บทที่ 59 หวั่นไหวในอ้อมกอดศัตรู

แสงอาทิตย์สีทองอ่อนละมุน ราวกับพู่กันของจิตรกรเอก ค่อยๆ แต่งแต้มผืนน้ำทะเลให้ระยิบระยับในช่วงสุดท้ายของวัน เมญาดายืนเอนหลังพิงอกแกร่งของชัชชนน์ ปล่อยให้สายลมเย็นที่พัดมาจากทะเลลูบไล้เส้นผมดำขลับยาวสลวยของเธอ รอยยิ้มกว้างสดใสประดับอยู่บนใบหน้าสวย ราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานรับแสงสุดท้ายของวัน

“คุณชอบทะเลย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ