บทที่ 7 7 ฝันร้ายในกรงใจ

ฤทธิ์ยานอนหลับดึงสติของจันทร์เจ้าให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด... แต่มันไม่ใช่ความสงบ มันคือนรกขุมเดิมที่ตามหลอกหลอนเธอมากว่าสิบปี

ซ่า... ซ่า...

เสียงสายฝนกระหน่ำผสมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ภาพพ่อแม่คุกเข่าอ้อนวอนท่ามกลางโคลนตมฉายชัดขึ้นมาเหมือนหนังม้วนเดิม

"นายท่าน... ผมไม่มีเงิน... อย่าทำเมียผม..."

ปัง! ปัง!

เสียงปืนสองนัดดังขึ้นท่ามกลางสายฝน ร่างของพ่อแม่ล้มฟุบ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักนองพื้น ดวงตาที่เคยจ้องมองเธอด้วยความรักเบิกโพลงค้าง... ไร้แววชีวิต

ภาพตัดวูบ... กลายเป็นมือที่ขาวสะอาดของเด็กหนุ่มลูกครึ่งที่ยื่นมากลางความมืด

"มากับอยู่ฉัน... ชีวิตเธอเป็นของฉัน"

เธอคว้ามือคู่นั้นไว้ ยอมถวายวิญญาณเป็นทาสรับใช้ ฝึกฝนเจียนตาย ยอมเปื้อนเลือดเพื่อปกป้องเขา... ผู้ชายที่ชื่อคามิน

แต่แล้วภาพฝันก็บิดเบี้ยว... กลายเป็นภาพบาดตาที่กรีดลึกลงกลางใจ

คามิน... กำลังกอดจูบกับผู้หญิงอื่น นีน่า... หรือใครต่อใครในชุดวับแวม เสียงหัวเราะหยอกล้อ เสียงครางกระเส่าดังระงม ส่วนเธอยืนเป็นหุ่นยนต์เฝ้าหน้าประตู มองผ่านกระจกใส... เป็นได้แค่หมาเฝ้าบ้านที่ห้ามมีความรู้สึก

สายตาที่เขามองพวกหล่อน... หวานฉ่ำ อ่อนโยน

แต่สายตาที่มองมาที่เธอ... ว่างเปล่า เย็นชา เหมือนมองปืนกระบอกหนึ่ง

เจ็บ... มันเจ็บจนหายใจไม่ออก...

บนเตียงคนไข้ VVIP ร่างบางเริ่มดิ้นพล่าน กระสับกระส่าย เหงื่อกาฬแตกพลั่กท่วมตัวจนชุดคนไข้เปียกชุ่ม มือเล็กจิกเกร็งกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

"บอส... อย่า... อย่าไป..."

เสียงละเมอแหบพร่าดังลอดไรฟัน จันทร์เจ้าส่ายหน้าไปมาบนหมอนอย่างทรมาน

กึก!

คามินที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาพร้อมถาดข้าวต้มชะงักกึก เขารีบวางถาดกระแทกโต๊ะจนน้ำซุปกระฉอก ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปที่เตียงทันที

"จันทร์เจ้า!" เขาเขย่าไหล่เธอเบาๆ สัมผัสได้ถึงไอร้อนผ่าวที่แผ่ออกมา "จันทร์เจ้า! เป็นอะไร... ฝันร้ายเหรอ! ตื่นสิ!"

"ฮือ... พ่อจ๋า... แม่จ๋า..."

เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจหลุดออกมา น้ำตาเม็ดโตไหลทะลักเปรอะแก้มซีดเซียว ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ

"มารับหนูที... หนูเหนื่อย... ฮึก... หนูไม่อยากอยู่แล้ว..."

คามินตัวแข็งทื่อ มือที่จะเอื้อมไปเช็ดน้ำตาชะงักค้าง... คำตัดพ้อแผ่วเบานั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจเขาช้าๆ

"จันทร์เจ็บ... ฮือ..." เธอยังคงเพ้อทั้งที่ตายังหลับพริ้ม กำแพงความเข้มแข็งที่สร้างมาทั้งชีวิตพังทลายลงยามไร้สติ "เขาไม่รักจันทร์... เขาเห็นจันทร์เป็นแค่มีด... ฮึก... แค่เครื่องมือ..."

คำพูดนั้นตบหน้าคามินจนชาไปทั้งแถบ

เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัว... เด็กที่เขาเลี้ยงมากับมือ เด็กที่ยอมตายแทนเขาได้โดยไม่ลังเล... ที่ผ่านมาเธอยิ้มรับคำสั่งตลอด แต่ข้างในใจกลับพังยับเยินขนาดนี้เชียวเหรอ?

ตลอดเวลา... เขาคือคนถือมีดกรีดหัวใจเธอซ้ำๆ สินะ

"บ้าเอ๊ย..." คามินสบถเสียงสั่น นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำด้วยความรู้สึกผิดที่อัดแน่นจนจุกอก

เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง สอดแขนแกร่งช้อนร่างที่สั่นเทาขึ้นมาแนบอก กอดรัดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป ลูบหัวลูบหลังปลอบประโลมอย่างที่ไม่เคยทำให้ใคร

"ชู่ววว... ไม่ร้อง... ไม่ร้องนะคนเก่ง" คามินกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มสั่นเครือ "ฉันอยู่นี่... พี่อยู่นี่แล้วจันทร์เจ้า"

"ฮือ... แม่จ๋า... อย่าทิ้งหนู..."

"ฉันไม่ใช่แม่... แต่ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหน..." คามินกดจูบลงบนผมชื้นเหงื่อซ้ำๆ "พ่อแม่เธอก็ห้ามมารับ... เธอต้องอยู่กับฉัน อยู่ให้ฉันรัก อยู่ให้ฉันชดใช้... เข้าใจไหมจันทร์เจ้า!"

ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่คุ้นเคยเริ่มแทรกซึมผ่านฝันร้าย ร่างที่เคยดิ้นรนทุรนทุรายค่อยๆ สงบลง เสียงสะอื้นฮักเริ่มแผ่วเบา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วแนบอกเขา

คามินกอดเธออยู่อย่างนั้น... เนิ่นนานจนแน่ใจว่าเธอหลับสนิทไปแล้วจริงๆ

เขาผละออกเล็กน้อยเพื่อมองใบหน้าที่ยังเปื้อนคราบน้ำตา นิ้วโป้งหนาค่อยๆ เกลี่ยเช็ดแก้มใสอย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างคนหนึ่งจะทำได้

"ใครบอกว่าฉันไม่รัก... หึ"

เขาพึมพำกับคนที่หลับใหล นัยน์ตาฉายแววเจ็บปวดระคนรักใคร่อย่างปิดไม่มิด

"ฉันรักเธอ... รักจนจะเป็นบ้าตายห่าอยู่แล้ว... ยัยเด็กโง่"

คามินโน้มใบหน้าลงต่ำ ประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มที่แห้งผาก แผ่วเบา อ่อนโยน และหนักแน่นดั่งคำสาบาน

"นับจากนี้... ฉันจะไม่ยอมให้ฝันร้ายหน้าไหนมาทำร้ายเธอได้อีก... ไม่ว่าจะตอนหลับ หรือตอนตื่น"

เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ซบหน้าลงกับไหล่เล็กของเธอ

"รีบตื่นขึ้นมานะจันทร์เจ้า... ตื่นมาฟังคำว่ารักจากปากฉัน... ตื่นมาให้ฉันได้ดูแลเธอบ้าง... นะครับ"