บทที่ 37 ท้ายทาย

เมื่อถึงท่าเรือที่ยื้นออกไปในทะเลของบ้านพักตากอากาศแล้ว ผมก็จัดการแก้มัดเอาเข็มขัดพาดบ่าไว้ จากนั้นก็เรียกพายที่กำลังกรุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่ก็ไม่ทราบเลย ไม่ทำให้เธอได้ยินเสียงของผมเลยจนทำให้ผมต้องได้คะคอกเสียงใส่เธออีกครั้ง

“หะ อะไรหรอฉันคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะก็เลยไม่ได้ยินที่นายพูด”

นี่ฉันไม่รู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ