บทที่ 4 การสัมภาษณ์งานที่แปลกใหม่

สวัสดีค่ะ คุณ กชกรใช่ไหมคะ เชิญค่ะพนักงานคนหนึ่งพาหญิงเข้าไปทันที ที่เห็นว่าเธอมาอยู่ที่หน้าห้อง

เมื่อเข้าไปภายในห้องที่ให้สัมภาษณ์งานนั้นหญิงถึงกับตกใจแทบแย่ เพราะหนึ่งในบุคคลที่นั่งสัมภาษณ์งานนั้น คือไอ้บ้าไอ้โรคจิตนั่น  ใช่คนที่เพิ่งจะบอกว่าถ้าเจอกันเขาจะจับหญิงทำเมีย หญิงถึงกับถอนหายใจออกมาและหยุดอยู่ตรงนั้นโดยที่แทบจะไม่พูดอะไร

หญิงหันหน้าเหมือนจะเดินหนี พนักงานสาวคนนั้นกระซิบ ขึ้นมาเสียก่อน

“ตำแหน่งนี้ถ้าที่อื่นเงินเดือน15000-18000 แต่ว่าที่นี่ให้ถึง2เท่าเลยนะคะ”

หญิงชะงัก ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เก้าอี้

“สองเท่าเลยเหรอคะ” หญิงหันไปมองหน้าเลขาก่อนที่เลขาจะค่อยๆ พยักหน้าและยิ้มให้

“เอาวะเป็นไงเป็นกัน สู้เขาสิวะอีหญิง”  หญิงได้แต่คิดในใจก่อนที่จะสูดหายใจเข้าไปลึก ๆ อย่างเต็มปอด

กรรมการอ่าน และตรวจดูเอกสารที่ส่งมาสัมภาษณ์งานและอ่านประวัติส่วนตัว ก่อนถาม

“ทำไมถึงออกจากที่ทำงานเก่าล่ะคะ”

“ปัญหาส่วนตัวค่ะ”

เคนที่กอดอกมอง เอ่ยถาม

“เหตุผลละครับ?? ทางเราจำเป็นต้องทราบสาเหตุเพราะนั่นหมายถึงวิสัยทัศน์ในการทำงาน ของคุณด้วยนะครับ เช่นเข้ากันกับเพื่อนร่วมงานไม่ได้ ทะเลาะกับเพื่อนร่วมงาน มาสายกลับก่อน อะไรประมาณนี้คุณเข้าใจใช่ไหมครับ”

หญิงมองหน้าก่อนที่จะตอบ....”

เลิกกับแฟนค่ะเลยทำให้ ทำงานร่วมกันไม่ได้ เหตุผลแค่นี้พอไหมคะที่จะรู้”

“แล้วงี้ถ้าคุณมีแฟนที่นี่คุณจะทะเลาะแล้วไม่ลาออกจากงานเลยเหรอ”

...เคนยังคงถามต่อ

หญิงถอนหายใจออกมาพร้อมกับมองมาที่เคน

“ไม่ถามเกี่ยวกับการทำงานล่ะคะ ไม่เป็นไรเพราะว่าฉันตัดสินใจแล้วว่าจะ..”

หญิงพูดไม่ทันจบว่าจะอะไร แต่ว่าเคนก็พูดตัดหน้าหญิงออกมาเสียก่อน

“เงินเดือน3หมื่น สี่เดือนผ่านการทดลองงานขึ้นเป็นสี่หมื่นห้าพันบาท”

กรรมการคนอื่นมองหน้า ประธานเคนทันที รวมทั้งหญิงเช่นกัน เคนอ่านประวัติหญิงอย่างละเอียด กราฟฟิกดีไซน์

“วุฒิปริญญาตรี สาขา คอมพิวเตอร์ นิเทศศาสตร์

    อืมการศึกษาดีนี่เกียรตินิยมอันดับ1 พูดถึงสามารถมาช่วยงานคุณได้เลยนะ คุณจิรา คุณว่าไง..”

เคนหันมาถามเลขา

“ค่ะบอส แต่ว่ามันก็แล้วแต่บอสตัดสินใจ และที่สำคัญอยู่ที่เจ้าตัวเขาด้วยค่ะ”

คุณเลขาตอบออกมาค่อนข้างดีเป็นการวางตัวที่เป็นนกลางอย่างมากใครบ้างที่จะไม่อยากได้คนมาช่วยงานแต่คงตอบออกมาตามตรงไม่ได้

“ถ้าไม่ตกลงเชิญออกไป แล้วให้คนต่อไปเข้ามาด้วย เร็วๆ นะผมเหนื่อยมาทั้งคืนแล้วอยากพัก....”

เคนเน้นคำว่าเหนื่อยมาทั้งคืนและคงมีเพียงแค่หญิงเท่านั้นที่รู้ว่ามันคืออะไรเคนพูดจามีเลศนัย พร้อมกับมองไปที่หญิง

หญิงเองได้แต่ถอนหายใจ.. .”วันบ้าบออะไรวะเนี่ยเอาวะ ทำก็ทำตกลงค่ะ..เริ่มงานเมื่อไหร่คะ”

“วันนี้เลย ทุกคนออกไปก่อนผมขอคุยกับเธอหน่อย”

ทุกคนลุกออกไปอย่างว่าง่ายทิ้งห้องจึงเหลือแค่สองคน

เคนเดินมาหาหญิงที่นั่งตรงเก้าอี้ ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ แล้วหันมาคุยกับเธอ

“ไม่คิดเลยนะว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ เมื่อเช้าจำได้ไหมว่าผมบอกคุณว่าไง”

“จำไม่ได้ ไม่ได้จำ ไม่ได้ใส่ใจ และไม่คิดจะใส่ใจด้วย ฉันต้องทำงานที่ไหนบอกมาได้เลยให้เริ่มงานเลยไม่ใช่เหรอ ฉันพร้อมแล้ว”

“ที่ไหนดีละ มาสิเดี๋ยวพาไป”

เคนลุกออกไป หญิงทำท่าจะทุบด้านหลังเคนก่อนที่จะเดินตามออกไป

ชายหนุ่มหันมามอง...หญิงไหวตัวทันแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น จิราที่เห็นเจ้านายเดินมาพร้อมกับหญิงรีบลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินมาหา

เพราะหล่อนรู้ดีว่าเจ้านายไม่เคยให้ความสนใจเรื่องการรับพนักงานเลยจนมาถึงเธอคนนี้ ที่บอสของเธอถึงกับให้เธอโทรตามผู้หญิงคนนี้มาทำงานเลยทีเดียว คงเป็นคนพิเศษแหละ ไม่งั้นไม่มาสัมภาษณ์งานเองหรอก ที่สำคัญไปกว่านั้นเงินเดือนจะอลังการไปถึงไหนเชียว

“บอสจะให้ดิฉันพา พนักงานใหม่ไปที่ไหนดีคะ”

“นั่งคู่กับคุณนี่แหละ คุณจิรา เดี๋ยวคุณจัดการหาที่นั่งให้เธอแล้วคุณตามผมเข้ามาในห้องด้วยนะ เดี๋ยวผมจะแบ่งงานให้"

“ได้ค่ะ บอส”  จิราตอบรับออกมาอย่างดีเคนหันมาหาหญิง ก่อนพยักหน้าให้หญิงตามเข้ามาที่ห้องทำงานเมื่อเข้ามาถึงในห้อง เคนบอกงานคร่าวๆ ให้หญิงว่าต้องทำอะไรบ้าง

“เกียรตินิยมอันดับ1ไม่ต้องอธิบายอะไรมากคงเข้าใจ เรื่องคอมพิวเตอร์คงไม่ใช่ปัญหาแน่นอนขาดเหลืออะไรให้บอกคุณจิราได้เลย”  ชายหนุ่มพูดทั้งที่เพ่งมองใบหน้าของหญิงอย่างไม่กระพริบตา  “จะมองหน้าอีกนานไหม”

“เมื่อเช้าผมบอกคุณว่า ถ้าผมเจอคุณอีกผมจะลากคุณไปที่คอนโดผม และจะเรียกคุณว่า”

ชายหนุ่มทำท่าทางกวนประสาทหญิงสาว“อย่านะ...อย่าเรียก หุบปากเลยเชียว นายมันร้ายกาจที่สุด

“ทำตัวให้น่าเคารพ ให้สมกับเป็นหัวหน้าหน่อยสิ”

“ไหนบอกว่าจำไม่ได้ไงล่ะ แสดงว่าความจำดีนี่ ผมก็กำลังทำตัวเป็นหัวหน้าอยู่นี่ไง หัวหน้าครอบครัวอะ...”