บทที่ 6 จะรักพี่ก็ต้องมาสายเซ็กซี่ (6)

ภัทรนนท์มองหน้าคนที่ยืนทำหน้าง้ำใส่แล้วอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้ ไม่เข้าใจทำไมจึงรู้สึกมีความสุขที่ได้แกล้งเธอ ก่อนจะหันไปสั่งพนักงานที่ยังคงยืนงงอยู่กลางห้องให้ไปบอกแม่บ้านหาเสื้อมาให้ตนใส่แทนตัวที่เปื้อน อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างงงๆ แล้วรีบเดินออกไป

"ชอบคนสวยระวังให้ดีจะถูกหลอก ถ้าถึงวันนั้นฉันจะหัวเราะให้ฟันหลุด"

"ใครบ้างที่ไม่ชอบคนสวย หรือเฮียจะเถียง"

"ถ้าฉันจะเลือกใครสักคนมาเป็นแฟน ฉันจะไม่ดูแค่หน้าตาแน่นอน มุมมองและทัศนคติของพวกเธอคือสิ่งสำคัญ ฉันชอบผู้หญิงที่มีทัศนคติคล้ายกัน"

ภัทรนนท์ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เขาแย่งเสื้อในมือพีรพลมาใส่แก้ขัดแต่ไม่กลัดกระดุม ก่อนจะหันไปสั่งสุดที่รักในเรื่องที่ยังค้างคา

"กาแฟหกแล้วก็ดริปใหม่สิครับ ดริปมาเผื่อแขกของพี่แก้วนึง"

"ดะ ได้ค่ะ"

"ทำเป็นแล้วใช่ไหม"

ชายหนุ่มแกล้งถามไปอย่างนั้นเอง เพราะก่อนหน้าเขาเห็นอีกฝ่ายคุยไลน์กับใครบางคนก่อนชงกาแฟ

"อะ เอ่อ ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ค่ะ"

"แล้วแก้วเมื่อกี้คนกินได้มั้ยนะ ดีนะที่หกเสียก่อน"

คนถามหัวเราะอยู่ในลำคอ ก่อนจะเดินไปตรงโต๊ะสำหรับชงกาแฟ หยิบเหยือกแก้วฐานกว้างออกมาวาง รวมทั้งขวดโหลใส่เมล็ดกาแฟที่ทำเอาคนมองยืนงง

"พี่ภามจะทำอะไรคะ"

"ก็ จะดริปกาแฟไงครับ"

"แต่...เมื่อกี้ปลากริมใช้อันนี้ชงให้พี่ภามค่ะ"

หล่อนหยิบกล่องกาแฟให้เขาดูแล้วยิ้มเก้อเขิน เมื่อรู้ว่าทำในสิ่งที่ไม่ใช่ความต้องการของเขา ภัทรนนท์ยิ้มกับตัวเองเพราะคิดว่าคนที่หล่อนคุยด้วยนั้นน่าจะเป็นมินตราแน่นอน

"แล้วถามใครมาล่ะครับ"

"ถาม...ถามอัยย์ค่ะ"

"แบบนั้นก็ถูกแล้ว แต่นั่นเป็นเคสเร่งด่วนที่ต้องการความรวดเร็ว ถ้ามีเวลาพี่จะชอบแบบนี้มากกว่า บดกาแฟใหม่ๆ ก่อนชงหอมดี ที่สำคัญชงได้ทีละหลายแก้วด้วย"

"สงสัยอัยย์บอกทางลัด กลัวสอนแบบนี้แล้วทำไม่เป็นแน่ๆ เลยค่ะ"

"น้องอัยย์คงกลัวทำอะไรในนี้พัง เธอเลยบอกวิธีง่ายๆ ไม่ซับซ้อน"

คนพูดลอบยิ้มเมื่อนึกไปถึงความซุ่มซ่ามของเธอ ช้อนไม้ตักเมล็ดกาแฟออกมาตวงบนตาชั่งให้ได้น้ำหนักตามที่ต้องการ นำไปใส่เครื่องบดแบบพอหยาบ จากนั้นจึงนำกรวยกระดาษมาเสียบลงที่ปากเหยือก รินน้ำร้อนลงไปเพื่อล้างกรวยรอบหนึ่ง ก่อนจะหยิบกรวยออกมาแล้วเทน้ำในเหยือกทิ้งไป

สุดที่รักมองตามอย่างสนใจในขั้นตอนการดริป เขาทำอย่างคล่องแคล่วราวกับดริปจนชิน เริ่มตั้งแต่การเทกาแฟบดลงในกรวย รินน้ำร้อนใส่ทีละน้อยให้เป็นวงกลมอย่างใจเย็น ลีลาดริปกาแฟดูแล้วช่างเหมือนบาริสตาหนุ่มหล่อมืออาชีพตามร้านกาแฟ ช่วงจังหวะที่เขาเหลือบสบตาด้วยแววตาชวนให้ใจละลายพร้อมรอยยิ้มยั่ว สาบเสื้อที่แหวกออกโชว์กล้ามเนื้อน่าซบ เซ็กแอพพรีลเต็มพิกัดกระแทกตาแบบไม่ต้องพยายาม ใจของหล่อนก็หล่นวูบไปที่ตาตุ่มพร้อมอาการเต้นแรงเพราะเขานั้นช่างร้อนแรงได้ทุกเวลา แม้กระทั่งตอนดริปกาแฟแค่ไม่กี่นาทีก็ไม่ปราณีสายตาคนมองเลยสักนิด

"เอ่อ แค่ดริปกาแฟ นายไม่ต้องทำเซ็กซี่ใส่ขนาดนี้ก็ได้มั้ง"

พีรพลเอ่ยแซว เขารับกาแฟมาจากมือบาริสตาจำเป็นที่รินใส่แก้วมาให้ ก่อนจะตักน้ำตาลใส่ไปนิดหน่อยเพราะอยากดื่มด่ำกับรสชาติและกลิ่นหอมที่เป็นลักษณะเฉพาะตัวของกาแฟจริงๆ

"ปลากริมลองสักแก้วมั้ย"

"เอ่อ..."

"ลองชิมดูสิครับ พี่เขาไม่เคยดริปให้ใครง่ายๆ นะ โดยเฉพาะสาวๆ อย่าหวังว่าเขาจะลงมือทำให้"

พีรพลคะยั้นคะยอพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ แต่นั่นกลับทำให้คนฟังหน้าแดงเพราะความเขินอาย

"วันนี้พี่จะไปร้องเพลง จะไปนั่งหาอะไรดื่มไหม"

เขาเอ่ยปากชวนเธอ สุดที่รักแทบไม่อยากจะเชื่อหูเพราะนั่นคือเรื่องแสนแปลกประหลาดในความคิดตน อีกใจหนึ่งก็อยากไป แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าจะถูกมองไม่ดีเพราะว่าเขาไม่ใช่คนรู้ใจ ไม่ใช่คนที่จะไปไหนมาไหนกับเขาก็ได้ในทุกๆ ที่ที่อยากไป

"ถ้านายชวนเธอแต่ควงคนอื่นไปด้วยก็อย่าดีกว่า เพราะเดี๋ยวผู้หญิงของนายจะเขม่นเอาได้"

"มีที่ไหนครับผู้หญิงของผม คนเราก็พูดกันไปเรื่อยทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจริงหรือไม่จริง"

"ฉันก็ไม่ได้เจาะจงสักหน่อย ทำไมนายดูร้อนตัวจัง"

"ผมไม่ได้ร้อนตัว แต่ไม่อยากให้ลือกันส่งเดช ผู้หญิงคนนั้นจะเสียหายเอาได้"

พีรพลเลือกที่จะเงียบไม่ต่อความยาวสาวความยืด ไม่อยากแสดงความเห็นอะไรมากเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัว และเขาก็คิดตามอย่างที่อีกฝ่ายว่า เรื่องที่พูดต่อๆ กันมานั้นจริงหรือไม่เขาก็ไม่ได้รู้ขนาดนั้น เพราะมันมาจากคำพูดของคนที่ไม่อาจคาดเดาได้ว่าประสงค์ดีหรือร้ายกันแน่

"แล้วนายนัดคนอื่นหรือยัง มีใครเข้าประชุมบ้าง"

"มีคุณรุ้งที่เป็นเมนหลัก...เอาละเรามาเริ่มงานแรกเลยดีกว่า ปลากริมจองห้องประชุมให้พี่หน่อยสิครับ"

ภัทรนนท์หันไปสั่งคนที่ยืนงงกลอกตาไปมาแล้วทำคิ้วย่น จู่ๆ เขาก็จะให้จองห้องประชุม จองกันแบบไหนอย่างไรหล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเริ่มติดต่อใคร

"ต้องติดต่อใครอะไรยังไง พี่ยังไม่เคยสอนปลากริมเลยนะคะ"

"โทร.ไปหาน้องฝ่ายต้อนรับให้เธอเช็คห้องว่าง หากห้องไหนยังไม่มีใครใช้ก็บุ๊คได้เลย ขอเป็นช่วงเวลาสิบโมงเช้าถึงเที่ยงนะ"

"อะ โอเคค่ะ"

หล่อนรับคำสั่งแบบงุนงง หากแต่ว่าก็รีบไล่สายตาดูเบอร์ภายในเพื่อโทร.หาเจ้าหน้าที่ฝ่ายต้อนรับตามที่เขาบอก เป็นงานแรกที่หล่อนได้เรียนรู้ในขั้นตอนภายในบางอย่าง และเขากำลังเริ่มต้นสอนทีละเล็กละน้อยเพื่อให้หล่อนเรียนรู้ด้วยตัวเอง กับการเตรียมพร้อมสู่โลกแห่งการทำงานจริงที่ต้องพบเจอกับผู้คนมากมายหลากหลายนิสัยใจคอ