บทที่ 54 ของเหลือเดน

“ต้นน้ำ” น่านอึดอัดความมึนตึงของต้นน้ำ ตั้งแต่เดินขึ้นมาถึง เนิน 1408 ยังไม่เห็นรอยยิ้มเลย

“อะไร” เสียงขานรับโดยที่ยังขะมักเขม้นกับการกางเต็นท์ ยิ่งทำให้น่านคิดว่าต้นน้ำต้องโกรธตนเรื่องเพื่อนของอันนา

“กูกับพี่พันช์...” น่านละล่ำละลัก

“กูไม่สนใจเรื่องในอดีต”

“แล้วทำไมมึงต้องตึงใส่กูด้วย”

“กูรำคาญ”

“ร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ