บทที่ 1 เงื่อนไข

~ตึกๆ ~ตึกๆ~ ตึกๆ~

เฮ้อ~เฮ้อ~เฮ้อ

เสียงฝีเท้าก้าววิ่งที่หนักหน่วงในแต่ละก้าว หนักแน่นไปด้วยความแน่วแน่และความรีบเร่งว่าเดิม ประกอบกับเสียงหายใจที่ทั้งออกทางปากและจมูกพร้อมกัน อาการหอบและเหนื่อยล้ามันแสดงให้รู้สึกถึงคนที่กำลังวิ่งอยู่ในขณะนี้ว่าเขามีความเร่งรีบมากแค่ไหน เร็วเท่าไหร่ก็อยากให้เร็วมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว

จุดมุ่งหมายที่เป็นเป้าหมายนั้น ในขณะนี้อยากให้มันอยู่ตรงหน้า ออกแรงวิ่งแค่ก้าวเดียวก็ถึงจุดหมายด้วยซ้ำ

Rr

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะของการก้าววิ่ง แน่นอนว่ามันทำให้ช้าลงกว่าทีแรก แทบจะเรียกว่าขณะนี้กลายเป็นเดินวิ่งไปเสียแล้ว ความร้อนใจทำให้กดรับโทรศัพท์ในทันที

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ”

[นังพาย!]

“คุณป้า”

ไม่ทันเอ่ยพูดต่อเสียงจิกเรียกชื่อจากปลายสายก็ดังขึ้นชัดเจน

   [เหอะจำฉันได้ด้วยหรอยะ มัวชักช้ารีรออะไรอยู่ล่ะ อย่าลืมนะว่าแม่แกอยู่กันฉัน รีบ ๆ มาหาล่ะ ถ้าแกช้าเกินกว่านี้ ชาตินี้แกอาจไม่ได้เจอเลยก็ได้!]

   ตู้ด ๆ

   สายถูกวางตัดไปในทันทีที่พูดจบ ไม่รีรอให้ได้เอ่ยพูดโต้กลับ คงสงสัยใช่ไหมล่ะว่าฉันคือใคร ฉันชื่อว่าพาย ตอนนี้ก็ทำงานเป็นลูกจ้างประจำของร้านขายขนมเค้กแห่งหนึ่ง ถ้าจะถามถึงการเรียนละก็ฉันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว อยู่ชั้นปีที่สามแต่ตอนนี้ต้องดอปเรียนไว้เพราะปัญหาทางด้านการเงิน

ตอนนี้ฉันอยู่กับแม่เพียงแค่สองคน ครอบครัวเราไม่ได้ร่ำรวยอะไรหาเช้ากินค่ำเหมือนคนอื่น ๆ เมื่อก่อนฉันอาศัยอยู่กับคุณลุงซึ่งเป็นสามีของคุณป้ามุกดาซึ่งท่านทำธุรกิจเดินเรือ คุณลุงท่านเป็นคนที่ดีมากส่งเสียฉันเรียนตั้งแต่มัธยมรวมถึงรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับตัวฉันเอง ซึ่งขนาดคนที่เป็นป้าแท้ๆ ยังไม่สนใจใยดีด้วยซ้ำ ไม่เคยส่งเสีย สอบถามหรือแม้กระทั่งเข้ามาดูดำดูดีฉันเลย คอยแต่พูดจาถากถางประชดประชันเท่านั้นเพราะไม่พอใจที่คุณลุงคอยส่งเสียฉันเรียน บอกว่าเปลืองเงินทองเปล่า ๆ แต่เรื่องมันดันเกิดขึ้นตั้งแต่ที่คุณลุงเสีย

ป้ามุกดาได้รับมรดกทุกอย่างจากคุณลุง รวมไปถึงกิจการธุรกิจเกี่ยวกับการเดินเรือด้วย ซึ่งมันเป็นอาชีพเลี้ยงปากท้องของทุกคนที่เป็นลูกจ้าง ป้าส่งให้ยุติการทำธุรกิจนี้เพราะจะนำเงินไปลงทุนเปิดธุรกิจเกี่ยวกับคาสิโน ร่วมหุ้นกับชาติชายซึ่งเป็นสามีใหม่ที่หนุ่มกว่าป้ามุกดาหลายปี

คุณป้าไม่ส่งเสียฉันเรียนต่อเหมือนกับคุณลุง ท่านสั่งให้ลาออกเพราะว่าเรียนไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา แรก ๆ ฉันก็ขัดคำสั่งเพราะคิดว่าตัวเองก็ทำงานส่งเสียตัวเองเรียนได้ แต่ค่าใช้จ่ายต่างๆ กับเพื่อพูนขึ้น เพราะว่ามันไม่ใช่แค่เรียนเท่านั้น ยังมีค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ประกอบกันเข้ามาด้วย

อีกอย่างยังมีเหตุการณ์ที่สำคัญเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด

ทั้งฉันและแม่กลับต้องไร้ที่อยู่จากที่เดิม

เมื่อคุณป้ามุกดาไล่เราออกจากบ้านหลังใหญ่ให้ไปนอนที่เรือนหลังเล็กซึ่งอยู่ติดชายทะเล ป้ามุกดายังคิดค่าเช่าด้วยส่วนแม่ของฉันที่มีอาชีพเย็บผ้าส่งโรงงานนั้นต้องเอามาเย็บที่บ้านทีละครั้งมาก ๆ ฉันจึงต้องช่วยอีกแรงหนึ่งหลังจากกลับทำงานที่ร้านขายขนมเสร็จ ยิ่งแล้วไปกับใหญ่เมื่อร่างกายของแม่ ท่านไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่นัก มีทั้งโรคเบาหวานและก็โรคความดันอีกฉันจึงต้องดอปเรียนไว้ทั้ง ๆ ที่เรียนอยู่ปีสามแล้ว

ได้แต่ท่องคำว่าอดทนเอาหน่อย อีกนิดอาจดีขึ้นกว่าเดิมก็ได้ เพราะเส้นทางเดินชีวิตมันไม่ได้ตกคำว่าไม่ดีเสมอไป มีลงสักวันก็ต้องมีขึ้นและอาจดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ