บทที่ 4 4 เลือดแลกชีวิต

ครืดดดด... ครืดดดด...

เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นทำลายบรรยากาศวาบหวามจนพังทลาย คามินชะงักมือที่กำลังกอดเอวจันทร์เจ้า"เชี่ย เอ๊ย"เขาสบถคำหยาบต่ำในลำคออย่างหัวเสีย ก่อนจะผละออกไปคว้าโทรศัพท์มากดรับ

"มีอะไรวิทย์ ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย มึงเตรียมหางานใหม่ได้เลย"

"ขอโทษครับบอส... แต่เรื่องด่วนที่สุด" ปลายสายตอบกลับเสียงเครียด "หมาหลงฝูงของไอ้มาร์โก้มันบุกยึดโกดัง 4 ที่ท่าเรือ จับเด็กเราไปสองคน ขู่จะระเบิดคลังสินค้าทิ้งถ้าบอสไม่ไปคุยเรื่องคืนหุ้นให้นายมัน เดี๋ยวนี้!"

"ไอ้พวกสวะ..." คามินกัดฟันกรอด แววตาแห่งราคะเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นดวงตาของปีศาจร้ายในเสี้ยววินาที "เอารถออก... กูจะไปเดี๋ยวนี้"

ทันทีที่วางสาย จันทร์เจ้าที่ได้ยินบทสนทนาทุกคำก็ดีดตัวลุกขึ้น สีหน้าเขินอายเมื่อครู่หายวับ เหลือเพียงแววตาเยือกเย็นของมือสังหาร

"จันทร์เจ้า รออยู่นี่" คามินสั่งเสียงเฉียบขาดขณะคว้าเสื้อสูทมาสวม

"ไม่ได้!" เธอสวนทันควัน เดินดิ่งไปที่ตู้เซฟฝังผนัง หยิบปืนพกคู่ใจออกมาเช็คแม็กกาซีน "พวกมันมีตัวประกันแถมขู่วางระเบิด บอสต้องมีคนระวังหลังระยะประชิด... ซึ่งไม่มีใครทำหน้าที่นี้ได้ดีเท่าฉัน"

มือเรียวคว้าซองหนังใส่มีดบินอาวุธลับประจำกายมารัดที่ต้นขาขวาทับชุดราตรีที่ขาดวิ่นอย่างไม่แยแส

"ฉันไม่ยอมให้บอสไปเสี่ยงคนเดียวแน่ ยิ่งอารมณ์ร้อนแบบนี้ด้วย... ให้ฉันไปด้วยค่ะ"

คามินจ้องมองแววตามุ่งมั่นที่ไม่มีทางสั่นคลอนนั้นแล้วถอนหายใจแรง ยอมแพ้ความดื้อรั้นที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือ

"งั้นเกาะติดฉันไว้... ห้ามห่างตัวเด็ดขาด เข้าใจไหม"

"รับทราบ"

ท่าเรือสินค้า โกดัง 4

ลมทะเลกรรโชกแรงพัดเอากลิ่นคาวปลาและสนิมเหล็กตีเข้าจมูก รถตู้สีดำสนิทจอดเทียบท่าพร้อมลูกน้องนับสิบชีวิตที่กระชับอาวุธครบมือ จันทร์เจ้าก้าวลงมาประกบหลังคามินทันที มือขวากำปืนแน่น สายตากวาดมองความมืดบนยอดตู้คอนเทนเนอร์สูงเสียดฟ้าอย่างระแวดระวัง

กลางลานกว้างหน้าโกดัง กลุ่มชายฉกรรจ์ 7-8 คนยืนคุมเชิงอยู่ ลูกน้องของคามินสองคนถูกซ้อมจนน่วม มัดติดอยู่กับถังน้ำมันขนาด 200 ลิตร

"มาเร็วกว่าที่คิดนี่ คุณคามิน" ชายหัวโล้นรอยสักเต็มตัวตะโกนแข่งเสียงลม "นึกว่าจะมัวกกสาวอยู่บนตึกจนลืมลูกน้องตาดำๆ ซะแล้ว"

"ปล่อยคนของกู..." เสียงของคามินเรียบนิ่งแต่ก้องกังวาน "แล้วกูจะให้โอกาสพวกมึงหนีกลับลงรูไปแบบครบ 32"

"ฮ่าๆๆ! หนีเหรอ มึงฆ่านายน้อยกู คิดว่าจะจบง่ายๆ รึไง!" หัวหน้าโจรตวาดลั่น กระชากลูกเลื่อนปืนลูกซองเล็งไปที่หัวตัวประกัน "เซ็นโอนหุ้นคืนมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นกูจะเป่าสมองลูกน้องมึง แล้วบึ้มที่นี่ให้เละ!"

"พี่วิทย์ เช็คจุดซุ่มยิง" จันทร์เจ้ากระซิบผ่านไมค์จิ๋ว สายตายังล็อคเป้าที่หัวของไอ้โล้น

"เคลียร์ครับ... แต่พี่ตะหงิดๆ ตรงมุมมืดหลังตู้แดงทางขวา มันทึบเกินไป ระวังตัวด้วย"

คามินแสยะยิ้มเย็น ย่างสามขุมเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัว

"หุ้นเหรอ... กูมีแต่ลูกตะกั่ว... จะแดกกี่เม็ดล่ะไอ้สัส"

"งั้นมึงก็ตายซะ!"

ปัง!

เสียงปืนนัดแรกดังสนั่น แต่มันไม่ได้มาจากกระบอกปืนของโจร... รูกระสุนปรากฏขึ้นกลางหน้าผากของไอ้หัวโล้น เลือดสาดกระจายก่อนร่างมันจะร่วงลงไปกองกับพื้น

จันทร์เจ้าลดปืนลงเล็กน้อย ควันจางๆ ลอยออกจากปากกระบอก

"บอส หลบ!"

ปัง! ปัง! ปัง! เปรี้ยง!

มหกรรมกระสุนปลิวว่อนเกิดขึ้นทันที จันทร์เจ้ากระชากคอเสื้อคามินเหวี่ยงไปหลบหลังกองไม้พาเลทหนา เสียงกระสุนเจาะเนื้อไม้ดัง ฉึก ฉึก เฉียดหัวพวกเขาไปนิดเดียว

"สามนาฬิกา!" เธอตะโกนบอกพิกัด ก่อนจะโผล่หน้าออกไปยิงสวน เปรี้ยง! เปรี้ยง! เก็บศัตรูที่วิ่งชาร์จเข้ามาดับคาที่ไปอีกสอง

จังหวะที่เสียงปืนเงียบลงชั่วอึดใจ สัญชาตญาณนักฆ่าในตัวจันทร์เจ้ากรีดร้องเตือนภัย หางตาเธอเหลือบเห็นแสงสะท้อนวูบหนึ่งจากมุมมืดบนตู้คอนเทนเนอร์... แสงเลเซอร์สีแดงจางๆ วาดผ่านไหล่คามินไปหยุดที่กลางอกซ้าย

"บอส!! ระวัง!!"

ไวเท่าความคิด จันทร์เจ้าทิ้งปืน พุ่งตัวเข้ากระแทกร่างสูงของคามินให้ล้มลง แล้วเอาตัวเข้าบังวิถีกระสุนแทน

ฉึก

"อึก"

เสียงหัวกระสุนเจาะทะลุเนื้อดังน่าสยดสยอง แม้จะไม่โดนจุดตาย แต่มันเฉือนเข้าที่เอวเธอจนลึก เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด จันทร์เจ้ากัดปากจนห่อเลือด ข่มความเจ็บปวดที่แล่นพล่าน

"จันทร์เจ้า!" คามินร้องลั่นเมื่อเห็นร่างบางกระตุกเกร็งทับบนตัวเขา

แต่นี่ยังไม่ใช่เวลาเจ็บ... ถ้ามันยังอยู่ บอสจะตาย

จันทร์เจ้ากัดฟันกรอด รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายยันตัวลุกนั่งคุกเข่า มือคว้ามีดบินที่ต้นขา สะบัดข้อมือเขวี้ยงสุดแรงเกิดใส่เงามืดบนยอดตู้คอนเทนเนอร์

ฟึ่บ! ... อ๊ากกก!

เสียงร้องโหยหวนดังลั่น ร่างมือสไนเปอร์ร่วงหล่นลงมาจากความสูงสามชั้น กระแทกพื้นคอนกรีตดัง ตุ้บ! มีดสั้นเล่มงามปักคาคอหอยดิ้นพราดๆ ก่อนจะแน่นิ่งไป

"เคลียร์... แฮก... พื้นที่เคลียร์..."

จันทร์เจ้าหอบตัวโยน ร่างกายโงนเงน มือข้างหนึ่งกดแผลที่เอวแน่น เลือดสีแดงฉานไหลทะลักผ่านง่ามนิ้วหยดลงพื้นเป็นวงกว้าง

คามินรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น ประคองร่างที่กำลังจะล้มพับไว้ในอ้อมแขน

"เป็นไงบ้าง! โดนตรงไหน!" เขาตะโกนถามเสียงสั่น ตากวาดมองสำรวจร่างเธอด้วยความตื่นตระหนก "บอกฉันสิจันทร์เจ้า! เจ็บมากไหม!"

"มะ... ไม่โดนค่ะ..." เธอฝืนยิ้มซีดเซียวที่ดูไร้เรี่ยวแรง "แค่ ล้มกระแทก จันทร์หลบทัน... โอ๊ย!"

เธอเผลอร้องครางเมื่อคามินกระชากมือเธอออกเพื่อดูแผล

ภาพเนื้อที่ฉีกขาดและเลือดที่ไหลราวกับท่อประปาแตกทำเอาหัวใจมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบ หน้าซีดเผือดยิ่งกว่าคนโดนยิง

"นี่ยังเรียกว่าไม่โดนเหรอวะ" คามินตะคอกเสียงหลง ตาเบิกโพลงด้วยความกลัว "เลือดไหลขนาดนี้... บ้าเอ๊ย! ไอ้เชี่ยวิทย์! เอารถมาเทียบ! เดี๋ยวนี้! ไปโรงพยาบาล! ด่วนที่สุด!"

"ฉันไม่เจ็บ... จริงๆ นะ" จันทร์เจ้าพยายามจะยกมือขึ้นจับหน้าเขา แต่เรี่ยวแรงเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด สายตาเริ่มพร่ามัว "บอส... ปลอดภัย... ก็ดีแล้ว..."

"หุบปาก! อย่าพูด!" คามินช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มแนบอก วิ่งไปที่รถตู้โดยไม่สนว่าเลือดจะเปรอะเปื้อนเสื้อราคาแพงแค่ไหน "ทำบ้าอะไรของเธอ ใครใช้ให้เอาตัวมาบังกระสุน! ชีวิตเธอเป็นของฉัน... ใครสั่งให้เอามาทิ้งขว้างแบบนี้!"

"ก็ มันเป็น หน้าที่" เธอตอบเสียงขาดห้วง ลมหายใจรวยริน "ดาบ... มีหน้าที่... ปกป้อง... นาย..."

"กูไม่ต้องการดาบ! กูต้องการมึง"

คามินตะโกนลั่นแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัว วางร่างบางลงบนเบาะรถตู้ มือหนากดปากแผลห้ามเลือดไว้แน่น เขาจ้องหน้าเธอด้วยความกลัว... ความกลัวแบบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาตลอด 18 ปี ตั้งแต่วันที่ช่วยเธอไว้

"ห้ามหลับนะจันทร์เจ้า... ได้ยินไหม! ห้ามหลับเด็ดขาด!" น้ำตาแห่งความกลัวคลอหน่วยในดวงตาคมเข้ม "ถ้ามึงเป็นอะไรไป... กูจะตามไปลากวิญญาณมึงกลับมา... ได้ยินไหมจันทร์เจ้า!"

จันทร์เจ้าปรือตามองภาพเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังสติแตกเหมือนเด็กหลงทาง เธออยากจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เขา แต่ทำได้เพียงส่งยิ้มบางเบา

"บอส... ขี้แย... อีกแล้ว..."

สิ้นเสียงแผ่วเบา สติของเธอก็ดับวูบไป พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอที่ดังลั่นรถ

"จันทร์เจ้า!! ไม่นะ... ขับรถเร็วเข้าสิวะ เร็ว!!!"