บทที่ 12 อยากให้เธอผ่อนคลาย

ห้องอาหารชั้นใต้ดินโรงแรมหรู

ร้านอาหานสไตล์อิตาเลียน ที่ถูกออกแบบโดยจำลองบรรยากาศจากอุโมงค์ใต้ดิน คล้ายกับเป็นห้องเก็บไวน์สไตล์ยุโรป

ภายในใช้แสงไฟจากเทียนไฟฟ้า ร่วมกับเฟอร์นิเจอร์กำมะหยี่สีเข้ม ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัว ปลอดภัย

พร้อมกับเสียงคลอเบาๆ ของดนตรีสดที่บรรเลงเพลงคลาสสิก สร้างความบันเทิงที่หรูหราควบคู่ไปกับการทานอาหาร

โดยเฉพาะสถานที่แห่งนี้ ให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของคนทุกเพศทุกวัย โดยมีข้อห้ามเด็ดขาดเรื่องการสูบบุหรี่ 

ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้หมอหนุ่มเลือกใช้เป็นสถานที่ สำหรับการนัดสังสรรค์ในค่ำคืนนี้

บาร์ที่ขายเครื่องดื่มถูกตกแต่งอย่างหรูหรา และถึงแม้ว่าตู้ด้านหลังบาร์เทนเดอร์นั้น จะเต็มไปด้วยขวดบรรจุแอลกอฮอล์มากมายหลากหลาย ที่มาจากแทบทุกมุมของโลก

แต่ทางร้านก็ยังมีบริการที่ยอดเยี่ยม โดยมีเมนู Premium Mocktails ซึ่งเป็นเครื่องดื่มสีสันสวยงาม แต่ไร้แอลกอฮอล์แบบร้อยเปอร์เซนต์

ภาคิน เดินนำสมาชิกทั้งสี่คน มาที่โต๊ะมุมที่ดีที่สุดที่เขาเป็นคนจัดการโทรมาจองกับเจ้าของร้านเอาไว้

แม้จะเป็นร้านอาหารที่อยู่ชั้นใต้ดินของโรงแรมใจกลางเมือง แต่ก็มีการจัดสวนมอสเล็กๆ 

พร้อมกับบ่อปลาคาร์ปสีสันสดใส แหวกว่ายไปมาช่วยผ่อนคลายให้กับลูกค้าที่อยากมาคลายเครียดได้เป็นอย่างดี

หญิงสาวสองคนถูกจัดตำแหน่งให้นั่งติดริมกระจกฝั่งในสุด เพื่อสามารถมองออกไปเห็นสวนมอส และปลาในบ่อได้อย่างชัดเจน และเป็นส่วนตัวไม่ต้องคอยระวังว่าใครจะเดินผ่านมาชนด้านหลัง

หมอปูลวัชร นั่งข้างภรรยาของตนเอง ส่วนเขาและเพื่อนสนิทอีกคนคือวรเมธ นั่งฝั่งตรงข้าม โดยเขาเลือกนั่งเผชิญหน้ากับน้ำฟ้า เพื่อคอยดูแลเธอได้สะดวก

“ร้านสวยจังเลยค่ะ พี่คีน เข้าใจเลือกนะคะเนี่ย ดนตรีก็เพราะมากเหมาะกับเจ้าหนูในท้องด้วย”

ลีวาย ตื่นเต้นกับรูปแบบการตกแต่งของร้านและดนตรีที่ร้านกำลังบรรเลงเพลงคลาสสิกเบาสบายหู

“ฟ้าๆ นั่น ตรงนั้น มีปลาด้วยแก”

หญิงสาวยังคงเรียกเพื่อนด้วยความร่าเริง เพราะนานมากแล้วที่เธอถูกบังคับให้อยู่แต่กับบ้าน ไม่ได้ออกมาเที่ยวผ่อนคลายแบบนี้เลย

“นี่แสดงว่า พี่ปูล ไม่ปล่อยน้องวาย ออกไปไหนเลยใช่มั้ยครับเนี่ย”

หนุ่มรุ่นน้อง เห็นท่าทางของภรรยารุ่นพี่ ที่ตื่นเต้นกับร้านที่เขามองว่าเป็นร้านปกติธรรมดาที่คุ้นเคย เลยทึกทักเอาว่า รุ่นพี่ของเขาคงไม่ยอมให้เธอออกมาในที่แบบนี้เป็นแน่

“ใช่ค่ะ ตั้งแต่รู้ว่าวายท้อง พี่ปูล ก็เอาแต่ขังวายไว้ในกรง”

ภรรยาสาวที่เด็กกว่าหมอปูลวัชรเกินหนึ่งรอบ ทำท่าแก้มป่องเหมือนเด็กที่กำลังงอนพ่อ ที่ไม่ยอมให้ของเล่น มากกว่าจะเป็นสามี

“ใครกันล่ะที่ง่วงหงาวหาวนอนทั้งวัน พอหนึ่งทุ่มก็เห็นตาจะปิดทุกที”

คนอายุมากกว่าไม่คิดถือสาผู้หญิงที่กำลังตั้งท้องลูกของเขา แต่ไม่อาจละเลยที่จะเปิดเผยความเป็นจริงได้ ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่ถูกกล่าวหาทั้งหมด

“ฮ่า…รุ่นพี่นะ รุ่นพี่ พูดแบบนี้ กลับบ้านไปคงไม่ต้องนอนนอกห้องนะครับ”

ภาคิน ยังคงแซวรุ่นพี่คนสนิทของตัวเองไม่ยอมเลิก เพราะกลัวว่าบรรยากาศจะเงียบเหงาจนเกินไป

“แล้วคุณน้ำฟ้าล่ะครับ เที่ยวบ่อยมั้ย”

ชายหนุ่ม หันไปชวนหญิงสาวอีกคนคุยบ้าง เพราะกลัวว่าเธอจะจมอยู่กับความคิดของตัวเองจนเกินไป

“ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เที่ยวเลยค่ะ ครั้งล่าสุด..”

จู่ๆ น้ำฟ้าก็หยุดพูดไปเสียดื้อๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามต่อ เพราะคิดว่าคงเป็นเรื่องสะเทือนใจ ที่เธอคงไม่อยากพูดถึง

คงมีเพียงสองคนที่พอจะเดาได้ว่า สิ่งที่น้ำฟ้าจะพูด แต่ไม่ยอมเอ่ยออกมา เธอบอกว่าครั้งล่าสุดนั้น คือวันไหน

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้ก็สนุกเต็มที่เลยนะครับ อยากทานอยากดื่มอะไรสั่งเต็มที่เลยครับ วันนี้เรามีเจ้ามือ อ๊ะ.. แต่เครื่องดื่มต้องโนแอลนะครับ”

ชายหนุ่มยื่นสมุดเมนูของร้านส่งมาให้สองสาวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะหันกลับไปสั่งพนักงานให้เอาไวน์ที่เขาเคยฝากไว้ที่ตู้เก็บไวน์ของร้านมาเปิดให้กับรุ่งพี่คนสนิท และเพื่อนสนิทอีกคนของเขาได้ลองลิ้มรสชาติ

“ผมอยากให้พี่ลอง ไวน์ขวดนี้ผมหิ้วกลับมาอย่างยากลำบาก นี่ถ้าไม่ใช่พี่ ผมไม่มีทางเปิดง่ายๆ หรอกนะ รสชาติดีมาก”

ชายหนุ่มหันไปอวดไวน์ที่เขานำกลับมาจากต่างประเทศอย่างภาคภูมิใจกับรุ่นพี่ที่เคารพ

“กูต้องขับรถ”

ปูลวัชร เสียงเขียวใส่รุ่นน้อง ที่มาชวนเขาดื่ม

“โถ่ อะไรครับ มาทั้งที น้องวาย…”

ภาคิน ไม่ยอมแพ้ เพราะเขาอยากให้รุ่นพี่ที่เคารพรัก ได้ลองชิมไวน์ขวดนี้ที่เขาภูมิใจนำเสนอมาก จนต้องหันไปอ้อนวอนกับหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าให้ช่วยพูดให้

“เดี๋ยววายโทรเรียกให้ลุกศักดิ์มาช่วยขับรถให้ค่ะ พี่ปูลตามสบายเลย”

หญิงสาวเห็นใจทั้งคนขอร้อง และสามีของตน ที่ตั้งแต่เธอตั้งครรภ์​ เขาก็ไม่ได้มีโอกาสออกมาผ่อนคลายเช่นกัน เพราะเอาแต่คอยเฝ้าดูแลเธอ จนเกือบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

เธอจึงขันอาสา โทรบอกคนขับรถที่บ้านให้เตรียมมารับเจ้านาย เพื่อเปิดโอกาสให้ทุกคนได้สนุกกันโดยไม่เป็นกังวล

เมื่อสามารถตกลงกันได้ หญิงสาวสองคนจึงกลับไปสนใจกับการเลือกอาหารที่มีหลากหลายอยู่ในเมนู

“ฟ้า แกแพ้ท้องมั้ย แบบกินอะไรไม่ได้บ้างหรือเปล่า”

หญิงท้องรุ่นพี่ เริ่มถามไถ่อาการแพ้ท้องจากเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วง

“อืม.. ก็ยังไม่ค่อยนะ หรือเพราะอายุครรภ์ยังไม่เยอะรึเปล่า”