บทที่ 20 ช่วงเวลาดีๆ

 “อ๊าๆ อื้อๆ ซี้ด...”

เสียงครวญครางที่ลอยมาตามสายลม ต้นเสียงมาจากเต็นท์ฟากกระโน้น ทำให้คนที่นอนอยู่ในเต็นท์นี้ไม่สามารถข่มตาให้หลับได้

“พี่” ร่างเล็กขยับยุกยิก แต่ก็ไม่กล้าลืมตา

“นอนได้แล้ว” ธาราบอกเสียงหงุดหงิด จากนอนหงายก็เปลี่ยนเป็นตะแคงหันหลังให้เด็กสาว

“อื้อๆ อ๊ายๆ”

เสียงของผู้หญิงที่เต็นท์...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ