บทที่ 5 บทลงท้าย
“ที่แม่พูดมันก็ถูกนะคะ มันอยู่การบริหารจัดการในธุรกิจมากกว่าค่ะ รายได้รายรับมันต้องสมดุลทุกอย่าง ถึงจะขาดทุนจากส่วนหนึ่งแต่อีกส่วนหนึ่งก็ต้องได้เพื่อควบคุมทุน คนของคุณป้าไม่มีความสามารถพอที่จะทำได้ก็เลยทำให้คุณป้าล้มละลายอย่างไม่เหลือซากแบบนี้ไงคะ”
ฉันพูดพร้อมกับแลสายตาไปทางนายชาติชายที่นั่งอยู่ มันยังไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมาแสดงว่าโกรธคำพูดของฉันด้วยซ้ำ ทว่าด้านลึกลงไปนั้นไม่แน่นอนด้วยซ้ำ
“กูเตือนมึงอีกครั้งนะอีพาย อย่าปากดี”
“พูดความจริงต่างหาก คนมันไม่มีความสามารถจะให้พูดว่ายังไง”
คราวนี้ความไม่พอใจแสดงออกมาทันที ทั้งคนเป็นป้าแล้วก็นายชาติชายสามีใหม่ แต่คนรับแรงกระแทกของความไม่พอใจมากกว่าคงเป็นฝ่ายสามีใหม่
“คุณมุกดาดูอีเด็กเมื่อวานซืนคนนี้พูดสิแบบนี้ มันดูถูกผมชัด ๆ ใครว่าผมบริหารไม่เป็นกัน กับคำว่าธุรกิจแน่นอนว่ามันต้องมีได้กำไรและขาดเงินทุนเท่านั้นเองคุณก็รู้ พูดแบบนี้มันทำให้ผมเสียหาย”
“อย่ามาว่าให้สามีของฉันอีพาย ปากของมึงมันหาที่พูดดี ๆ ไม่ได้เลยเหรอไง คุณชาติชายเขาเป็นคนที่เก่ง ที่เป็นแบบนี้เพราะไอ้คาสิโนบ้าคู่แข่งต่างหากที่ทำให้เป็นแบบนี้นังโง่!”
“งั้นก็เพราะแบบนี้ใช่ไหมคะที่ทำให้คุณป้าล้มละลายแบบแทบไม่เหลือ คุณชาติชายสามีคุณป้าคงเก่งกาจเรื่องการบริหารน่าดูเลยนะคะ ทำเอาเงินทุนของคุณป้าเกือบร้อยล้านพันล้านที่ลงทุนไปแล้วผลตอบรับก็เจ๊ง ไม่เจ๊งธรรมดาด้วย เจ๊งอย่างไม่เป็นท่าแล้วยังบอกว่าไม่มีทุนสำรองให้ทำการกอบกู้อีก ของแบบนี่มันอยู่ที่ความสามารถ ประสบการณ์ ความมีไหวพริบและความเฉลียวฉลาดมากกว่าค่ะ คุณป้าดูอย่างเช่นคู่แข่งของคุณป้าไงคะ ขนาดคุณป้าเองก็ส่งคนไปทั้งป่วนทั้งไปสืบและไปสร้างความเสียหายต่าง ๆ นา ๆ เขายังไม่เห็นเป็นอะไรเลย ไม่สะทกสะท้านและที่สำคัญเขายังฉลาดพอที่จับคนของคุณป้าได้อีก”
กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังจับได้
แล้วคิดว่าหากตัวฉันไปมันจะเหลือเหรอ
“เหอะ! ถุย! มันจะเก่งสักแค่ไหนกันวะเดี๋ยวก็เจ๊งลงเหมือนๆ กันนั่นแหละ”
“หรอคะคุณชาติชาย” ยังไม่สำเหนียกตัวเองอีก วัน ๆ สมองคงคิดแค่ว่าตัวเองเก่งที่สุด ทุกอย่างหมุนรอบตัวทั้งนั้นมั้ง “แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้เขายังดำเนินกิจการได้ กำไรวันละหลายล้านบาทโดยที่มีลูกค้าต่างชาติต่างภาษา นักลงทุนกระเป๋าหนัก ๆ ทั้งนั้นที่เข้ามาใช้บริการและอยากร่วมทุนด้วย เข้ามาอย่างไม่ขาดสายแบบนี้คงไม่เจ๊งง่าย ๆ หรอกใช่ไหมคะ”
เท่าที่ได้ข่าวมามันเป็นความจริงทั้งนั้น ที่ฉันได้เอ่ยไปนั้นมันแค่เศษเสี้ยวของความเป็นจริง ซึ่งตอนนี้มันมีอะไรมากกว่านั้นอีกหลายเท่าตัว โดยเฉพาะคนรอบตัวของคู่แข่งทางธุรกิจที่ป้ามุกดาแสนเกลียดนั้นไม่ธรรมดาเลยสักคนด้วยซ้ำ
“ว่าอะไรนะนังพาย ที่แกพูดมันเป็นความจริงแค่ไหน ได้กำไรวันละหลายล้านบาทต่อวันเนี้ยนะอย่ามาพูดใส่สี”
เสียงของป้ามุกดาถามฉันขึ้นมาด้วนความตกใจปรนกับความไม่เชื่อ ที่ภายในใจเริ่มเอนเอียงมาทางเชื่อแล้วด้วยซ้ำ จกระทั่งนตอนนี้ตาโตเป็นไข่ห่านแล้วเมื่อพูดถึงกำไรต่อวันที่คาสิโนนั่นได้
“อย่าไปเชื่อมันมุกดา นังนี่มันโกหกเราทั้งนั่นใครมันจะมีปัญญาทำได้แบบนั้นบ้างหละ นอกจากมีคนหนุนหลังให้ไม่งั้นมันก็อายุมากแล้วเท่านั้นก็เลยทำให้มีเส้นสายเยอะ ลูกหลานจึงชักชวนเพื่อนฝูงให้มาเล่น”
นี่ไงคิดแบบนี้ไงบริษัทถึงล้มไม่เป็นท่า
ไอ้คนไม่ยอมรับความจริง อยู่แต่ในกะลาความคิดที่สร้างเองเออเองโดยดีดการยอมรับความจริงออกไปให้ไกล ฟังแล้วก็น่าสมเพชกับตรรกะความคิดจริง ๆ
“ก็จริงอยู่นะคะคุณชาติชาย” นี่ก็อีกคนหนึ่ง มันน่าเชื่อมากเหรอไอ้คนพูดของผู้ชายที่คิดปอกลอกตัวเอง มันไม่อยากลืมหูลืมตาขึ้นมาดูความจริงบ้างหรือไง “แกอย่ามาโกหกฉันนังพาย มันจะเป็นไปได้หรือไง บ้าไปแล้ว ยังไงฉันไม่เชื่อแก!”
ก็ตามใจ นี่ก็ตกใจอย่างสุดขีดเหมือนกัน
มันเป็นได้ขนาดนี้เลยจริง ๆ
ฉันละเบื่อกับสามีภรรยาคู่นี้จริง ๆ ถึงจะเป็นป้าของตัวเองแต่ถ้อยคำที่พูดที่ดูถูกอีกทั้งยังมีการกระทำที่ทำไว้กับแม่อีก ทุกอย่างมันทำให้ฉันหมดศรัทธาหมดทั้งความเคารพนับถือและจะไม่นับเป็นป้าอีก จากนี้และต่อไปมันไม่หลงเหลือ
“ก็ตามใจก็แล้วกันค่ะ ไม่เชื่อก็ไม่เชื่อ สุดแล้วแต่เลย”
“ทำตามที่ตกลงไว้ด้วย ไม่งั้นแม่แกคงเหลือแต่ชื่อ ถึงแกจะเอาแม่หนีไปไหนฉันก็จะให้ลูกน้องไปสืบและตามเก็บให้ได้ ฉันใจบุญแค่ไหนที่ไม่ขังแม่แกเพื่อรอแกกลับมานังพาย!”
“ค่ะ” ไม่ใช่พระคุณอะไร จะไปขอบคุณมันทำไม “อีกสองวันพายจะเริ่มเข้าไปสอดแนม ไม่ต้องห่วงไม่หนีแน่นอนค่ะ ไม่เอาชีวิตของแม่มาแลกกับการหนีวางใจได้ อ้อ...พายมีอีกอย่างที่จะบอก คือว่าเจ้าของคาสิโนคู่แข่งของคุณป้าและสามีเห็นคนอื่นพูดกันว่าไม่ใช่อายุมากเลยนะ อายุแค่ยี่สิบสามปี ไม่แก่หรอกค่ะยังหนุ่มยังแน่นกว่าสามีคุณป้าเป็นไหน ๆ แล้วที่บอกว่าบริหารงานเก่งด้วย แล้วอีกอย่างที่คุณป้าไม่ขังแม่เพราะว่าไม่มีเงินที่จะซื้อข้าวให้ทานมากกว่าไม่ใช่เพราะคุณป้าใจบุญ พายจะใช้การโทรเพื่อส่งข่าวขอตัวค่ะ”
“อายุยี่สิบสาม มันอายุน้อยนะคุณชาติ...”
