บทที่ 17 17 เศษเสี้ยวที่แตกสลาย

ปัง...

เสียงประตูห้องปิดลง ตัดขาดโลกภายนอกและกลิ่นเลือดที่ติดจมูกมา... แต่ความเงียบที่เข้ามาแทนที่กลับหนักอึ้งจนน่าใจหาย

คามินยังหอบหายใจเล็กน้อยจากการรีบพาเธอออกมา เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะไหล่คนข้างหน้าด้วยความเป็นห่วง

"จันทร์..."

จันทร์เจ้าหยุดกึกกลางห้อง เธอยืนหันหลัง ไหล่บางสั่นเทิ้มเหมือนลูกนกต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ