บทที่ 29 ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

หลังออกจากบ้านพักของต้นน้ำ คะนิ้งก็นั่งเงียบมาตลอดทาง ความจริงแล้วความสดใสของเธอก็หายไปตั้งแต่ช่วงเช้าของวันนี้

“พี่” คะนิ้งมองธาราด้วยสายตาเว้าวอน หากเธอก้าวขาผ่านประตูคอนโดมิเนียม คนตัวโตก็ต้องจากเธอไป ไม่รู้อีกกี่วัน กี่เดือน ที่เธอจะได้พบเขาอีก

“เข้าไปได้แล้ว พักผ่อน พรุ่งนี้ต้องไปเรียน” ธาร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ