บทที่ 30 อ้อน

ขบวนรถยนต์สีดำมุ่งหน้าผ่านตัวเมืองที่มีคนพลุกพล่านอีกครั้ง แสงท้องฟ้าด้านบนอ่อนลงบ้างแล้วหลังจากพวกเขาใช้เวลาสอบสวนผู้ต้องสงสัยนานพอสมควร

ดวงตากลมสวยช้อนมองสีหน้าเคร่งเครียดของคนข้างกายนิ่ง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสหลังมือใหญ่เอาไว้ส่งผ่านความรู้สึกในใจ หวังว่ามันจะช่วยปลอบโยนเขาได้บ้าง

ลูคัสเองก็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ