นระดับไหล่อย่างช้าๆ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แม้เหงื่อกาฬจะซึมฝ่ามือด้วยความทึ่ง... เร็วนรกแตก ทั้งที่เพิ่งเย็บแผลมาหมาดๆ

"ชู่ว... ใจเย็นๆ ทูนหัว..." คามินกระซิบเสียงนุ่ม ทุ้มลึกและมั่นคง "กูเอง... ไม่ต้องกลัว... ผัวมึงเอง"

ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ประกายตาอำมหิตค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความสับสนมึนงง จันทร์เจ้ากระพริบตาปริบๆ ปรับโฟกัสภาพตรงหน้าใหม่

"บ... บอส?"

"เออ... บอสเอง" คามินระบายยิ้มมุมปาก ค่อยๆ เอื้อมมือไปจับข้อมือเธอแล้วกดปากกระบอกปืนลงต่ำ "ทักทายกันโหดไปไหม... จะเป่าสมองเจ้านายตัวเองทิ้งเลยเรอะ"

แก๊ง!

ปืนร่วงหลุดจากมือจันทร์เจ้าลงบนที่นอนทันทีที่สติกลับมาครบร้อย ความรู้สึกผิดพุ่งชนหัวใจจนหน้าซีดเผือด

"ขอโทษค่ะ! บอส... จันทร์... จันทร์ไม่ได้ตั้งใจ!" เธอลนลาน มือไม้สั่น รีบจับหน้าเขาพลิกซ้ายขวาสำรวจ "จันทร์นึกว่า... นึกว่าศัตรู... มันเป็นสัญชาตญาณ... ขอโทษจริงๆ ค่ะบอส!"

"เฮ้ยๆ ไม่เป็นไร... ใจเย็นๆ" คามินรวบมือน้อยที่สั่นเทานั้นมากุมไว้แน่น "ดีแล้ว... ที่มึงระวังตัวตลอดเวลาแบบนี้ กูผิดเองที่ย่องเข้ามาเหมือนโจร"

"แต่ถ้าฉันเหนี่ยวไกไป..."

"มึงก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแก๊งพยัคฆ์บูรพาแทนกูไง ง่ายจะตาย" เขาพูดติดตลกหวังให้เธอคลายกังวล

แต่สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นรอยสีแดงจางๆ ที่เริ่มซึมวงกว้างออกมาจากเสื้อเชิ้ตสีขาวตรงเอวขวา

"ฉิบหาย..." คามินสบถลั่น เปลี่ยนเสียงเป็นดุดันทันที "ขยับตัวเร็วเป็นลิงขนาดนี้ แผลไม่ฉีกให้รู้ไปสิ! เจ็บไหมนั่น?"

พอโดนทัก ความเจ็บจี๊ดก็แล่นปราดขึ้นมาเล่นงานทันที จันทร์เจ้านิ่วหน้า ยกมือกุมท้อง

"ซี้ดด... นิดหน่อยค่ะ... แค่ตึงๆ"

"ตึงพ่องสิ เลือดซึมขนาดนี้!" คามินดีดตัวลุกขึ้นตบสวิตช์ไฟหัวเตียงจนสว่างโร่ รีบแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยความร้อนรน

"บอส... ไม่ต้องค่ะ... เดี๋ยวจันทร์ทำเอง..." เธอหน้าแดงแปร๊ด พยายามเอามือปิด

"อยู่นิ่งๆ!" คามินสั่งเสียงเฉียบขาด ปัดมือเธอออกแล้วเลิกเสื้อขึ้นดูแผล ผ้ากอซสีขาวมีรอยเลือดซึมออกมา แต่โชคดีที่ไหมยังไม่ขาด

"โชคดีนะที่แค่ซึม... ยัยตัวแสบเอ๊ย เจ็บเจียนตายยังมีแรงคว้าปืนมาจ่อหัวกูอีกนะ" เขาบ่นกระปอดกระแปด พลางลุกไปคว้ากล่องปฐมพยาบาลในห้องน้ำออกมา

"นอนลง... เดี๋ยวทำแผลให้ใหม่"

จันทร์เจ้ายอมเอนตัวนอนลงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้คามินบรรจงเช็ดแผลและเปลี่ยนผ้าปิดแผลให้อย่างเบามือ สัมผัสของเขาละเอียดอ่อนจนเธอแปลกใจ... มือคู่นี้ที่เคยแต่จับปืนฆ่าคน กลับทำแผลให้เธอได้นุ่มนวลราวกับกลัวเธอจะบุบสลาย

"บอส..." จันทร์เจ้าเรียกเขาเบาๆ ขณะมองเสี้ยวหน้าคมเข้มที่กำลังจดจ่อกับการแปะเทป "บอสไม่โกรธเหรอคะ... ที่จันทร์เกือบฆ่าบอส"

"ไม่โกรธ" คามินตอบห้วนๆ โดยไม่เงยหน้า "แต่กูสงสาร..."

"คะ?"

คามินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ฉายชัด "สงสารที่มึงต้องมาใช้ชีวิตระแวงแบบนี้... แม้แต่ตอนนอนก็ยังวางใจไม่ได้... กูเองที่เป็นคนสร้างปีศาจในตัวมึงขึ้นมา จันทร์เจ้า"

เขาดึงเสื้อเธอลงปิดให้เรียบร้อย แล้วทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างๆ ดึงร่างเล็กเข้ามากอดแนบอก

"กูสร้างมึงให้เป็นอาวุธ เพื่อปกป้องกู... แต่ตอนนี้... กูอยากให้มึงวางอาวุธลง... แล้วเป็นแค่จันทร์เจ้า... ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งของกู"

"มันยากนะคะบอส..." เธอกระซิบเสียงเครือ ซุกหน้าเข้ากับอกอุ่น "สิบกว่าปีที่ผ่านมา... ร่างกายจันทร์มันจดจำไปแล้ว มันแก้ไม่ได้หรอกค่ะ"

"งั้นกูจะล้างสมองมึงเอง" คามินกดจูบลงบนเรือนผมเธอหนักๆ "กูจะทำให้ร่างกายมึงจำสัมผัสของกู... จำความปลอดภัยที่กูมอบให้... แทนความกลัวพวกนั้น"

มือหนาลูบหลังเธอแผ่วเบา เป็นจังหวะสม่ำเสมอเหมือนกำลังกล่อมเด็กนอน

"นอนซะ... คืนนี้กูจะไม่ลุกไปไหนอีก... แล้วถ้ามึงตื่นมาตกใจจะยิงกูอีกรอบ... ก็เล็งให้แม่นๆ ล่ะ อย่าให้กูทรมาน"

"คนบ้า..." จันทร์เจ้าหลุดขำทั้งน้ำตาคลอเบ้า ตีอกเขาดังปึก "ใครจะไปกล้ายิงหัวใจตัวเองล่ะคะ"

ประโยคนั้นทำเอาคามินชะงัก ยิ้มกว้างออกมาอย่างหุบไม่ได้ เขาจูบหน้าผากเธอซ้ำอีกครั้งด้วยความรักใคร่

"ฝันดีครับ... คุณว่าที่นายหญิง"

"ห่ะ อะไรนะคะ?" จันทร์เจ้าเงยหน้าขวับ

"ชู่วว... นอนได้แล้ว พูดมากเดี๋ยวแผลฉีก" คามินตัดบท รวบร่างบางเข้ามากอดแน่นแล้วแกล้งหลับทันที ทิ้งให้คนในอ้อมกอดนอนหน้าร้อนผ่าวไปทั้งคืน