บทที่ 19 รับบทเหยื่อ
พอได้ยินแบบนั้นแล้ว ฉันจึงนำมือเข้าไปในซองอีกและก็คว้าสิ่งหนึ่งออกมาคราวนี้เป็นคลิปวิดีโอ ที่มีภาพเคลื่อนไหวพร้อมกับเสียงอย่างชัดเจน
“นี่มัน...อะไรกันทะ ทำไมถึงมีหลักฐานแบบนี้ออกมา?”
“อย่าบอกอีกนะว่าผู้หญิงคนนั้นมันไม่ใช่เธอทั้งๆ ที่มีภาพและเสียงชัดเจนขนาดนี้นี่คงเป็นหลักฐานพอใช่ไหมวะ?”
“ฉะ ฉัน...”
ฉันพูดตะกุกตะกักในเมื่อหลักฐานมันชัดเจนขนาดนั้นจะทำยังไงอีก แน่นอนว่าแก้ตัวไปมันก็เท่านั้น ทำได้แต่ไม่มีใครเชื่อแล้วจะดั้นด้นทำไปทำไมอีก
“รู้ไหมว่าคนที่ถูกป้ามุกดาของเธอส่งมา สภาพต่อจากนี้ที่ถูกจับได้ในแต่ละครั้ง มันเป็นยังไง เอ้าดูซะ!”
รูปถ่ายจำนวนหลายสิบใบถูกส่งมาไว้ที่เตียงนอนอีกครั้ง พอฉันเห็นภาพของคนเหล่านั้นมันยิ่งทำให้ฉันกลัวคนตรงหน้ามากขึ้น คนในรูปที่ถูกยิงตายจนเลือดอาบบ้าง ถูกซ้อมจนใบหน้าบวมซ้ำเลือดเต็มหน้าบ้างและยิ่งไปกว่านั้นอวัยวะทุกคนไม่ครบถูกเฉือนนิ้วหายไปบ้างแขนหายบ้างนี้เขาทำได้ขนาดนี้เลยหรอ
เขาทำเหมือนคนที่อยู่ในภาพไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่เพื่อนร่วมโลกกับเขาเลยด้วยซ้ำ ทุกคนเคราะห์ร้ายประสบชะตากรรมเดียวกันหมด ผู้ชายคนนี้ทำได้อย่างไร!
“ใจร้าย นายทำกับพวกเขาแบบนี้ได้ยังไง คนอย่างนายมันสารเลว เลวจนไม่มีคำบรรยาย ชีวิตพวกเขาที่ถูกพวกนายฆ่าอย่างทารุณแบบนี้ เขาจะเป็นอย่างไรบ้างจะรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายสักแค่ไหน แล้วคนที่อยู่ข้างหลังพวกเขาล่ะ ลูกเมีย พ่อแม่เขาจะเป็นอย่างไรบ้างไอ้ฆาตกร!”
ฉันตะโกนเสียงด่าผู้ชายตรงหน้าจนสุดเสียงอย่างกับที่ไม่เคยทำมาก่อนเลยในชีวิตคนอะไรฆ่าคนอื่นได้ เหมือนตัวเองเป็นเจ้าชีวิตของเขาอย่างนั้นความโกรธมันเป็นแรงผลักดันชั้นดีที่ทำให้ตัวของฉันพูดออกไปแบบนั้น โดยที่ไม่ทันคิดถึงตัวเองว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
ไม่มีใครหน้าไหนเคยด่าผมว่าไอ้ฆาตกรมาก่อนในชีวิต ผู้หญิงที่ชื่อพายคนนี้เป็นคนแรกในชีวิตที่บังอาจกล้ามาด่ารวมถึงมาสั่งสอนผม ไฟแห่งความโกรธกำลังเล่นงานผมด้วยคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเธอผมอยากจะฆ่าเธอซะตอนนี้ให้ได้เลยผมจึงเดินเข้าไปประชิดกับเตียงนอน
“ออกไปไอ้ฆาตกร!”
ฉันเอ่ยปากออกอีกครั้งเมื่อเห็นนายเทลเดินเข้ามาหาตัวเองจนประชิดกับขอบเตียงด้วยสายตาที่เป็นสีนิลเข้ม ใบหน้าบ่งบอกว่าเขาโกรธมากแค่ไหนจากคำพูดของตัวฉันเองสายตาที่จ้องมองมาไม่เหมือนกับเมื่อกี้สักนิดเดียว เมื่อเห็นสถานการณ์ ไม่ค่อยดีกับตัวเองฉันจึงขยับตัวคลานไปอีกฟากหนึ่งของเตียงนอนเพื่อให้ห่างจากตัวของเขามากที่สุด
หมับ!
“โอ้ย!”
ฉันตะโกนแหกปากร้องดังซะลั่นห้องเมื่อข้อเท้าของตัวเองถูกมือใหญ่จับไปแล้วออกแรงบิดเพื่อให้ฉันได้หันหน้ามาเผชิญกับเขา จากนั้นนายเทลก็ออกแรงกดลงไปที่ข้อเท้าแรงที่กดลงไปนั้นมันทำให้น้ำตาของฉันไหลออกมาทันที มันเหมือนกับข้อเท้าถูกทุบด้วยของแข็งเจ็บเหมือนกระดูกจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ อยู่แล้ว
“โอ้ย! ปล่อยนะไอ้ฆาตกร ปล่อยๆ ไอ้บ้า!”
ผมเข้าไปประชิดที่เตียงนอนและรอจังหวะที่ผู้หญิงคนนั้นจะขยับออกห่างจากตัวผมและโอกาสก็มาถึงเมื่อผมเห็นเธอกำลังจะคลานไปอีกฟากของเตียงเป็นจังหวะที่ดีผมจึงคว้าจับที่ข้อเท้าของเธอทันที
“อยากเห็นการแสดงของไอ้ฆาตกรคนนี้ไหมล่ะ?”
