บทที่ 2 คนที่รัก

เมื่อคุณป้ามุกดาไล่เราออกจากบ้านหลังใหญ่ให้ไปนอนที่เรือนหลังเล็กซึ่งอยู่ติดชายทะเล ป้ามุกดายังคิดค่าเช่าด้วยส่วนแม่ของฉันที่มีอาชีพเย็บผ้าส่งโรงงานนั้นต้องเอามาเย็บที่บ้านทีละครั้งมาก ๆ ฉันจึงต้องช่วยอีกแรงหนึ่งหลังจากกลับทำงานที่ร้านขายขนมเสร็จ ยิ่งแล้วไปกับใหญ่เมื่อร่างกายของแม่ ท่านไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่นัก มีทั้งโรคเบาหวานและก็โรคความดันอีกฉันจึงต้องดอปเรียนไว้ทั้ง ๆ ที่เรียนอยู่ปีสามแล้ว

ได้แต่ท่องคำว่าอดทนเอาหน่อย อีกนิดอาจดีขึ้นกว่าเดิมก็ได้ เพราะเส้นทางเดินชีวิตมันไม่ได้ตกคำว่าไม่ดีเสมอไป มีลงสักวันก็ต้องมีขึ้นและอาจดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ

แต่เมื่อไม่นานมานี่ธุรกิจของคุณป้ามุกดาและสามีใหม่ค่อย ๆ ที่จะซบเซาไม่รุ่งเรืองเท่าไหร่ ไม่ได้มีรายได้มากเหมือนเมื่อก่อนเพราะมีคู่แข่ง ฉันได้ยินคนอื่นว่า TEL MISCREANT CASINO เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวเพราะมีเจ้าของเป็นคนตัดสินใจเฉียบขาด รวมถึงเขายังมีลูกน้องเยอะแยะอีกทั้งคาสิโนที่เปิดขึ้นก็อยู่บนเกาะอีกฟากหนึ่งซึ่งรองรับเพียงแค่คนกระเป๋าหนักๆ เท่านั้น

คาสิโนนั้นใหญ่โตหรูหราตามคำบอกเล่า  เขาเป็นเจ้าของเกาะใหญ่ฟากโน่นถึงสองเกาะ เกาะหนึ่งเปิดคาสิโนเกาะหนึ่งเป็นเหมือนบ้านพักส่วนตัวและก็กิจการรีสอร์ต ทำให้คาสิโนคุณป้ามุกดาเทียบไม่ติดเลย แม้ว่าคุณป้าและสามีใหม่จะส่งคนไปรบกวน ขัดแข้งขา จัดการกี่ครั้งก็โดนคนฝ่ายนั้นจัดการกลับมาซะเรียบ พวกนั้นรู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่าง อ่านเกมของคุณป้ามุกดาออกทุกเกม 

แต่คราวที่แล้วและคราวก่อน ๆ คุณป้ามุกดามาขอให้ฉันช่วยเข้าไปสืบหลายครั้งแต่ฉันก็ปฏิเสธทุกครั้ง ใช่สิใครจะอยากหาเหาใส่หัวตัวเองล่ะเพราะว่าแผนคุณป้าทุก ๆ ครั้งจะใช้ผู้ชายเข้าไปสืบบ้าง ทำการก่อกวนบ้างมีเรื่องบ้างแต่ก็ไม่สำเร็จ คราวนี้จึงเปลี่ยนบ้างใช้ผู้หญิงนั้นก็คือฉันเอง

เป้ามันคือฉัน คนที่ป้ามุกดาต้องการส่งเข้าไปอีกครั้ง

ซึ่งมันโคตรเห็นแก่ตัวเลยว่าไหม

กลับมาปัจจุบันพอฉันได้รับสายโทรศัพท์โทรที่โทรเข้ามานั้นบทสนทนา มันทำให้ฉันตัวชาและอึ้งไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรไปชั่วขณะหนึ่ง ฉันไม่คิดว่าป้ามุกดาจะกล้าเอาแม่ของฉันซึ่งเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองมาขู่ตัวฉันเองจึงรีบวิ่งออกจากร้านขนมที่ทำงานอยู่อย่างรวดเร็วเพื่อมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังใหญ่ของคุณป้าทันที

ความใจร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นสุ่มในใจของฉันในตอนนี้ มันทำให้น้ำตาของฉันไหลลงทั้งสองแก้ม ในขณะที่วิ่งด้วยความเป็นห่วง แม่เป็นที่หนึ่งในทุกเรื่องในตอนนี้ของฉัน เป็นคนเดียวในครอบครัวที่เหลืออยู่ กลัวว่าท่านจะเป็นอะไรก่อนที่ตัวฉันจะไปถึง ก้าวที่ฉันวิ่งมันเหมือนกับการเดิมพันด้วยชีวิตของแม่เลย ฉะนั้นจึงจะมัวชักช้าไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้จริง ๆ

ตึก!

สองเท้าหยุดวิ่ง ใช้มือปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ และพยายามมองไปยังบ้านหลังใหญ่ที่เคยอาศัยอยู่ในอดีต ก่อนที่จะเข้าไปในตัวบ้านแบบช้าๆ เมื่อมาถึงห้องโถงซึ่งเป็นห้องขนาดใหญ่ที่ไม่มีแม้แต่เครื่องของจะตกแต่งมีราคาเหมือนกับเมื่อก่อน

มีแค่ลูกน้องของคุณป้ายืนอยู่ด้านละสองคนแล้วก็มีนายชาติชายสามีใหม่ของคุณป้านั่งอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ ส่วนคุณป้ายืนอยู่ คุณป้าคงเห็นฉันที่เดินเข้ามาแล้วท่านจึงขยับตัวเองให้ออกจากตรงที่ยืนเผยให้เห็นคนที่ซ่อนอยู่ข้างหลังของท่านนั่นก็คือแม่ฉันเอง

ฉันน้ำตาแตกเอ่อล้นออกมานอกดวงตาในทันทีเมื่อสายตาปะทะให้เห็นเข้ากับสภาพของแม่ตัวเอง ที่ถูกมัดมือและให้นั่งเก้าอี้เก่า ๆ มีผ้าปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ท่านได้พูดอะไรเลย

“ปล่อยแม่นะคะคุณป้า!”     

“มาแล้วหรอนังตัวดี มีสิทธิอะไรมาสั่งฉันละ แกไปทำเรื่องที่สั่งซะไม่งั้นฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของคนที่แกรักนักหนาคนนี้แน่นอน”

จะคำสั่งของใครที่เอ่ยตอนนี้มันไม่เข้าโสดประสาทของฉันเลยสักนิดเดียว การก้าวเท้าวิ่งเข้ามาหาแม่ต่างหากที่มาเป็นอันดับแรก ทว่าจนเกือบถึงตัวท่านอยู่แล้ว แค่เสี้ยวของปลายนิ้วมือแต่ร่างกายดันถูกรั้งไว้ด้วยลูกน้องคุณป้า

เมื่อมองทอดสายตาไปทางด้านหน้าภาพที่เห็นคือแม่ตัวเองถูกปืนจ่อหัวจากคนที่เป็นพี่สาวแท้ ๆ อย่างไม่สนใจใยดีเหตุก็เพียงเพราะเรื่องธุรกิจของท่านที่กำลังจะล้มละลายโดนคู่แข่งแซงหน้า ท่านจึงบังคับฉันให้เข้าไปสอดแนมทั้ง ๆ ที่ฉันปฏิเสธมาตลอด

“แกรู้ไหมว่าฉันไม่ได้ใจดีและก็ไม่ต้องการคำร้องขอใด ๆ ทั้งนั้น อีกครั้งหากยังได้ยินประโยคปฏิเสธ ลมหายใจของแม่สุดที่รักของแกมันก็จำหายไปจากโลกนี้แทน”

“หนูยอมแล้ว ยอมทุกอย่างคุณป้าอย่าทำอะไรคุณแม่นะคะ ขอร้อง หนูขอร้อง”  ฉันก้มหน้าพนมมือไหว้คนที่อยู่ตรงหน้า พยายามทำให้อีกฝ่ายเห็นถึงความกลัวจนถึงขีดสุด ภาพตรงหน้าที่หากมันผิดพลาดความเสียใจเข้ามาเยือนให้รับรู้แน่ ๆ

“เหอะก็แค่เนี้ยรู้ อย่างนี้ฉันน่าจะใช้วิธีนี้มาตั้งแต่แรก ไม่ปล่อยเวลาให้มันเฮงซวยไปมากกว่านี้แล้ว อีกอย่างถ้าแกคิดจะเล่นตุกติกขึ้นมาความตายมาเยือนแม่แกแน่นังพาย”

รอยยิ้มเหยียดที่แสนจะดูแคลนผสมมาด้วยความสะใจ  ปลายสายตามองมาทางฉันอย่างน่าสมเพช แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจหรอก  นาทีนี้ฉันสนใจเพียงแค่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้า คนที่ถูกมัดคนที่ถูกผ้าปิดปากและคนที่นั่งมองฉันแล้วน้ำตาท่านก็ไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย

คนนั้นคือแม่ฉันเอง

คนที่ฉันรักมากที่สุด