บทที่ 9 ตอนที่5/2 สมน้ำหน้า เจ้าชู้ดีนัก (2)
“พี่ฐา พลอยไม่ได้ตั้งใจหลอกพี่นะคะ พลอยก็แค่…” เธอก็แค่ชอบเขามากและอยากรู้จัก อีกแค่ปีเดียวก็สิบแปดแล้ว
ฐารวีไม่อยู่ฟังข้อแก้ต่าง เขาไม่ชมชอบเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ก่อนจะหันไปทางพี่ชายของเธอ แววตาคล้ายสื่อความหมายบางอย่าง
อีกฝ่ายถูกกระตุ้นพลันมือกระตุกคิดจะแลกหมัดอีกรอบ แต่ไม่มีความกล้าแล้ว ฐารวีในตอนนี้ไม่ใช่ไฮโซลูกคุณหนูอย่างเดียว ยังเป็นว่าที่ตัวเต็งผู้สืบทอดเครือบริษัทยักษ์ใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศ
ที่พลั้งต่อยไปก่อนหน้าคือไม่ทันคิด กลัวแต่น้องสาวจะถูกล่อลวงทำมิดีมิร้าย ขืนยังใช้กำลังอีก เกรงว่าอีกฝ่ายจะนึกหาเรื่องขึ้นมา เพิ่มเพชรจึงอดกลั้นควบคุมสติอารมณ์ ไม่ตอบโต้
ฐารวีพอยั่วโมโหจนสาแก่ใจก็เดินผิวปากออกจากห้องไป ทำให้ชายหนุ่มล่ำบึ้กค่อยๆ โล่งอก ขณะเดียวกันก็โมโหที่ถูกหยามจนหันไปทะเลาะกับน้องสาวต่อ “อย่าบอกว่าแกเป็นคนยั่วมันเองนะพลอย”
พลอยใสกระทืบเท้า “เออ!พลอยยั่วเอง นั่นพี่ฐาเชียวนะ ต่อให้พี่ไม่ชอบเขายังไงก็ไม่ควรลงไม้ลงมือ พี่ไม่กลัวว่าพอพ่อกับแม่รู้จะเอาพี่ตายเหรอ พลอยเกือบจะได้เป็นผู้หญิงของเขาแล้วเนี่ย!”
เพิ่มเพชรอึ้ง “นี่แกพึ่งสิบเจ็ดเองนะ ความคิดนี่…” เขาถึงกับหมดคำจะพูด
ก็ลองดูว่าเรื่องของใครจะทำให้พ่อแม่โกรธมากกว่า ที่สำคัญคือ โชคดีมากเขามาห้ามทัน ไม่อย่างนั้นหลังจากไอ้เลวนั่นแหกขาน้องสาวของเขาแล้ว ยังจะมีเมียของมันตามมาแหกหน้าเพิ่มอีกคน
“ฉันเตือนแกด้วยความหวังดี อย่าไปยุ่งกับมันอีก ไม่อย่างนั้นยัยหมาบ้านั่นเอาเรื่องขึ้นมา จะหาว่าไม่เตือน”
“ยัยหมาบ้า?...พี่หมายถึง ยัยป้าเมียหนังเหี่ยวนั่นน่ะเหรอ กลัวตายแหละ มีมือมีเท้า คงจะยอมให้ตบฝ่ายเดียวหรอก”
“เก่ง เก่งเหลือเกิน ได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มเหมือนผู้หญิงคนอื่น ฉันจะสมน้ำหน้าแกให้”
เที่ยงคืนเลี้ยวรถเข้ามายังโรงจอด มองขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านมีแสงไฟสว่าง พิมพ์ตะวันน่าจะกลับมาแล้ว เมื่อเช้าเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ไปไหนไม่บอก ส่งข้อความถามไม่อ่าน ตอนนี้เจอตัวสักที เขาจะต้องสืบสาวเรื่องที่เธอก่อให้ดิ้นไม่หลุด
ฐารวีถอดรองเท้าหนังคู่แพงเปลี่ยนไปสวมรองเท้าใส่ในบ้าน พิมพ์ตะวันเดินสวนมาจากทางครัวพอดี ครั้นถูกประชิดตัวไม่บอกกล่าวหญิงสาวพลันร้องตกใจ ร่างผอมบางถลาตามแรงดึงไปล้มลงบนโซฟา
นี่แรงคนหรือแรงควาย ตัวเบ้อเร่อผลักมาได้ ก้นกระแทกแทบหักแล้วเนี่ย!
“โอ๊ย! ฐารวี เป็นบ้าอะไรของคุณ” เธอตวัดสายตาแข็งกร้าว มองที่ซีกแก้มของเขา รู้สึกว่ามันบวมแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ถาม โมโหมากกว่าที่จู่ๆ ก็โดนลากถู แถมอีกฝ่ายยังชักสีหน้าตึงใส่
“ไม่ก่อเรื่องเองแต่ใช้คนอื่นทำ พิมพ์ตะวัน เดี๋ยวนี้ความร้ายกาจของเธอพัฒนาเกินไปแล้วมั้ง”
พิมพ์ตะวันยืดหลังตรง ดวงตากลมกระจ่างหลุบลงครุ่นคิด นึกย้อนว่าตนไปก่อเรื่องอะไรให้เขา เท่าที่จำได้ก็ไม่น่าจะมี ผู้หญิงของวันนี้เดิมทีต้องถูกเธอบุกไปตบสภาพปางตายคาเตียง แต่ไม่ได้ทำแล้วไง เจ้าฆาตกรใจโฉดโหดอำมหิตนี่กล่าวหากันลอยๆ ก็ได้เหรอ
“ออ อย่างนี้นี่เอง อย่าบอกว่าคุณโดนผัวคนอื่นเขาต่อยมานะ ฮาฮ่า ฮาฮ่า สมน้ำหน้า ฉันไม่แปลกใจเลย คนเจ้าชู้ชอบก่อกรรมทำเข็ญไปทั่วสักวันจะต้องโดนแบบนี้ ต่อยได้ดี เสียดายตาไม่เขียว ฮาฮ่า”
ไม่หัวเราะเปล่า เธอยังตบหน้าขารัวๆ แสดงออกว่าชอบใจอย่างยิ่ง
นั่นทำให้ฐารวีโมโหจนหน้าแดง “ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าเป็นฝีมือของเธอ”
พิมพ์ตะวันค่อยๆ หุบยิ้ม แววตาไม่แยแสสักนิด “หลักฐานล่ะ ไม่มีก็อย่ากล่าวหากันลอยๆ คุณทำตัวเองทั้งนั้นคุณฐา”
เธอไม่เกี่ยวข้องจริงๆ สาบานได้ แต่ฐารวีไม่เชื่อ ยิ่งพอพิมพ์ตะวันทำหน้าสะใจอย่างที่เขาไม่เคยเห็น เขาก็ยิ่งโมโห
“หัวเราะเยาะฉัน หมายความว่ายังไงพิมพ์ตะวัน อย่าคิดว่าฉันตามใจหลายครั้งเธอจะสำคัญตัวได้นะ ถ้ายังไม่สำนึก ฉันจะเลิกกับผู้หญิงร้ายกาจอย่างเธอซะ”
เขาไม่ยอมง่ายๆ แน่ครั้งนี้ ถึงขั้นส่งคนไปทำร้ายร่างกาย ไม่ลงโทษให้เป็นบทเรียนเธอจะยิ่งได้ใจ ต้องรู้ว่าสถานะของเขาไม่จำเป็นต้องง้อใคร เธอต่างหาก กลัวโดนบอกเลิกจะเป็นจะตายมาตลอด ทำอวดเก่งนักก็ลองดูว่าจะเอายังไงต่อ
ร้องไห้ขอความสงสาร
ขอโทษที่ไม่ทันคิด
หรือสะอึกสะอื้นบอกว่าสำนึกผิดไปแล้ว ลูกไม้เดิมๆ ไม่มีทางหลอกเขาได้อีก
“คำก็ร้ายกาจ สองคำก็ร้ายกาจ ไม่เคยโทษตัวเองแต่กลับมาโทษฉัน คนอย่างคุณนี่จะอีกสักกี่ครั้งก็ไม่มีวันเปลี่ยนนิสัย คุณฐา คุณใช้คำไม่เหมาะเท่าไร เลิกกัน ก็ต่อเมื่อเป็นแฟนกัน แค่คู่นอนอย่างฉันไม่เหมาะกับคำนั้นหรอก ควรเปลี่ยนเป็น ตัดเงินเลี้ยงดู ไม่ส่งเสียค่าใช้จ่าย ไม่ให้เป็นคู่นอนแล้ว แบบนั้นจะตรงสถานะกว่า”
ชาติก่อนเขาตอกย้ำเธอเช่นนี้ แค่คู่นอน ไม่ใช่เมีย ควรรู้ที่ของตัวเองว่าอยู่ตรงไหน ตนเคยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่พอผ่านความตาย ได้รู้เห็นหลายสิ่ง ก็พบว่ามันไม่ได้เจ็บปวดจนต้องดีดดิ้นทรมานเหมือนครั้งอดีต ออกจะเตือนสติได้ดีด้วยซ้ำ
ฐารวีหรี่ตา “หมายความว่าไง จะประชดประชันเหรอ เธอไม่รู้ที่ของตัวเองเกินไปแล้วนะ”
“ไม่มีที่ของฉันแต่แรก ฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกัน อันนี้ของคุณ เอาคืนไป”
พิมพ์ตะวันกลับมาที่บ้านแห่งความทรงจำจอมปลอมก็เพื่อเก็บข้าวของและคืนบัตรเครดิตทั้งหมด เธอไม่ต้องการและไม่ขอเกี่ยวพันใดๆ กับผู้ชายคนนี้อีก ต่อให้เขาหล่อรวยพลิกฟ้าพลิกดิน เธอก็ไม่เอา
