บทที่ 110 เพียงแค่ใจเรารักกัน (2)

หล่อนพยายามแล้วที่จะกลั้นหยาดน้ำตาไม่ให้รินไหล ทว่าความตื้นตันใจก็ทำให้ไม่อาจฝืนน้ำตาไว้ได้เลย หล่อนไม่กลัวอะไรอีกแล้ว นับจากนี้ไปในเส้นทางเดินที่มีเขาเคียงข้าง เชื่อว่าในวงแขนกว้างที่ได้ซุกร่างฝากฝังนั้นจะช่วยปัดเป่าความเหน็บหนาวที่อาจผ่านเข้ามาในบางช่วงของเส้นทางเดิน

"ร้องไห้ทำไมล่ะครับ...วันนี้ค...