บทที่ 20 ห้าม

ฉันตะโกนแหกปากร้องดังซะลั่นห้องเมื่อข้อเท้าของตัวเองถูกมือใหญ่จับไปแล้วออกแรงบิดเพื่อให้ฉันได้หันหน้ามาเผชิญกับเขา จากนั้นนายเทลก็ออกแรงกดลงไปที่ข้อเท้าแรงที่กดลงไปนั้นมันทำให้น้ำตาของฉันไหลออกมาทันที มันเหมือนกับข้อเท้าถูกทุบด้วยของแข็งเจ็บเหมือนกระดูกจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ อยู่แล้ว

“โอ้ย! ปล่อยนะไอ้ฆาตกร ปล่อยๆ ไอ้บ้า!”

ผมเข้าไปประชิดที่เตียงนอนและรอจังหวะที่ผู้หญิงคนนั้นจะขยับออกห่างจากตัวผมและโอกาสก็มาถึงเมื่อผมเห็นเธอกำลังจะคลานไปอีกฟากของเตียงเป็นจังหวะที่ดีผมจึงคว้าจับที่ข้อเท้าของเธอทันที

“อยากเห็นการแสดงของไอ้ฆาตกรคนนี้ไหมล่ะ?”

ผมถามขึ้นพร้อมกับกระตุกแรงไปที่ข้อเท้าจากนั้นร่างของผู้หญิงที่ชื่อว่าพายก็ถูกลากเข้ามาใกล้ตัวของผมทันที จากนั้นก็ปล่อยข้อเท้าพร้อมกับถือโอกาสค่อมร่างเล็กทันทีและใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองพันธนาการจับข้อมือเล็ก ๆ ทันที

ฉันตกใจมากเมื่อตอนนี้สภาพของตัวเองครึ่งตัวบนนอนอยู่บนเตียงส่วนตั้งแต่ขาไปห้อยอยู่ที่เตียง ปลายเท้าก็ได้สัมผัสกับพื้นที่เย็นเฉียบเข้าร่างกาย ส่วนนายเทลนั้นก็ยืนและโน้มตัวลงคร่อมฉันอยู่พร้อมกับจัดการล็อคขาทั้งสองทั้งด้วยขาที่แข็งแกร่งของเขา ล็อคมือของฉันไว้ด้วยมือของเขาเหมือนกันสรุปตอนนี้ฉันเสียเปรียบมากๆ

“จะทำอะไรปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

ฉันตะโกนใส่หน้าของผู้ชายที่ค่อมตัวอยู่ ใกล้ๆ กับใบหน้าของตัวเองในระยะไม่เกินห้านิ้ว

“ถุย! อย่าทำเป็นมาสั่งคนอย่างฉันเพราะเธอไม่มีสิทธิ ฉันก็อยากให้เธอได้เห็นหน้าไอ้คนที่เธอว่าเป็นฆาตกรแบบชัดๆ ไงและก็อยากให้เธอเห็นการแสดงของไอ้ฆาตกรคนนี้แบบชัดๆ ด้วย”  ผมพูดขึ้นมาหลังจากที่เธอสั่งให้ผมปล่อย เธอคงสำคัญตัวผิดไปแล้วที่มาสั่งคนอย่างผมเธอคิดผิดด้วยเพราะคนอย่างผมมันไม่ฟังคำสั่งจากใครจากนั้นผมก็หันหน้าไปทางประตูเข้ามาในห้องนี้แล้วก็สั่ง "เข้ามาได้”

นายเทลลุกขึ้นจากการคร่อมตัวของฉัน ก่อนที่จะกระชากแขนของฉันลุกขึ้นตามเขาด้วยแรงจากการกระชากทำให้ทั้งตัวของฉันโผตัวเข้าไปชนกับแผงอกแกร่งที่ใหญ่เข้าอย่างจังทำให้หัวของฉันแนบชิดกับหน้าอกของเขาจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นประกอบกับการได้กลิ่นหอมของน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายของนายเทลโชยมาปะทะกับจมูกเป็นระลอบๆ มันยิ่งทำให้ตัวของฉันยิ่งรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก

“มาแล้วครับเฮีย”

เมื่อได้ยินเสียงคนกำลังลากอะไรบ้างอย่างเข้ามาในห้อง ฉันจึงรีบผลักตัวเองออกจากแผงอกนั่นทันทีแต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้มันก็ทำให้ตัวเองเบิกสายตาให้กว้างออกพร้อมกับการกระพริบตาถี่ๆ เพื่อความแน่ใจในสายตาของตัวเอง

สิ่งที่ตัวเองเห็นนั้นก็คือมีชายสองคนรูปร่างดี ผิวพรรณดี ขาวผ่องลากผู้ชายที่มีลักษณะผิวสีแทนออกคล้ำมาสองคนเหมือนกันแบ่งกันคนละคนชายที่มีผิวสีแทนคล้ำทั้งสองคนนั้นต่างมีรอยซ้ำตามร่างกายทุกแห่งทั้งปากแก้มโหนกแก้มแขนขา เสื้อผ้าฉีกขาดนอกจากนั้นยังไม่พอยังมีรอยเท้าปะปนอยู่เต็มไปหมดทั้งเสื้อผ้า กางเกง

“ดูซะให้เต็มสองตา ไอ้สวะสองคนนี้มันเป็นลูกน้องของป้าตัวดีของเธอที่เข้ามาเสือกในถิ่นของฉัน ครั้งล่าสุดก่อนหน้าเธอไม่กี่วันเองพวกมันยังมีชีวิตอยู่อีกวันนี้วันสุดท้าย!”

ผมพูดขึ้นด้วยแรงโทสะก่อนจะชี้ไปที่ไอ้สวะพวกนั้น ที่พวกมันเป็นแบบนั้นเพราะถูกลูกน้องผมเค้นเอาความจริงและซ้อมพวกมันจนเป็นแบบที่เห็นแต่มันยังน้อยเกินไปสำหรับคนอย่างผม ผมไม่เคยมีความปรานีให้กับใครหน้าไหนทั้งนั้นมีแต่จะหยิบยื่นด้วยการสงเคราะห์ให้ไปเกิดใหม่เท่านั้น