บทที่ 6 ตอนที่3/2 ช่างเขาสิ คนมันร่าน (2)
อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ให้ดูเป็นผู้เป็นคนเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็ค้นหาของกินประทังหิวในตู้เย็น ของสดพวกนี้เป็นเธอซื้อมาใส่ไว้ ก่อนไปเธอจะกินให้หมด ไม่ให้เหลือสักอย่าง
พิมพ์ตะวันกินข้าวกินขนมห่อใหญ่ คิดได้ว่าต่อให้กินจนท้องแตกก็คงไม่หมดจึงนำถุงมาขนของใส่ แล้วขับรถออกจากบ้านไปอีกครั้ง ใช้เวลาประมาณสามสิบกว่านาทีก็มาถึงหน้าทางเข้าสถานที่แห่งหนึ่ง บนป้ายใหญ่คล้ายกับป้ายบอกชื่อของโรงเรียนทั่วไปเขียนว่า บ้านปันสุข
พนักงานรักษาความปลอดภัยปล่อยให้เธอเข้าไป ตั้งแต่ถนนยันเห็นตัวอาคารหลังเตี้ย ราวกับวันวานผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กลับบ้าน คนเปลี่ยน เด็กรุ่นแล้วรุ่นเล่าเข้ามาและออกไป แต่สถานที่ยังคงเดิม เหมือนกับเมื่อเกือบ 20 ปีก่อน
“รถใครมาล่ะนั่น แม่ครูชบา มีคนมาหา”
พิมพ์ตะวันลงมาจากรถประจวบเหมาะกับที่หญิงวัยกลางคนรุ่นป้าเดินออกมาจากตัวอาคาร ทางนั้นเหมือนตกใจมากที่เห็นเธอ ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ
“น้องพิมพ์เหรอลูก”
ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ขาดการติดต่อไปเลย 5-6ปี ได้ข่าวว่าไปเป็นเลขาของนักธุรกิจใหญ่ การแต่งหน้าแต่งตัว แม้แต่ท่วงท่าไม่เหลือเค้าโครงเด็กสาวกำพร้าสมัยก่อนแล้ว เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและดูดีขึ้นมาก
“แม่ครู พิมพ์เอาขนมมาฝากเด็กๆ ค่ะ ตอนเย็นพิมพ์อยากจัดเลี้ยงด้วย”
แม่ครูชบาผุดรอยยิ้มรีบเชิญพิมพ์ตะวันเข้าไปนั่งพักและให้เด็กชายเด็กหญิงที่ตัวโตหน่อยมาช่วยกันถือของ ทั้งสองถามไถ่สารทุกข์สุขกัน แม่ครูชบาถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่เพราะว่าดีใจเหลือเกินที่พิมพ์ตะวันไปได้ดี แต่ยังไม่ลืมบ้านปันสุขแห่งนี้
พิมพ์ตะวันก็ดีใจจนน้ำตารื้นเช่นกัน เรื่องบางเรื่อง โดยเฉพาะบ้านปันสุข ในตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนทำร้ายแม่ครูกับเด็กๆ โยนให้เธอเป็นแพะรับบาปในสิ่งที่ไม่ได้ทำ เธอจะต้องทราบให้ได้
วุ่นอยู่จนฟ้ามืด ขณะเตรียมจะจัดแจงอาหาร โทรศัพท์พลันมีเสียงข้อความส่งเข้ามา
พิมพ์ตะวันเปิดอ่าน อดที่จะย่นคิ้วเข้าหากันไม่ได้ ไม่ใช่ที่เนื้อความด้านใน แต่เป็นคนส่งต่างหาก
ภาพิต น้องสาวลิ่วล้อจอมฟ้องของเธอเอง ทางนั้นส่งภาพโซฟาตัวยาวพร้อมกับคนในห้องจัดเลี้ยงหลากแสงสีมาให้ ยังเพิ่มรายละเอียดว่าเห็นฐารวีกับผู้หญิงในภาพคุยกันสนิทสนม ถ้าเธอยังไม่ไปจัดการ ต้องเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น
พิมพ์ตะวันซูมดูภาพ เห็นหน้าหญิงสาวก็จำได้ลางๆ ลึกๆ ยังคันยุบยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้หึงหวงแล้ว เขาจะทำอะไรช่างหัวเขาสิ ลับหลังฐารวีก็ร่านแบบนี้แหละ
หลังย้อนเวลากลับมาขณะนี้รวมๆ แล้วก็สิบกว่าชั่วโมงได้ พิมพ์ตะวันคิดถึงคนที่ล้มหายตายจาก จึงรีบไปหาพวกเขาทีละคน ไล่ตามลำดับเริ่มที่พี่ชาย เพื่อน แม่ครูและเด็กๆ ที่บ้านปันสุข
แต่กับน้องสาวคนนี้ แค่เห็นข้อความที่ส่งแจ้งเตือนเข้ามายืนยันว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ นับว่าเพียงพอแล้ว เธอไม่ค่อยอยากเจอตัวคนเท่าไร มันมีความซับซ้อนบางอย่างที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้
ชาติก่อนเธอมีโทษหนักต้องเข้าคุกอยู่สามข้อหา วางแผนฆาตกรรมหมู่ ขับรถชนคนตาย ยักยอกถ่ายโอนเงินและข้อมูลบริษัท ข้อแรกกับข้อสามเป็นแพะรับบาป แต่กรณีที่สอง ภาพิตคือหนึ่งในเหยื่อครั้งนั้นที่โดนเธอขับรถชนจนตายคาที่
น้องสาวคนนี้เลี้ยงให้ดีก็จะดี ครั้นให้ท้ายเกินไปก็จะผยอง เมื่อช่วงชีวิตก่อน ภาพิตเป็นมือขวาคอยทำเรื่องมากมายให้เธอทั้งในที่ลับและที่แจ้ง รู้งานดีอย่างยิ่งโดยไม่ต้องบอก ขณะเดียวกันหลายครั้งก็มักจะนำความซวยมาให้
อย่างเช่น หากผู้หญิงคนไหนก็ตามน่าสงสัยว่าจะเข้ามาอ่อยแฟนของเธอ พอพิมพ์ตะวันจัดการลงไม้ลงมือสั่งสอนเสร็จ ไม่นานฐารวีก็จะทราบเรื่อง รวมถึงคุณหญิงแม่ของเขาที่มักจะมาร่วมผสมโรงเสมอด้วย
ตอนนั้นคิดจนหัวจะระเบิดว่าใครมันคาบไปบอกก็คิดไม่ออก คนที่มีเรื่องกับเธอไม่กล้าแน่ พวกหล่อนทราบดีว่าหากข่าวหลุดไปถึงหูฐารวีจะต้องโดนหนักกว่าเดิม พิมพ์ตะวันเชือดไก่ให้ลิงดูเป็นตัวอย่างมานักต่อนักแล้ว
เรื่องภายใน นอกเสียจากคนใกล้ตัวจะเป็นหนอนบ่อนไส้ ย่อมไม่มีทางแพร่งพรายออกไป
เคยนึกสงสัยภาพิต แต่จับไม่ได้คาหนังคาเขาสักที จนสุดท้ายก็ลดความระแวงระวัง ในคืนที่ฐารวีหมั้น เธอจำได้บ้างไม่ได้บ้างเพราะตอนนั้นสติแตกประกอบกับป่วยโรครุมเร้า ฝนตกฟ้าคะนอง ตนได้หุนหันขับรถจะไปอาละวาด เคราะห์ซ้ำกรรมซัดชนคนเข้า ภายหลังพักฟื้นมารับทราบข้อหา เลยรู้ว่าเหยื่อคือภาพิต น้องสาวมือขวาคนนี้
โคตรซวย ชีวิตโคตรหดหู่ สารพัดปัญหานับตั้งแต่นั้นเหยียบหัวเธอจนจมดินแทบจะเงยหน้าไม่ได้
ภาพิตยังส่งข้อความเข้ามาไม่หยุด เสียงแจ้งเตือนกริ๊งๆ ราวกับได้เห็นตัวคนเป็นๆ มาเต้นเร้าๆ ฟ้องร้องอยู่ตรงหน้า แทนที่จะเกรี้ยวกราดกัดฟันเหลือกตาใส่เหมือนครั้งอดีต พิมพ์ตะวันปิดเสียงเก็บโทรศัพท์ พลางนึกขบขันตนเองที่เคยหึงหวงเป็นบ้าเป็นหลัง
บุกไปอาละวาดทำไมล่ะ ครั้งนี้จับได้ ตบตีอีกฝ่ายจนหนำใจหมดสภาพเหมือนชาติก่อน ใช่จะไม่มีครั้งหน้ามาอีก แม่สาวในรูปก็แค่เบบี้ออเดิร์ฟ ยังเหลือต่อคิวเข้ามายาวเหยียด คนเราถ้ามันจะพอก็คือเริ่มที่ตัวเอง ต้องให้คนอื่นมาบังคับไม่จำหรอก อย่าเปลืองแรงกับผู้ชายคนนั้นอีกเลย
สวรรค์เมตาตาให้แก้ไข เธอจะแลกทุกสิ่งกับคนที่ฆ่าตัวเองมาครั้งหนึ่งแล้วได้ยังไง
