บทที่ 11 กอดแม่
“พายไม่เคยเปิดใจให้ก้องต่างหาก ไม่เคยมองแม้แต่หางตาด้วยซ้ำ!”
ไปกันใหญ่แล้ว
พูดที่ไหร่ก็จบแค่เรื่องเดิมๆ
ซึ่งมันก็น่าเบื่อเหมือนกันนะที่ต้องพยายามอธิบายให้เข้าใจ สำหรับอีกคนที่ปัดป้องไม่ทำความเข้าใจอะไรเลย เอาแต่โทษมายังตัวฉันว่าไม่เปิดใจให้ หากเอาความคิดนั้นไปยอมรับความจริงมันก็คงดี
“พูดต่อไปก็ไม่รู้เรื่องแล้วก้อง พูดไปมันก็กลับวนมาจบอยู่กับเรื่องเดิม ๆ ซึ่งพายก็บอกให้ก้องชัดแล้วนะว่าพายไม่รักก้อง ไม่เคยรักเหมือนกันส่วนจะให้พัฒนาในเรื่องนี้มันก็คงเป็นไปไม่ได้เช่นกัน ส่วนเรื่องที่บอกว่าโกหกนั้น ใช่พายยอมรับว่าโกหกเพราะความจริงพายจะไปอยู่กับคนรักของพายซึ่งอยู่ต่างจังหวัด เขาให้พายไปอยู่ด้วยหวังว่าก้องจะได้ยินว่าพายบอกชัดเจนแล้ว แล้วถ้าก้องจะถามอีกว่าทำไมไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จักแฟนของพายก็อย่าถามเลยมันไม่จำเป็นอะไรขนาดที่พายจะต้องเอาเขามาทำความรู้จักกับใครเหมือนกัน อีกอย่างเขาเป็นคนชอบเก็บตัว อยากให้พยายามมองคนอื่นบ้างนะยังมีคนที่รักก้องมากมาย”
ฉันพูดร่ายยาวให้ฟังก้องด้วยอารมณ์ที่ตัวเองทำขึ้นมาเองล้วน ๆ ทำเหมือนตัวเองเป็นดาราที่กำลังเข้าฉากอยู่อย่างนั้นแหละ เพื่ออยากให้ก้องตัดใจจากฉันซะ จะทำยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ฉันรักเขามันไม่มีวันหรอกจึงตัดสินใจทำแบบนี้สงสารเขาเหมือนกันนะ แต่มันก็ยังดีที่จะให้เขาเลิกทำแบบนี้
เลิกคิดเกินเพื่อน
เลิกเอาตัวมาบ่งการ
เมื่อพูดแล้วฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันทีลงมาที่เคาน์เตอร์ด้านล่างก่อนที่ผู้จัดการจะยื่นซองสีขาวให้ซึ่งในนั้นก็คงเป็นเงินเดือนของฉันประจำเดือนนี้สินะ
“ขอบคุณค่ะผู้จัดการ”
ฉันกล่าวพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเพราะรู้ว่าท่านเป็นคนดีชอบช่วยเหลือลูกน้องทุกคน ไม่ทำตัวใหญ่แล้วได้แต่สั่ง ๆ เหมือนกับผู้จัดการคนอื่น ๆ
“ฉันยอมรับการตัดสินใจของเธอ ต่อไปนี้ขอให้เธอโชคดีนะพาย”
“ค่ะผู้จัดการ ขอบคุณที่เข้าใจพายทุกอย่าง ทุกการตัดสินใจนะคะพายไปก่อนค่ะ สวัสดีค่ะ”
ฉันไหว้ผู้จัดการอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะเดินออกจากเคาน์เตอร์มายังหน้าร้านที่มีเพื่อนๆ พี่ๆ อยู่
“ขอบคุณสำหรับทุก ๆ อย่างที่ทุก ๆ คนได้ช่วยเหลือพายในทุกเรื่องนะคะ ทุก ๆ คนเป็นเพื่อนที่ดี เป็นพี่ที่ดี คอยสั่งสอนบอกกล่าวพายทุกๆ ครั้ง พายขอบคุณค่ะพายไปก่อนนะคะ”
ฉันยกมือไหว้ทุกๆ คนอีกครั้งหนึ่งก่อนที่จะจากร้านที่ทำงานอันแสนยาวนานไปจากทุกๆ คนที่ฉันรักเหมือนครอบครัว ความผูกพันธ์มันทำให้รู้สึกใจหายเป็นธรรมดา
“โชคดีนะพาย ว่างๆ ก็มาหาพวกเราได้ที่นี้นะ ยังไงพวกเราก็รอพายอยู่เสมอจ๊ะ”
“ค่ะ พายจะมาหาเมื่อมีโอกาสนะคะ”
เท้าของฉันก้าวออกจากร้านขนมเค้กมาเรื่อย ๆ ด้วยระยะห่างที่เกิดขึ้นในทุก ๆ ก้าวเดิน มันรู้สึกเหมือนกับว่าขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง รู้สึกใจมันหวิว ๆ คงจะไม่ได้มาที่นี่เหมือนเดิมแล้วสินะพาย
ฉันเดินออกมาเรื่อยๆ จนตอนนี้ก็มาอยู่ตรงหน้าบ้านของน้าอรแล้วเพราะยังต้องนำเงินกลับมาให้แม่แล้วก็มาเอากระเป๋าที่ได้เตรียมไว้เพื่อสำหรับเดินทางไป TEL MISCREANT CASINO ในคืนนี้
“แม่คะ แม่”
ฉันเปิดประตูแล้วก็ก้าวเข้าไปในบ้านทันทีแต่เห็นแม่กำลังตัดใบตองอยู่ตรงม้าหินอ่อน ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ให้ร่มเงาและบรรยากาศดีคงจะช่วยน้าอรทำขนม
“พายลูก นั่งก่อนๆ”
ฉันนั่งลงตรงหน้าแม่แล้วก็หยิบซองขาวที่ผู้จัดการพึ่งให้เมื่อครู่ใหญ่ มาให้แม่ไว้ใช้จ่ายเมื่อท่านอยากทานอะไรก็ซื้อทานบ้างเพราะยังไงเราก็ไม่ได้จ่ายเงินค่าเช่าแล้ว
“พายให้แม่ค่ะ”
“แล้วพายล่ะลูก ไม่เก็บเอาไว้ใช้บ้างนะอย่าเอาให้แม่จนตัวเองเดือดร้อน แบบนั้นไม่ดี”
“พายหักเอาไว้ใช้แล้วค่ะแม่ สามพันบาทแค่นี้ก็พอแล้ว เหลือด้วยซ้ำอีกอย่างยังมีในบัญชีด้วย แม่อยู่ที่นี่ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ อย่าทำงานมากจนเกินไปนะ พายเป็นห่วงพายไปแล้วนะคะ”
ฉันกอดแม่อีกทีพร้อมกับน้ำตากำลังจะเอ่อคลอออกมาแต่ต้องพยายามกลั้นมันไว้อย่างสุดความสามารถ เพื่อที่ไม่อยากให้แม่ได้เห็นมันแล้วจะไม่สบายใจขึ้นกว่าเดิม
“ดูแลตัวเองดีๆ นะพาย รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงเรามากแค่ไหน แม่ไม่อยากให้ลูกไปเลยนะแม่ยอมตายก็ได้”
“อย่าพูดแบบนี้อีกนะแม่ พายจะไม่ยอมให้แม่เป็นอะไรเด็ดขาดแม่ต้องอยู่กับพายนะ พายไม่เหลือใครแล้วนะแม่”
ฉันเห็นแม่พูดแบบนั้นแล้วน้ำตาที่สุดแสนกลั้นอยู่มันก็ร่วงลงมาทันที กลั้นไม่อยู่แล้วจริงๆ แม่จะต้องไม่เป็นอะไรไปจะต้องอยู่กับฉัน ความพยายามของฉันจะต้องไปเปล่าประโยชน์
“…”
“แม่รู้ใช่ไหมว่าเราสองคนจะต้องข้ามผ่านเวลานี้ไปให้ได้นะแม่ ข้ามไปด้วยกัน เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จบลง พายไปก่อนนะคะ”
