บทที่ 23 สันดานคน

ฉันพูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้ามองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างต้องการคำตอบออกมาจากปากของเขาเท่านั้น การยืนยันด้วยปากของเขาจะทำให้ฉันมั่นใจอีกชั้นหนึ่งว่าตัวเองคิดไม่ผิด

“ใช่วะ”

และมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ สีหน้าถอดสีเกิดขึ้นในทันทีที่ได้ยินคำยืนยัน ผมตอบผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ กาย เมื่อมองใบหน้าของเธอจากถอดสีกลายเป็นในนาทีนี้ซีดเผือกในนาทีต่อมาราวกับไก่ต้ม คงจะตกใจหน้าดูที่เห็นลูกน้องของป้าตัวเองต้องมาตายต่อหน้าต่อตาแบบนี้

ไม่ได้ฟอกสีให้ตัวเองดูดีขึ้น แต่สำหรับผมนั้นไอ้พวกนั้นมันก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก เลวกันทั้งนั้นและดูเหมือนหากเปรียบเทียบกันแล้วเลวกว่าผมด้วยซ้ำ

ลูกน้องที่พวกมันส่งมาก็เป็นพวกปลายแถวไร้น้ำยาในการทำงานเพราะเป็นพวกที่ติดยาอย่างหนัก ทำทุกอย่างได้เพื่อยา อยากได้เงินก้อนเพื่อเอาไปซื้อยาก็เท่านั้น ซื้อให้กับตัวเอง จุดหมายก็เพื่อบรรเทาอาการที่มันทรมานจากการขาดยา ไม่มีอะไรมากกว่านี้ เพราะชนวนยาจึงทำให้ต้องดั้นด้นมาที่นี่โดยไม่แยกแยะว่ามันจะมีผลตามมาหรือไม่ ผิดหรือถูกก็ไม่เกี่ยงหากทำแล้วได้ยา ทุกคนที่ถูกส่งมามีประวัติเข้าคุกเป็นว่าเล่น ไม่ใช่แค่คดียาด้วยซ้ำ

“…”

“ตาย”

คำตอบนั้นมันแทบทำให้ฉันเกือบที่จะล้มทั้งยืน นายเทลเขาเป็นคนยิงจริงๆ นี่ฉันอยู่ใกล้คนที่เป็นฆาตกรแบบนี้ได้อย่างไร จิตใจของเขาทำด้วยอะไรกันนะทำไมถึงได้โหดร้ายแบบนี้ โหดร้ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เสียดายที่เกิดมาเป็นผู้ชายที่ดูดีอีกทั่งยังมีหน้าที่การงานที่แสนดีและฐานะก็ดูร่ำรวยกว่าใครคนอื่น อย่างว่าทุกอย่างมันตัดสินไม่ได้แค่สิ่งที่มี

“นายนี่มันเลวเกินคำบรรยายจริงๆขาดความอบอุ่นหรือไงหรือที่บ้านมีให้ไม่พอใจ ถึงได้เลวทรามตามพรากตามฆ่าคนอื่นแบบนี้ หรือว่าเป็นโรคประสาทควรไปรักษาจิตใจบ้างนะจะได้หายและจะได้เลิกฆ่าคนอื่นเหมือนผักเหมือนปลาเสียที!”

“โอ้ย!”

ฝ่ามือใหญ่กระชากแขนฉันเข้าไปหาตัวของเขาก่อนที่จะออกแรงบีบเค้นมันอย่างรุนแรงอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งครั้งนี้มันแรงถึงกับทำให้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป มันเจ็บที่สุด

“อย่ามาบังอาจด่าคนอื่นที่พึ่งรู้จักด้วยคำพูดแบบนั้น รู้ไหมว่ามันเสียมารยาท ทำให้คิดไปถึงการอบรมสั่งสอนที่เธอได้รับมาว่ามันไม่มีประสิทธิภาพเช่นกัน คนอย่างไอ้เทลจะเลวก็ด้วยสันดานตัวเองล้วน ๆ ไม่เกี่ยวกับครอบครัวที่ไหน จำไว้ใส่สมองของเธอเอาไว้ด้วย แล้งก็อย่ามาสำออยด้วยการบีบน้ำตาทำเศร้าให้น่าสงสารเพราะมันใช้กับฉันไม่ได้ผล!”

ผมเพิ่มแรงบีบไปที่แขนของพายขึ้นไปอีกด้วยขั้นด้วยแรงโทสะ ที่ควบคุมไม่อยู่ของตัวเองอีกต่อไป

ให้ตายเถอะ! เธอเป็นคนแรกที่บังอาจทำให้ผมอารมณ์ขึ้นด้วยการโมโหเหมือนอยากจะฆ่าคนอีก

ผู้หญิงคนนี้คอยแต่จะยั่วโมโหผมมากขึ้น ด้วยวาจาปากคอเราะร้าย คอยแต่พูดประชดด่าว่าแต่สำหรับผมคนอย่างเธอไม่มีสิทธิมาสั่งสอนด้วยซ้ำ ผลักแต่จะให้ปล่อยคนชั่ว ๆ เลวๆ ออกไปแล้วสิ่งที่พวกเวรนั้นทำเอาไว้ใครมันจะรับผิดชอบกัน อย่างน้อยๆ ทำให้มันไร้ลมหายใจแล้วส่งกลับไปให้คนพวกนั้นดูต่างหน้าดีกว่า

“หึ! ก็ดี เลวด้วยสันดานตัวเองจะได้ไม่เดือดร้อนคนทางบ้านให้เขาทุกข์ใจเพราะการกระทำที่แย่ๆ ต่ำๆ ของนาย คนอะไรการกระทำต่ำกว่าหน้าตาเสียอีก!”

ถึงแม้จะเจ็บราวแขนจะขาดออกจากกันแต่ฉันก็ยังฝืนใจพูดขึ้นมาอีกเพื่อที่จะให้เขาได้เห็นว่าคนอย่างฉันเองแค่แรงบีบแบบนี้มันหยุดคำถียงออกจากปากมาไม่ได้!

“ถามหน่อยว่ะ ข้องใจมากว่าไอ้สองคนนั่นมันเป็นผัวเก่าเธอหรือไงห๊ะถึงได้ห่วงมันนักหนา ถึงขั้นร้องห่มร้องไห้แบบนี้หรือว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่า เคยทำเคยขาย เอาเท่าไหร่ชฉัซื้อเอง ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้วไงจะได้ไม่เสียเวลา!”

ผมถามพายขึ้นมาหลังจากที่กระชากแขนเธอเข้ามาใกล้ตัวเองจนเผลอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สไตล์หวานจับใจจากผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง กลิ่นที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่ใช่กลิ่นของน้ำหอมใด ๆ ทั้งสิ้น

เผียะ!

“ไอ้เลว ไอ้ชั่ว ไอ้สันดานต่ำความคิดต่ำๆ แบบนี้ไงถึงได้พาชีวิตนายตกต่ำลง คิดได้แค่นี้เหรอ เห็นใครคนอื่นนายก็คิดแบบนี้สินะ”