บทที่ 29 น้องสาว
ป้าคนที่อยู่ตรงหน้าของฉันถามฉันขึ้นมา ก่อนที่จะมองฉันอย่างสำรวจทั้งร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะตอนนี้ฉันรองเท้าก็ไม่ได้ใส่เสื้อก็ขาดกระดุมก็หลุดอีกแต่ก่อนที่ฉันกำลังจะตอบก็มีเสียงผู้ชายพูดขึ้น
“เฮ้ย! ป้าพรนั่นใครหลานป้าหรอ ว้าว! สวยใช่เล่นนะครับ ทั้งหุ่นและรูปร่างผิวก็ขาวเหมือนกระดาษแบบนี้ มีแฟนหรือยังครับน้องสาว?”
พอฉันเห็นผู้ชายตรงหน้าทำท่าจะเดินเข้ามาฉันจึงรีบถอยทันที เพราะกลิ่นเหล้าที่ผู้ชายคนนั้นดื่มมันส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปหมด ขนาดยืนห่างพอสมควรก็ยังได้กลิ่น อีกทั้งรูปร่างน่าขยักแขยงไม่น่าเข้าใกล้
“ไม่ใช่หลานกู เธอคงหลงทางมา”
ป้าคนนั้นตอบผู้ชายเมาคนที่มองฉันตาเป็นมัน สายตาของมันถ้าได้มองขนาดนั้น ตอนนี้มันต้องคิดชั่วๆ อะไรอยู่แน่ ๆ ทำไมฉันไม่รู้ ฉันจึงรีบเอ่ยปากพูดขึ้น
“คือป้าคะ ป้าช่วยไปส่งหนูที่ท่าเรือหน่อยได้ไหมคะ? พอดีหนู…”
ว้าย!
“เดี๋ยวพี่ไปส่งจ๊ะ”
ไอ้บ้าคนนั้นคว้าแขนฉันเข้าไปจับพร้อมกับถือโอกาสกอดตัวฉันทันที ฉันจึงรีบสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดนั้นทันทีแต่ติดที่แรงของตัวเองสู้แรงของไอ้บ้ากามคนนั้นไม่ได้
“ปล่อยแขนฉันนะไอ้บ้า!” ฉันตะคอกเสียงใส่หน้าของไอ้บ้าคนนั้นก่อนจะสบัดตัวและแขนอีกทีแต่ก็เหมือนเก่า “ปล่อย”
“ไอ้เพรช! ปล่อยหนูคนนี้ แกก็น่าจะรู้กฎของที่นี้นะว่าเป็นยังไงหากฝ่าฝืน นายจะทำยังไงกับแก ยิ่งผู้หญิงคนนี้ดูรูปร่างหน้าตาผิวพรรณแล้วไม่ใช่เป็นแค่นักท่องเที่ยวแน่ๆ”
“โหยป้ากลัวทำไมก็แค่กฎมันแหกบ้า ๆ ที่น ๆหนึ่งตั้งขึ้นมาได้เอง ฮ่าๆ ๆ ก่อนที่ป้าพูดดูสภาพผู้หญิงคนนี้หรือยัง สภาพเหมือนโดนรุมโทรมมาซะขนาดนี้คงเป็นคนสำคัญอยู่หรอก”
โดนรุมโทรมหรอ!
ไอ้ขี้เมา
พูดมาได้ยังไงแบบนี้ ยิ่งเป็นการพูดต่อหน้าอีก มันเป็นการดูถูกฉันชัดๆ นี้ ขนาดพึ่งเจอกันครั้งแรกนะทั้งๆ ที่ฉันเป็นเพศแม่ของมันแท้ๆ ได้มึงเตรียมตัวไว้เลย ฉันรีบสะบัดตัวอย่างแรงจนสามารถหลุดออกจากอ้อมกอดนั่นได้ ก่อนที่จะหันหน้าเข้าประจันกับไอ้ขี้เมานั้นก่อนที่จะ..
ตุบ!
“ไอ้ปากเสีย! พูดมาได้ไงว่าฉันโดนรุมโทรม ไอ้เหี้ย!”
ไอ้นั่นถึงกลับใช้มือกุมใจกลางระหว่างขาของตัวเองก่อนที่จะค่อยๆ นั่งทรุดลงทันที สีหน้าท่าทางบ่งบอกได้ว่ามันได้รับความรู้สึกที่เจ็บปวดมากแค่ไหน ไม่มีการผ่อนแรงใส่เต็มที่ด้วยซ้ำ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ก่อนที่มันลงลุกขึ้นมองมาที่ฉันด้วยความโกรธ
“อยากโดนดีใช่ไหมนังนี่”
เอ้าไอ้ควาย
“หยุด! ไอ้เพชร”
ตุบ!
“ป้าคะ!”
