บทที่ 16 ยินดีที่ได้รู้จัก

มีเสียงของผู้ชายดังขึ้นมาแทรกก่อนที่ฉันจะพูดให้จบประโยคก่อน เขาเป็นชายวันรุ่นที่มีรูปร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อกล้ามสีดำและใส่กางเกงยีนขาดๆ สีขาวพร้อมกับสวมแว่นตาดำค่อยๆ เดินเข้ามาทีละนิดๆ จนมาหยุดที่ปลายเตียงแล้วจากนั้นก็ถอดแว่นออกเผยให้เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจนพูดได้คำเดียวว่าหล่อ หล่อมาก 

ใบหน้าที่เรียวยาว ขาวออร่าออกมา จมูกที่แสนโด่งสื่อถึงความดื้อรั้น ความขาวออร่านั้นไม่ได้มีที่ใบหน้าเพียงอย่างเดียวแต่มันแสดงออกมาแบบทั้งตัวและทรงผมสีดำที่ตัดรับเข้ากับใบหน้าเหลือเกิน

“นะ นายเป็นใคร จับฉันมาที่นี่ทำไม?”

คำถามอยู่ในหัวของฉันเมื่อตะกี้แต่ตอนนี้ปากมันโผล่พูดขึ้นออกไปแล้ว เขาเป็นใครจับฉันมาทำไมจับมาเพื่ออะไรทั้งๆ ที่ฉันมั่นใจได้เลยว่าไม่เคยรู้จักกับเขาเลยทั้งหน้าตาก็ไม่เคยเจอกันมาก่อนด้วย

“ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ คนอย่างเธอนี่มันเป็นคนยังไงกัน ลืมง่ายไปหรือเปล่า เธอมาที่นี่ทำไม ใครสั่ง?”

อะไรกัน... ถูกจับได้แล้วเหรอ

ประโยดที่เขาพูดกลับมานั่นมันแทบทำให้ฉันเบี่ยงหลบจากสายตาดุที่เขามองมาทันที นี่อย่าบอกนะว่าเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

เป็นไปไม่ได้

เป็นไม่ได้อย่างยิ่งเลยแหละที่ตัวเขาจะรับรู้เรื่องราวได้รวดเร็วขนาดนี้ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่นอน

เหอะ! เมื่อผู้หญิงคนนั้นฟื้นก็เห็นผมแล้วตั้งคำถามยิงมาเพื่อให้ผมตอบสะยกใหญ่ จะลองดูหน่อยสิว่าถ้าผมเล่นสงครามประสาทกับเธอซักตั้งโดยการถามกลับไปบ้าง เธอจะยังมีหน้าแถไปไหนอีก

“ฉันเหรอ ก็มาสมัครงานที่นี่ไง อะไรใครส่งมายัง นายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ?”

ฉันเริ่มเถียงคนข้างหน้าขึ้นมาอย่างข้างๆ คูๆ ถูๆ ไถๆ ไปบ้าง เพื่อไม่ให้เกิดความน่าสงสัยให้แก่เขา เพราะถ้าเกิดไม่เถียงขึ้นเลยอาจเป็นสิ่งที่น่าสงสัยได้

เพราะแค่นี้มันก็น่าสงสัยเกินไปแล้ว

“ถุย! ปัญญาอ่อนว่ะสมัครงานนั้นหรอ อย่ามาโกหก!”

“ก็ฉันไม่ได้โกหก ก็บอกแล้วไงว่าฉันมาสมัครงานจริง ๆ หูมีปัญหาหรือไง!”

ฉันตะโกนใส่เขาบ้าง

ใครจะยอมให้คนอื่นที่ไม่รู้จักมายืนตะโกนใส่ตัวเองล่ะ

ฉันก็ไม่ใช่คนที่จะยอมง่ายๆ เหมือนกันถ้าได้โกรธขึ้นมาไม่ว่าจะด่าใครหน้าไหน ฉันก็ไม่สนใจทั้งนั้น ทำมายังไงก็ทำกลับไปเช่นเดียวกัน

“เธอคิดว่าที่นี่รับพนักงานง่ายขนาดนั้นเลยหรอ ถ้าไม่เปิดรับสมัครก็ไม่มีการรับพนักงานเข้ามาแบบสุ่มๆ แบบนี้ ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น จะดูไม่ออกว่าเธอเข้ามาทำอะไรแล้วอีกอย่างสิ่งที่เธอเห็นเมื่อกี้มันคือแผนวะพาลดา อุปภาพร”

ฉันอึ้งทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดขึ้นนั่นมันชื่อจริงของฉันพร้อมกับนามสกุล อย่าบอกนะว่าเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว  รู้ว่าฉันเข้ามาที่นี่เพราะเหตุผลใด และดูเหมือนว่าชายคนนี้จะรู้จักที่นี่ดียิ่งกว่าอะไรดีเสียอีก ถึงตัวฉันจะคิดปลอบใจตัวเองไปต่างๆ นานาแต่ความจริงที่ได้ยินมันก็คงจะหนีไม่พ้น