บทที่ 81 ในอ้อมกอดแห่งรัก (12)

สูงเสียดฟ้าหลังคาสะเมิง สายลมโบกโบยโชยอ้อยอิ่งในยามสายเคล้าแสงแดดอ่อนๆ เมื่อคราฟ้าเปิด ใบไม้แก่ร่วงโรยปลิดปลิวหมุนคว้างลงสู่พื้นหญ้าที่หยาดน้ำค้างแห้งเหือดไปจากไออุ่นของดวงตะวัน...สุดที่รักบรรจงใช้ผ้าเปียกพอหมาดเช็ดไปตามใบหน้าและซอกคอของคนที่ทำท่าว่าไข้จะขึ้น แววตาขุ่นขวางจับจ้องมองไปทางจอมทัพอย่างร...