บทที่ 18 ชคนที่ใช่กับคนที่ไว้คลายเหงา (2)

หล่อนกัดฟันยิ้มให้คนที่กำลังมองมาด้วยแววตาซ่อนเล่ห์...ยังไม่ทันที่จะวางกาแฟลงบนโต๊ะ เขาก็ชิงยื่นมือมารับแก้วกาแฟที่หล่อนถือไว้ เจ้าตัวยืนนับหนึ่งถึงสิบในใจเมื่อฝ่ามืออุ่นจงใจสัมผัสทาบทับลงบนหลังมือตน เป็นอีกครั้งที่เขาหลอกแต๊ะอั๋งกันแบบเนียนๆ ตีหน้ามึน และเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแสดงกิริยาแบบนี้ต่อหน้าม...