บทที่ 17 ให้เลือก
ฉันอึ้งทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดขึ้นนั่นมันชื่อจริงของฉันพร้อมกับนามสกุล อย่าบอกนะว่าเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว รู้ว่าฉันเข้ามาที่นี่เพราะเหตุผลใด และดูเหมือนว่าชายคนนี้จะรู้จักที่นี่ดียิ่งกว่าอะไรดีเสียอีก ถึงตัวฉันจะคิดปลอบใจตัวเองไปต่างๆ นานาแต่ความจริงที่ได้ยินมันก็คงจะหนีไม่พ้น
“นายรู้ชื่อทั้งนามสกุลของฉันได้ยังไง ใครเป็นคนบอกนาย อย่ามาพูดอะไรสุ่มๆ แบบนี้ ปักปรำคนอื่นมันใช้ได้ที่ไหนกัน มาไม้ไหน”
“เธอละมาไม้ไหน”
“…”
ฉันขยับตัวเข้าชิดที่หัวเตียง เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเขาและตัวฉัน เพราะมันเริ่มที่จะไม่ชอบมาพากลแล้วแบบนี้ ดูๆ เขาจะต้องรู้อะไรบ้างอย่างเกี่ยวกับตัวฉันแน่
เผลอๆ จะรู้อะไรมากกว่าชื่อของฉันอีก
การรับรู้โดยอัตโนมัติว่าทุกอย่างมันเหมือนจะจบแล้วลงตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ ไม่มีคำว่าบังเอิญ ไม่มีคำว่าให้โอกาส และดูเหมือนจะไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ ทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น
“ทำไมฉันจะไม่รู้ห๊ะ ฉันรู้มากกว่านี้อีกนะพาย… รู้แม้กระทั้งที่อยู่ในอดีต ที่อยู่ปัจจุบัน ประวัติการศึกษา ครอบครัว ชื่อพ่อ ชื่อแม่ และที่สำคัญรู้ว่าเธอเข้ามาเสือกเรื่องของฉันเพื่อรายงานความเคลื่อนไหวให้ป้าของเธอไง อีแกมุกดากับผัวเด็กชาติชายใช่ไหมวะ”
นั่นมัน...
การเป็นใบรับประทานไปชั่วขณะมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง เหมือนกับที่ฉันเป็นตอนนี้ ฉันอึ้งกับคำพูดของเขา ทะ ทำไมเขาถึงรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวฉันรวมไปถึงครอบครัวของฉันอีกด้วย คนที่นี่ทานอะไรเป็นอาหารทำไมถึงได้ฉลาดเป็นกรดแบบนี้ รับรู้ทุกความเคลื่อนไหวต่างๆ ได้ดีเยี่ยม
ต้องยอมรับมาตราฐานที่นี่มันไม่เหมือนที่คาสิโนของสามีใหม่ป้ามุกดาเลย การจัดการคนละแบบ ทุกอย่างต่างกันยันฟ้ากับเหว เทียบกันไม่ติดด้วยซ้ำ
ที่นี้ไม่นับว่าเป็นคู่แข่ง
“เลือกเอา บนบกหรือกลางทะเล สำหรับเอามาไว้เป็นที่ทิ้งศพสำหรับคนเสือกอย่างเธอ!”
ผมถามผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง ยอมรับว่าผมมันเลวเลวกว่าไอ้คิวพีเป็นไหนๆ เลวที่อยู่ในระดับสิบเลยล่ะอยู่ห่างๆ ไว้ก็ดีอย่ากล้ามาลองเสือกเพราะถ้ากล้าเสือกมันก็เหมือนเลือกปลิดชีวิตตัวเอง
“…”
ตาของฉันเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินคำที่ออกจากปากของเขาให้ฉันเลือกที่สำหรับไว้ทิ้งศพของตัวเองเนี้ยนะ ฉันรู้แล้วว่ารูปร่างหน้าตาที่ชายคนนี้ได้มามันเป็นเพียงแค่เปลือกนอกที่สวยงามเท่านั้น แต่จิตใจของเขามันช่างเลวทรามแบบหาที่ติดไม่ได้จริงๆ
“นายเป็นใครกันแน่?”
“…”
“ใคร”
ฉันกดเสียงต่ำเป็นเชิงเค้น ถามเขาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ถ้ารวมจากข่าวที่คนอื่นๆ บอกว่าเจ้าของที่นี่เป็นวัยรุ่นอยู่อายุยี่สิบสามปีเท่านั่นมันก็ราวๆ ที่จะเหมือนกับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันเองเพราะชายคนนี้ดูแล้วยังเป็นวัยรุ่นอยู่ด้วยซ้ำแต่ทำไมถึงได้เลือกเดินมาทางที่เสี่ยงตายแบบนี้
เพราะโลกใบนี้ที่แท้จริงมีแต่สีขาวกับสีดำเท่านั้นแล้วแต่ทางที่คนเราจะเลือกเดินว่าจะให้ชีวิตไปในทิศทางไหนแล้วชายที่อยู่ตรงหน้าเขาก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เลือกสีดำ ซึ่งเปรียบเสมือนกับความชั่วร้ายความเลวทั้งหลาย
“ฉันหรอ จะบอกให้เอาบุญว่าฉันชื่ออะไร ชื่อเทล เทลที่หมายถึงการเป็นเจ้าของ TEL MISCREANT CASINO ซึ่งก็คือที่นี่ ที่ๆ เธอคิดจะมาลองเสือกไงล่ะ เป็นนกต่อเอาความลับไปบอกป้าของเธอเอง แต่ทว่าที่นี่ไม่ใช่ที่หมูๆ ที่เธอจะเข้ามาสืบอะไรได้ง่ายๆ คนทำธุรกิจแบบนี้ก็ต้องฉลาดเป็นธรรมดาอยู่แล้วไม่ได้โง่งมเหมือนป้าเธอ”
“...”
“คนอะไร โง่ชิบหาย”
