บทที่ 7 ฮอร์โมนคนท้อง

ร้านกาแฟ ชั้น 1 โรงพยาบาล

น้ำฟ้า นั่งเหม่อมองน้ำแข็งในแก้วค่อยๆ ละลาย ผสมกับน้ำผลไม้จนสีแสดสดของส้ม กำลังค่อยๆ เจือจางลง เกล็ดส้มเม็ดเล็กๆ ตกตะกอนนอนอยู่ที่ก้นแก้ว

หญิงสาวถูกเพื่อนสาวคนสนิท ทั้งขอร้องอ้อนวอน ทั้งบังคับแกมออกคำสั่ง ให้นั่งรออยู่ที่นี่ จนกว่าเธอจะมาถึง

“รอนานมั้ยฟ้า พอตรวจเสร็จชั้นก็รีบมาเลย”

ลีวาย หน้าท้องโตจนนูนเด่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอรีบเดินเข้ามาสะกิดเพื่อนสาวที่นั่งเหม่อลอยอยู่คนเดียว ด้วยความรู้สึกผิดที่ให้เพื่อนต้องรอ

หญิงสาวไม่ได้รับรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว เธอจึงแค่ส่ายหน้าเป็นคำตอบ เพราะสำหรับเธอแล้วนั้น เหมือนเวลามันหยุดเดินไปแล้ว

“เป็นอะไร ไหนเล่าให้ชั้นฟังได้มั้ย น้ำฟ้า แกไม่เคยเป็นแบบนี้เลย”

คนท้องโต ยิ่งอยู่ในช่วงอารมณ์อ่อนไหวได้ง่าย เธอนั่งลงข้างเพื่อนรัก ลูบต้นแขนน้ำฟ้า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง

“วาย ชั้น.. ชั้น..”

เหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ จนมันตีบตัน ไม่สามารถเปร่งเสียงตอบคำถามเพื่อนได้ แต่ความเป็นจริง เธอยังไม่รู้ว่าจะพูดออกไปอย่างไร

“โอเคๆ ใจเย็นๆ นะ หายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนออกเบาๆ แบบนี้”

ลีวาย ที่เพิ่งเข้าคลาสการเตรียมตัวสำหรับคลอดและการเป็นคุณแม่มือใหม่ผ่านมาหยกๆ เธอลองใช้วิธีที่วิทยากรสอนมา สำหรับเอาไว้สงบจิตใจไม่ให้ตื่นตระหนก 

เธอพยายามสอนให้กับเพื่อนที่เหมือนจะเริ่มมีน้ำตาปริ่มที่ดวงตาทั้งสองข้างแล้ว ส่วนตัวเองก็ทำเพื่อเป็นตัวอย่างให้เพื่อนได้ดูด้วย และยังใช้เพื่อสงบจิตใจของตนเช่นกัน

ฟู่…ฟู่…ฟู่…

สองสาวนั่งหายใจเข้าลึก จนตัวยืดขึ้น แล้วเบาลมหายใจออกทางปากเสียงดัง ฟู่ กันอยู่ครู่ใหญ่ จนคนในร้านรอบข้างที่เดินผ่านไปผ่านมายังต้องหันมองด้วยความสงสัย

“โอเค เราโอเคแล้ว ขอบคุณนะวาย”

มือบางคว้าเอามือของเพื่อนสนิทมากุมเอาไว้ บีบเบาๆ เหมือนจะส่งสัญญาณบอกว่าเธอเริ่มมีแรงกลับมาแล้ว

“แกบอกชั้นได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรนะ ขอแค่รู้ไว้ว่าชั้นพร้อมอยู่ข้างแกเสมอ”

ลีวาย พูดไปน้ำตาเริ่มคลอกลับมาอีก น้ำเสียงของเธอก็เริ่มสั่นเครือ เป็นเพราะฮอร์โมนของหญิงตั้งครรภ์ที่ไม่สมดุลย์จนเธอกลายเป็นคนจิตใจอ่อนไหว

“เดี๋ยวสิ แกต้องปลอบชั้น แล้วแกก็จะร้องเสียเองไม่ได้นะ”

น้ำฟ้า ใช้จังหวะปลอบคนท้องที่กำลังอ่อนไหว กำลังร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอโผเข้ากอดเพื่อนสาว เพื่อหาจุดยึดเหนี่ยวให้กับตัวเองไปพร้อมกันด้วย

“วาย แกฟังแล้วอย่าตกใจไปนะ”

หญิงสาวคลายกอดออกมา จ้องมองใบหน้าหญิงท้องหกเดือน ที่ใบหน้าอิ่มเอิบจากการได้รับการดูแลอย่างดี

ก่อนจะค่อยๆ บอกให้ฝั่งตรงข้ามเตรียมใจ เพราะเธอก็ไม่อยากให้เรื่องของเธอกระทบกระเทือนเพื่อนที่กำลังตั้งครรภ์

ลีวาย จ้องมองกลับด้วยสายตาแน่วแน่ เธอเผลอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เพื่อเตรียมการรับฟังปัญหาที่เพื่อนกำลังจะบอกในไม่ช้านี้

“ชั้นท้อง..”

เสียงเบาหวิวหลุดออกมาจากปากของน้ำฟ้า เพียงแค่สองคำแล้วก็เงียบไป เหมือนสายหลุด

ลีวาย มึนงง ทำตาโต เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนพูด แม้ความคิดแรกที่แว่บเข้ามาในหัว คือ เพื่อนเธอกำลังบอกว่าตั้งครรภ์

แต่ความรู้สึกนึกคิดจากการที่รู้จักกับน้ำฟ้ามานาน เธอไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นเช่นนั้น หรือความจริงแล้วเพื่อนเธอยังพูดไม่จบ มันอาจจะเป็น ท้องเสีย ท้องผูก หรืออะไรก็ได้ แต่ไม่น่าจะใช้ ท้องที่หมายถึงการมีลูก

หญิงสาวสองคนนั่งจ้องหน้ากันอยู่เกือบนาที เมื่อคนหนึ่งคิดว่าได้พูดสิ่งที่อยากไปออกไปหมดแล้ว แต่อีกคนคิดว่าอีกฝ่ายยังพูดไม่จบ

“เดี๋ยวนะ แกบอกว่าอะไรนะ แกท้อง?…ท้องอะไร พูดให้มันจบสิ ชั้นรอฟังอยู่”

กลายเป็นหญิงตั้งครรภ์ที่หมดความอดทนรอก่อน เธอถามกลับเพื่อนสาวออกไปตามที่เธออยากรู้

สีหน้าของคนฟังคำถาม ที่มองกลับมาอย่างนิ่งเงียบ เริ่มทำให้คนท้องโตหัวใจเต้นแรงขึ้น ลีวายต้องควานหายาดมในกระเป่าถือใบเล็กของเธอออกมาสูดดมเข้าปอดแรงๆ เพื่อกันไม่ให้เป็นลม

“ชั้นท้อง เหมือนที่แกท้องนั่นแหละ”

น้ำฟ้า เอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ เหมือนเป็นเรื่องปกติทั่วไป เพียงแต่ภายในใจเธฮรู้สึกทั้งจุกและเจ็บปวด จากความจริงนี้

“เป็นไปได้ยังไง..ไม่สิ ชั้นหมายถึงว่า..ใคร? แกมีแฟนเหรอ ทำไมไม่เห็นบอกเพื่อนบ้าง ปิดเงียบเชียวนะ”

ลีวาย พยายามให้เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องปกติทั่วไปที่ใครๆ ก็ทำกัน เมื่อมีคนรักการจะท้อง จะมีลูกก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดี ถึงแม้ว่าอีกใจหนึ่งจะพอรู้ว่า เพื่อนของเธอไม่เคยมีคนรักมาก่อน

ความจริงอันแสนเจ็บปวดนี้ ลีวายไม่ต้องการให้เพื่อนเธอได้พบเจอมันเลย จึงหวังเพียงว่า เพื่อนเธอจะเป็นอย่างที่เธอพูดออกไป

“ไม่รู้อะ..ชั้นไม่มีใคร”

น้ำฟ้า ยอมตอบเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียง เหมือนคนกำลังจะหมดลมหายใจ เมื่อยิ่งต้องพูดถึงมัน ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาในอก

เธอกำลังมืดแปดด้าน เพราะเธอเองที่รีบออกจากห้องนั้นมา โดยไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าผู้ชายคนนั้นให้ชัดเจน

และทั้งๆ ที่หลังจากคืนนั้น เธอก็ซื้อยาคุมฉุกเฉินกินแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจว่า เหตุการณ์แบบนี้ทำไมถึงเกิดขึ้นกับเธอ