บทที่ 25 ผู้ชายคนแรก

 “อึก...อึก...คนใจร้าย ไม่คิดจะร่ำลากันบ้างหรือไง จะกลับก็ไม่บอกหนูสักคำ ทำไมพี่ต้องใจร้ายกับหนูแบบนี้ ฮืออออออ” คะนิ้งวิ่งหน้าตาตื่นออกมายืนที่เฉลียงหน้าบ้าน เมื่อไม่เห็นรถของธาราจอดอยู่ก็คร่ำครวญอย่างหนัก ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร

“ตื่นมาก็เป็นบ้าอะไร” ธาราได้ยินเสียงร้องไห้โวยวาย ขณะกำลังสระผม ตอนแร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ