บทที่ 9 ไม่ถนัดพูดคำหวาน

ตอนที่ 9 ไม่ถนัดพูดคำหวาน

"คุณหลวงจะเกี้ยวกฤษณาหรือขอรับ" กระผมยิ้มให้กับคนที่นอนทอดร่างทับลงมาและไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นไปง่ายๆ

"ข้าไม่ถนัดพูดคำหวานมากนัก ขอเจ้าอย่าถือสาข้าเลย กฤษณา...หากเจ้าไม่รังเกียจพี่ กฤษณาคนดีเจ้าจะยินดีเป็นเมียพี่หรือไม่”

“ให้กฤษณาเป็นเมียของคุณหลวงอย่างนั้นหรือขอรับ” กระผมช้อนเปลือกตาขึ้นไปรู้สึกหวั่นไหวกับคำเรียกขานที่แปลกหู ไอร้อนซึ่งแผ่ทะลุผ้าผ่อนอกมาจนกระผมสัมผัสรู้ได้ว่าคุณหลวงทองสืบรูปงามกำลังมีความต้องการใคร่อยากร่วมรักหลับนอนกับหมอยาเช่นกระผม เอ็นอ่อนใต้ผ้านุ่งมันค่อยๆ ดุนดันเหยียดตึงจนแข็งมาทิ่มหน้าขาให้กระผมรู้ตัว

“ได้โปรดเถิดกฤษณา พี่ปรารถนาเจ้าจวนเจียนจะขาดใจแล้ว” ดวงตาคมก้มลงมาประสานนิ่งห่างเพียงขนตายาวเป็นแพกะพริบชนลงบนขนตางอนยาวของกระผมเท่านั้น นัยน์ตาดำสีนิลเป็นประกายสะท้อนแสงจากตะเกียงน้ำมันอยู่วิบวับ ปากและจมูกเคลื่อนขยับฉวัดเฉวียงอยู่เคลียแก้มของกระผมไม่ห่าง

“แต่เราสองคนเพิ่งจะพบกันได้เพียงวันเดียวเท่านั้นนะขอรับ”

"แต่พี่กลับรู้สึกรักใคร่สนิทสนมราวกับรู้จักเจ้ามาชั่วชีวิต พี่อ่านสายตาของเจ้าแล้วเจ้าก็รู้สึกเช่นเดียวกับพี่ใช่หรือไม่"

"ขอรับ กฤษณารักใคร่พึงใจในคุณหลวงตั้งแต่แรกพบสบตากัน เพียงแต่ว่ากฤษณาไม่กล้าเอ่ย" กระผมยิ้มเอียงอายน้อยๆ แล้วเบนสายตาหลบไปทางอื่น เพียงไม่นานปลายนิ้วอุ่นก็เลื่อนมาขยับหันให้กระผมกลับมาสบตากันตรงๆ อีกครั้ง

“ถ้าเช่นนั้น มันคงเป็นบุพเพสันนิวาสกระมังที่ทำให้เราได้พบกัน”

“คุณหลวงอย่าได้ใช้คำหวาน หลอกล่อให้กฤษณาหลงกลนะขอรับ”

“เจ้าเห็นพี่เป็นคนร้อยเล่ห์ ร้อยกลกระนั้นหรือกฤษณา”

“เปล่าขอรับ เพียงแต่กฤษณากลัวว่าเมื่อคุณหลวงได้กฤษณาไปแล้วจะทอดทิ้งกฤษณาไป”

กระผมเบี่ยงหน้าเสสายตาซึ่งแสร้งทำเป็นเศร้าจับนิ่งไปยังตะเกียงน้ำมันซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเตียงนอนไปไม่มากนัก ฝ่ามืออุ่นประคองหันให้ดวงตาทั้งคู่ของเรากลับมาสบกันอีกคราว หนนี้คุณหลวงก้มหน้าลงมาจนชิดแล้วไม่ยอมให้กระผมหันหนีไปทิศใดได้อีก

“หากเจ้าตกลงจะเป็นเมียพี่ พี่ขอสัญญาและขอให้สัตย์สาบานว่าจะรักและมีเพียงเจ้าผู้เดียวตลอดไป”

คุณหลวงผู้พลัดถิ่นมาไกลกล่าวคำมั่น สีหน้าและแววตานั้นหาได้ล้อเล่นโลเล กระผมจ้องลึกลงไปในดวงตาสีเข้มรู้สึกหัวใจไหวสะบัดกับคำสัตย์ของชายหนุ่ม ใครเลยจะรู้ว่าอุบายเล่ห์กลที่กระผมดึงคุณหลวงผู้นี้เข้ามาเป็นเครื่องมือในการทำงานสำคัญ จะทำให้คุณหลวงแสนซื่อตกหลุมพรางของกฤษณาคิดเป็นจริงเป็นจังถึงเพียงนี้ กระผมมองลึกเข้าไปในแววตาหวานรู้สึกสงสารและรู้สึกผิดต่อคุณหลวงเหลือเกิน

“กฤษณาจะขอรักและภักดีต่อคุณหลวงด้วยชีวิตของกฤษณาเอง” 

กระผมเติบโตมากับเรือนราตรีโรงกะหรี่ สิบเก้าปีผ่านพ้นมากระผมได้รู้ ได้เห็นการร่วมรักสารพัดท่ามามากต่อมากนัก แม้เคล็ดลับวิชากามสูตรทั้งเมืองจีน อินเดียหรือแม้กระทั่งตำราจากเมืองฝรั่งอัดแน่นอยู่จนเต็มหีบไม้ในห้องนอน เนื่องจากแม่ของกระผมและคุณแม่ราตรีเป็นสหายสนิทกัน แม่ของกระผมจึงจัดทำตำรากามสูตรเขียนขึ้นมาสำหรับให้ไอ้พวกนายโลมของคุณแม่ราตรีจดจำร่ำเรียนเอาไปใช้กับลูกค้า เพราะอย่างนั้นเรือนราตรีถึงได้ขึ้นชื่อลือเลื่องข้ามเมืองไปไกล ตำรากามสูตรเหล่านี้กระผมเปิดอ่านนับครั้งไม่ถ้วนไม่ต่างจากตำรายาหม้อ ยาสมุนไพรโบราณ เพราะด้านในนั้นมีเคล็ดตำรับท่าร่วมรักให้ได้ลูกสาว ลูกชายตามใจปรารถนา วันนี้กระผมจะได้มีโอกาสพิสูจน์เองกับตัวว่าสิ่งที่แม่ของกระผมทิ้งเอาไว้มันช่วยให้ผู้ชายใหลหลงได้จริงหรือไม่

กระผมปล่อยให้คุณหลวงทองสืบเล้าโลมเอาอกเอาใจอยู่เพียงไม่นานจากนั้นจึงค่อยเปิดพลิกตำรากามสูตรของแม่แล้วหยิบยกท่วงท่าจากง่ายไปหายาก ผ้าลูกไม้ขาวแบบบางซึ่งผูกโยงทำเป็นมุ้งกันยุงรอบด้านถูกกระผมเหนี่ยวรั้งฉุดดึงเพื่อช่วยพยุงตัวมิให้ล้มลงไปนอนกองบนพื้น เมื่อด้านหลังแนบชิดติดเชื่อมกายกันอยู่คือบุรุษหนุ่มกลัดมันอารมณ์เร่าร้อนรุนแรง แม้ร่างกายนี้จะปวดแสบปวดร้อนเพราะถูกท่อนเนื้อลำยาวล่วงล้ำ แต่สิ่งที่กระผมทำได้คือการตอบสนองด้วยท่วงท่าทำนองสอดคล้องกับคนที่กำลังตะบันเอวลงมาใส่

เสียงร้องเสียงครางคร่ำครวญพร่ำเรียกเพียงชื่อกฤษณาดังสะท้อนไปมาบนเรือนหลังใหญ่ คละเคล้าปะปนไปกับเสียงหอบเสียงหายใจและเสียงกระทบกระแทกของกล้ามเนื้อของเราทั้งสองคน จวบจนน้ำมันในตะเกียงจวนจะแห้งดับ คุณหลวงและกระผมจึงได้ล้มตัวลงมานอนกอดก่ายหายใจเป็นจังหวะเดียวกันได้

“พี่มีความสุขเหลือเกินกฤษณา”

“กฤษณาก็เหมือนกันขอรับ”

กระผมนอนอมยิ้มอย่างมีความสุขใช้มือข้างหนึ่งเอื้อมกระตุกผ้าห่มแพรเนื้อละเอียดขึ้นคลุมตัวผัวเอาไว้ ส่วนตัวเองนั้นเลื่อนไปนอนทาบลงบนอกกว้าง เอี้ยวยกดันสะโพกสูงซึมซาบน้ำรักกลิ่นคาวคลุ้งซึ่งถูกปล่อยทิ้งเข้าไปในร่างกายให้มันไหลล่วงลึกเข้าไปภายในช่องท้องมากที่สุดและนานที่สุดเท่าที่จะทำได้ สัมผัสอุ่นร้อนราวกับมีคนต้มน้ำอุ่นเทกรอกเข้าไปในร่างกายซึมผ่านล่วงเข้าไปจนถึงใจกลางลำตัวอย่างชัดเจน

“พี่รักเจ้ากฤษณา...เมียรักของพี่”

“กฤษณาก็รักคุณหลวงขอรับ”