บทที่ 67 คือฉันที่ต้องเจ็บ (4)

Chapter12 คือฉันที่ต้องเจ็บ (4)

บนเดย์เบดตัวเดิมท่ามกลางแสงไฟส่องสว่าง เสียงสะอื้นเบาๆ ยังคงดังไม่หยุด มาพร้อมกำปั้นเล็กที่ทุบไปมาบนแผงอกแกร่ง จะลุกหนีก็ไม่ได้เพราะถูกเขาจับนั่งไว้บนตักแล้วกักเอาไว้ด้วยอ้อมแขน จึงทำได้แค่สะอื้นออกมาด้วยความเสียใจที่เสียทีให้เขาอีกจนได้ และคราวนี้หล่อนไม่มีสิทธิ์แก้...