บทที่ 26 ตกลงเราเป็นอะไรกัน (3)

หล่อนทำท่าจะผละหนีเพราะอายสายตากรุ้มกริ่มที่จับจ้อง เขาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ เอ่ยในสิ่งที่ทำให้ใจสั่นกับถ้อยคำกำกวม

"แล้ว...คิดว่าจะรอดมั้ยล่ะ มาถึงบ้านแบบนี้"

".....! "

"อะแฮ่ม"

เสียงกระแอมดังขัดจังหวะ เสียงคุ้นๆ จนทั้งสองตกใจหันไปมอง ภัทรนนท์ซ่อนยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าและแววตามารดา...ดูท่าความน่าจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ